Ben seni katil yapmamak için sustum, sen ise benim ruhumu öldürdün..." Timur Volkov'un ölüm tuzakları geride kaldı, Karadeniz'in kanlı savaşı bir anlığına dindi. Ama Karadeniz'e diz çöktüren Adil Koçari için asıl mahkûmiyet, yatak odasının kapısında başladı. Bir yanda 20 yıllık kimsesizliğinin ardında nefessiz kalan yaralı bir adam, diğer yanda gelinliğindeki kanla kendi yarasına sarılan bir kadın. İki eski düşman, iki kırık aşık...

Yıllar birer birer eskiyerek değiştiler Oysa bir zamanlar çocuk gibi masum ve gençtiler Bana ellerini ver Rüya olsa bile değer Yalnızım ve korkuyorum Saçlarımı okşa yeter

Yirmi yıl önce ayrılan iki yol... Yıllar sonra yeniden kesişen iki kalp... +18

Tek bölümlük esdil hikayesinde görmek istedim bölümleri kendi penceremden yazıyorum. Okursanız çok mutlu olurum 🫂💖

Tüm fırtına dindikten sonra... Adil, Esme ile aynı safta savaşmak için kıydığı nikâhta, şimdi yalnız onun için çarpışacaktı. Gerekirse bu uğurda karısının sözlerini çiğnemeden de karısını karşısına almaya hazırdı: Sana gitme demeyeceğim, Ama gitme, Lavinia. Kendisine neredeyse tüm şiir baştan başa atfedilen kadın ise kocasına sadece aynı şiirin son iki dizesini ithaf edecekti. Yeminini tazelemişti, adama bir daha asla adını bahşetmemeye karar vermişti: Adını gizleyeceğim, Sen de bilme, Lavinia. twitter | marsinbirkosesi

esdil twoshot

içinde her şey çiçek pıhtılarına dönüşecek, bir gün gelecek hiç ağlamayacaksın. dokuzuncu bölümden itibaren birtakım değişiklikler.

CEO EsDil :)

Schlimazel; sürekli olarak başına bir şey gelen, hayatta yüzü gülmeyen, şanssızlığı kronikleşmiş kişi. Doğuştan kaybeden insan.

Birbirlerini sevip de ayrı olanlar acı içinde yaşayabilirler ama umutsuzluk değildir onlarınki: Bilirler ki aşk vardır.