Bir kötü çocuk kitabının yan karakteri oldum! Masum başrolümüzü malum kötü çocuğun elinden kurtarmaya çalıştım ve kötü itibarımı düzeltmek için elimden geleni yaptım. Kararlıydım, babamın parasını yiyecek yeni bir sayfa açarak hiç tatmadığım zenginliği sonuna kadar yaşayacaktım! Ama planda bazı problemler çıktı.

Gözleri soluk beyaz tende ve rengini yitiren kızıl saçlarda dolandı. Zayıf bedeni göğsüne çekerken gözyaşları haykırışlarıyla karıştı ve geçtiği her yeri yaktı. İmparatorluğu huzurlu bir güne uyandırmış olsa da kendi sonsuz bir karanlığa ve acıya gömülmüştü. Bir daha hiç çıkmamak üzere.

Her şey istemediğim şekilde gelişirken en yakın arkadaşım tarafından ihanete uğradım. Aşık olduğum adam (Yavuz) ve en yakın arkadaşım(Nehir). Herkes bana karşı cephe aldığında kendimi kaybettim. Bana yakışmayan bir çok şey yaptım ve etrafımdakileri daha da uzaklaştırdım. En sonunda başka bir şehire taşındım. Yeni hayatımda Miran ile tanıştım. Her şey güzel ilerlerken ben, vuruldum. Ölmeyi beklerken gözlerimi açtığımda odamdaydım. Ve takvim 6 yıl öncesini gösteriyordu. Her şey bir rüyamıydı? Dün alışverişe gitmiştik. Hep birlikte gezmiştik. Rüyamıydı değilmiydi emin değilim ama emin olduğum bir şey varsa o da eski ben olmadığım. ~ Alçin×Miran . . . Kurgu tamamen şahsıma aittir herhangi bir (ç)alma durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Açelya çok iyi bir avukattır. Bir gün iş çıkışı arabasına binecekken O da ne!? Bir araba ona doğru gelir. ***Açelya'nın ağzından*** Hep saçma bulurdum o dizide araba onlara doğru gelirken sudan çıkmış balık gibi arabaya bakan karakterleri meğersem başıma gelince anlayacakmışım çünkü şu an hareket edemiyordum. O araba bana çarpacaktı 10 saniyede bunu kabulenmiştim zaten kabullenmekten başka çarem yoktu kımıldayamıyordum o an her şey film şeridi gibi geçti gözümden, dememi beklemeyin çok klişe sadece içimden dedim ki. "Değdi mi Açelya?" Bazı günler burnum kanayasıya kadar ders çalışırdım herşeyi dört dörtlük yapmak için, Annem ve Babam'ı gururlandıracaktım. Asla gururlanmadılar ve yapmak zorundydım onların gözünde... İstediğim gibi bir hayata sahip olmamıştım, doyasıya gençliğimi yaşayamamıştım, Annemle babam ünlü kişilerdi sosyetede adları bilinir ve saygı duyulurdu. Ben ise her şeyi dört dörtlük yapan o biricik kızlarıydım; Görgü kuraları, dersler,piyona, yönetim elime attığım herşeyde iyiydim peki ben mutlu muydum? Bunu ölmeden önce o 9 saniyede düşünmek beni güldürdü. O 1 saniyede bir şey diledim. "Yeni bir hayat..." *** Keskin bir baş ağrısıyla gözlerimi açtım her yer çok bulanıktı. Görüşümü netleştirmek için gözlerimi kırpıştırdım. Burası hastane miydi? Hayır hastane bu kadar lüks olamazdı her yer altınlarla süslenmişti. Kaçırılmış mıydım? Sonuçta başıma gelmeyen bir şey değildi, sonra bu düşünceyi aklımdan çıkardım kaçırılsam böyle bir yerde mi tutulurdum. O kazadan sonra nasıl gözüktüğümü merak ettim ve altın detaylı aynanın karşısına geçtim. Aynaya boş boş baktım bir resim miydi? Bu kız güzeldi ama ayna olduğuna emindim sonra resme dokunmak için elimi kaldırdım ve o kızın da elli hareket etti tam bu sırada çığlığı kopardım . Noluyor bu lanet yerde

Hana favori erkek başrolünün olduğu romana kötü kadın olarak reenkarne olur tek sorun kötü kadın olması değildir. Romanın sonunda erkek başrol kötü kadını öldürecektir. Hanna kaderin prangalarından kaçıp mutlu olabilcek midir???

Bir araba kazası sonucunda ölüp başka bir evrende, başka bir bedende okuduğu romanda kötü kadın olarak uyanan Hifa kendisine verilen bu şansı iyi kullanmak ve hayatta kalmak ister.

Kusurları güzelleştiren Japon yaşam felsefesi Wabi-Sabi'ye dayanan, kırık parçaların altın tozuyla birleştirilerek onarılması sanatına Kintsugi denir. Hayal kırıklıkları, yenilen kazıklar, kıymet bilmeyen arkadaşlar, bencil ve acımasız yakınlar, kaçırılmış fırsatlar, yaşanmışlıklar ve yaşanmamışlıklar için şükredilir mi? Her şeyi, ama her şeyi olduğu gibi kabul edip bir de üzerine sevinilir mi? Peki kalpteki çatlaklar tekrar birleşir mi? Kötü günde yaslanılan omuz, iyi günde eğlendiren arkadaş, anne ve babasının tekne kazıntısı, ablalarının joker elemanı, yeğenlerinin emektar teyzesi, mutfakta aşçı, fındık bahçesinde işçi, üniversitede akademisyen olan Aylin Güneş, 26 yıldır absürt penceresinden hayata dil çıkarırken herkesi güldüren Ay Savaşçısı Usagi Tsukino olmuştur. Ancak kahramanı Chiba Mamoru'yu bulamamıştır. Aylin, eğlenceli hayatına devam ederken danışmanının bir ricasıyla hayatı zorlaşır. Kimine göre dert sökücü dost, kimine göre prensipli Bay Buzdolabı, dışı soğuk içi sıcak alfa erkeği, gizli çılgın ve başarılı bir akademisyen olan 31 yaşındaki Kou Miyazaki 6 yıllık yakın arkadaşı Miray'ın Türkiye'ye dönmesi ve hemen ardından hayatının aşkını bulmasıyla derinden sarsılmıştır. Aşktan yana bir türlü yüzü gülmeyen Kou büyük bir bunalımın içindeyken bir maille hayatı eğlenceli bir hal alır. Makalelerden şiirlere, akademisyenlerden teyzelere, animelerden mangalara, göz yaşlarından kahkahalara, platonikten gerçek aşka, sakuradan fındığa, Osaka'dan Kapadokya'ya kadar Kıpırdak Aylin ile Robot Kou'nun güldürürken düşündüren hikayesi. Üstelik Aşk Rehberi'nin eğlenceli karakterleri de bu hikayede! İlk yayın tarihi: 07.02.2020

"Zalimlikle öldüm, merhametle doğacağım " Vivian Dumchestier. Arganie İmparatorluğunun Arşidükü ile imaparatorun isteği üzerine evlendi, kendi isteği dışında evlenmiş olmayı gururuna yediremedi ve tüm kibrini nefretle evliliklerine kustu. Kocasını tanımaya çalışmak yerine düşmanlığı ve entrikayı tercih etti. Kocasını düşmanı olarak gördü öyle ki bu düşmanlıkla üvey oğluna zarar vermekten bile çekinmedi. "Vivian Dumchestier kocanızı ve oğlunuzu zehirlemeye çalıştınız, imparatorun adıyla idam edileceksiniz." "Ben yapmadım, ben değildim!" Vivian hırpalanmış halde darağacına doğru götürülürken gözleri rahibin yanında duran kocası ve üvey oğlunu buldu. Duygusuz bir şekilde hatta ona utançla bakıyorlardı. O kadar pişmandı ki , ikisinden de özür dilemek istedi ama artık çok geçti. Boynuna geçirilen bir ip celladın indirdiği kolla altındaki zemin kayarken Vivian'ın son gördüğü ona iğrenerek bakan kocasının bakışları oldu. Vivian ertesi gün gözlerini açtığında kendini evliliklerinin ilk yıllarında buldu. "Kocam ve oğlum bu hayatımda size tüm sevgimi vereceğim." Vivian bu hayatında iyi bir insan olmayı başarabilecek miydi?

"Şu anda bile bana abi diyorsun!"diye söylendi biraz sinirle. Kirpiklerim titreşti, sadece bakakaldım."Canım yanıyor,yapma." Ellerini iki koluma yerleştirip yaklaştı. Bakışları gözlerime kilitlenmişken "Hâlâ anlamadın mı Defne?"diye mırıldandı. "Sana olan bakışlarımdan, sana kıyamayışımdan, yanındayken heyecanlanmamdan hâlâ anlamadın mı?" Yine o ses tonunu kullanıyordu işte! Yine tüm savunma sistemimi etkisiz hâle getirmişti. Tek yapabildiğim öylece bakmaktı. Ne bir şey söyleyebiliyor ne de hareket edebiliyordum. Belki de bu kaçmak için kalan son fırsatımdı. Belki de fırsat falan kalmamıştı. Neredeyse apaçık konuşuyordu artık, nereye kaçıyordum? Yine de denedim. Hakimiyetini kaybettiğim kalbime yeniden ulaştım. Beynime gerekli sinyali gönderebildim. Ve son kez denedim. "Anlamadım ben hiçbir şey. Gidiyorum ben!" Bir an afallamış olsa gerek ki çektiğim kollarımı kolaylıkla kurtarabilmiş ve ondan uzaklaşmıştım. Hızla atan kalbime inat ben de adımlarımı hızlandırdım. Ama kulaklarıma ulaşan ses ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına sebep olmuştu. "Seviyorum Defne!" Atan kalbim sekteye uğramış etrafımdaki bütün sesler susmuştu. Günlerdir kaçtığım gerçek şimdi apaçık karşımdaydı. "Seni çok seviyorum!" ••• 29/10/2023 #ask 1 29/10/2023 #genckurgu 2 23/02/2024 #macera 1