Şehit mi düştü asker ... !!! Yine cennet koktu her yer ... !!! Toz pembe dünyada yaşayamayanların hikayesi ... " Vatan Sağolsun " 24 /04/2016 29.04.2017 #macera 4

Sadece erkeklerin güçlü asker olduğu hikayeleri unutun. Bu kadın kalbinize taht kurmaya geliyor...

Hani her 20 yaşında askere gidenler için ana kuzusu derler ya biz neyiz o zaman? Daha 14 yaşında hissettim ellerimde tüfeğin kara metal soğukluğunu. 14 yaşında ana hasreti ile ağlarken ordu malı ranzalarının mavi nevresimlerine sarıldım... Dışarıda yaşıtlarım her türlü itliği kovalarken, sözde ergenlik triplerine girip babalarının yüzüne çarparken kapıları... Ben sabaha kadar bölük komutanının kapısında esas duruşta nöbet tutuyordum baba hasreti ile... 14 yaşında düşünürsün ilk kez ciddi ciddi bir gün ölebileceğini... Hatta kendini boş verip yan yataktaki kan kardeşinin şehit haberini alırsam naparım diye düşünürsün ciddi ciddi. Ha işte biz o zaman büyümüşüz de bizim haberimiz olmamış. O yüzden hep 14 yaşında kalmışız...

BOZKURTUM "Durum nedir üsteğmenim " "Bir şehidimiz var komutanım astsubay kıdemli uzman çavuş Muhammed kamış, emriniz nedir komutanım" "Timi topla ve karargaha gel Üsteğmenim" "Komutanım şehidimiz var onun kanı yerede mi kalacak, komutanım emredin gidip inelim enselerine" "Asker sana emrediyorum timini topla karargaha dön!" "Ben bunu timime söyleyemem komutanım geri dönüyoruz diyemem" "Üsteğmenim destek tim yolda onlar takibe devam edecekler siz şehidimiz alıp dönün " "Komutanım şehidimizi destek time emanet edip bu göreve biz çıkmak istiyoruz" "Beni iyi dinle üsteğmen eğer bir askerin bile tırnağı kırılırsa senden bilirim yakarım hayatını haberin olsun" "Emredersiniz komutanım " Tim merak dolu gözler ile komutanlarına bakıyorlardı ağzından çıkacak iki kelime buraları cehennem etmelerine yetecekti "Komutanım emir nedir?" "Tim karşımda toplan!" Bozkurt Timi komutalarının önünde toplanmış bekliyorlardı bir emir yetecekti kardeşlerinin hesabını kesmek için bir emir herşeyi belirleyecekti "Gelen destek ekibine şehidimizi emanet edip o şerefsizlerin peşinden gidiyoruz anlaşıldı mı"? "Emredersiniz komutanım " "Tim ben bugün bu dağda kanla yazılacak bedel istiyorum duydunuz mu kanla son bulacak başlar leşlerden ayrılacak bugün baş leşten ayrılacak!"

Anka Tim'i Ülkenin bütün gizli operasyonlarını yapan Anka Tim'i sınır dışında çıkma yetkisine sahip olan bir birliktir tamamen usta isimlerden kurulmuş bir timdir Mert:Uzun boylu siyah saçlı siyah gözlü namuslu adaletli bir komutan Anka Tim'inin komutanı Metehan:kısa boylu mavi gözlü Metehan çok sinirli cesur herkesin korktuğu bir asker Emre:Orta boylu siyah saçlı siyah gözlü timin neşesi aynı zamanda doktoru silahları kullanma konusunda'da yetenekli Noyan:Uzun boylu kumral kahverengi gözlü attığını vuran bir nişancı timin bir başka üyesi olan Yağmur ile sevgililer General Yavuz'un oğlu Kerem:Time sonradan katılan kısa boylu siyah gözlü siyah saçlı bomba uzmanı olan Kerem'in Çözemeyeceği Bomba sistemi yok Yağmur:Noyan ile sevgili olan Yağmur silah konusunda kendini çok geliştirmiştir istihbarat ve ajanlık eğitimi almış zeki bir o kadarda güzel sarışın mavi gözlü kısa boylu bir kızdır Ozan:General yavuz'un oğlu olan Ozan Anka timi'ne katılıp askerlik görevine geri dönmüştür önceleri terör örgütünün lideriydi Damla:Mert Komutan ile yeni tanışmıştır Mert komutana aşık bir teğmen General Yavuz:Bölgedeki en yetkili kişi Anka tim'inin görevlerini verir ve yönetir

"Onu yaşatmak için ufacık da olsa bir ihtimal olsaydı, sen o ihtimal için canını verirdin. Yerin yedi kat dibinde de olsa o ihtimali bulur çıkarırdın oradan." "Çıkarır mıydım sahi?" "Çıkarırdın tabi.. Sen Zakkum'sun. Kökleriyle yeraltında, çiçekleriyle yeryüzünde hüküm süren.." "Ama zehirli.. Zehirliyim ben Çağan." dediğimde nefesini tuttuğunu duydum. Sanırım bunun sebebi ona ismiyle hitap etmiş olmamdı.. Bu ilkti ve son olacaktı. Eğer hatırlatacak olursa, sarhoşluğumun üzerine yıkabilirdim bu ayrıntıyı. "Senin zehrin, yalnızca düşmanlarına." dedi kararlılıkla. Başımı omzundan kaldırıp yüzüne baktım. "Bir de bana." dedi burukça gülümseyerek. "Hak edene diyelim o zaman." dedim gözlerimi devirip. Oysa asla değildi.. Gerekirse kendime akıtırdım tüm zehrimi ama ona zerresini bile değdirmezdim. Not: Başlamadan önce 'Gecenin En Doğusu'nu okumanız; Zakkum'u sizin için daha anlaşılır kılacaktır. -Bu hikâyedeki kişi ve kurumlar tamamen hayal ürünüdür.

Vatanına sevdalı, silahına aşık bir kadın... Tek tutkusu vatanı ve görevi olan bir adam...

Birden komutanımızın sesiyle irkildim "Bir daha birbirinize vurursanız ceza alacaksınız" komutana bakıp tamam işaretinden sonra kafamı hafifçe salladım. Zaten yerde duran Mira'nın bana vuracak ne hali kalmıştı ne de mecali. Onu fena benzetmiştim. Bu eğitim hoşuma gitmişti ne de olsa dövülen taraf ben değildim... Yerde duran Mira ya arkamı dönüp baktıktan sonra bir iki adım ilerlemiştim ki karın boşluğuma kuvvetli bir tekme geldi. Arkamı döndüğümde Mira bana vurmanın sevinci ile gülüyordu,bense nefes alıp vermekte zorlanıyordum. Komutanımız "Mira ben size ne dedim!? Çabuk odama gidip beni bekle"diye azarı basarken, çaresizlikle etrafım'a bakınıyordum Birden yere yığıldım. Artık nefes sizlikten gözlerim kararıyordu. Birden Araf'ın sesini duydum bana doğru koşarak "Komutanım Elisa galiba nefes alamıyor çabuk gelin" diyordu ... Herkes başıma toplandı o komutan kılıklı Yamaç'ta dahil. Bense hala yerdeydim. Yamaç bana doğru eğilip yanaklarımı avucunun içine aldı. Sanırım suni teneffüs yapacaktı.Aramızda az bir mesafe kalmıştı... işte şimdi kendime gelmiştim bana suni teneffüs yapmasına müsade etmeden ayağa fırladım.. elimi belime görürdüm yavaşça, ağrıyordu.. ama nefes alma düzenim yerine gelmişti . Ani kalkışımla herkesin gözü haliyle bendeydi.. gözümü üzerlerinde gezdirdikten sonra "tamam iyiyim ben ,yok bi şeyim."...diyerek hem onları hem kendimi tatmin etmeye çalışıyordum Artık iyiydim nefes alabiliyordum. Ama ölüm korkusundan değil öpülme korkusundan. Arkama bile bakmadan sadece karın boşluğunu tutarak koğuşa doğru ilerliyordum.Bütün tim sadece gülüyordu hemde bana.komtanımız da dahil Ben onurlu ve gururlu Elisa bunları takarmıydım hiç. Asla ...... O yüzden sadece yürüyordum arkamdakilere aldırmadan... ___________________________ Bu kitap üç kişi tarafından yazılmaktadır. Askeriyeyle ilgilidir

Birbirinden haberi olmadan nefes alan iki kalp... Tonlarca acıya şikayetsiz ev sahipliği yapan iki insan... Bu iki yarayı ortak paydada birleştiren ne olabilirdi? Yusuf Yıldız...Bir adama hayatın yaşamaya değer bir yer olduğunu anlatırken bir kadını-kendi canından bir kadını- kendi elleriyle uçuruma itekleyebilir miydi? Geri dönmemeye gidenler için verilen bir savaş,her zerresine değecek bir aşk:Vatan. Yaşayamadığı çocukluğunu,acı dolu bir 9. yaşı başka çocuklar da yaşamasın diye her şeyini ortaya koyan kendinden vazgeçen Doktor Asel Yıldız. Hayata tutunmak için askerliğini bir yardım dalı olarak gören Türk halkı rahat uyusun diye uyku nedir bilmeyen ölümle sevgili olan Teğmen Barın Soykan. Kendisine vatan emanet edilen bir adam,aşık olduğu kadının sevdasına sahip çıkabilir miydi? *** "Ölüm," dedi. İç çeker gibi söylemişti kadın. "Sana gelirse bana çoktan uğramıştır." diye devam etti. Kadının gür saçlarını okşadı adam,kadını seviyordu ama burada olmaması gerekti. "Bana açılan her kapın aynı zamanda ölüme de açılacak.Ölümü sevebilir misin?" Mavi gözlerine dikkatle bakarken dudakları aralandı. "Söylesene ölümle sevgili olabilir misin?" Başlangıç:19 Aralık 2020