Gökyüzü Kaderi, Gençlik Serisi'nin ilk kitabıdır. Onları yazarsın... sonra karşına çıkarlar. Çantamdan kitaplarımı çıkarırken masamda bir varlık hissettim. Yanıma döndüğümde yine onu gördüm. Ne işi vardı benim sınıfımda? Başka yerde oturacak sıra yokmuş gibi sürekli karşıma çıkıyordu. "Yerime oturduğunun farkındasındır umarım." Her zamanki o küstah sırıtışını yüzüme bıraktı. "Boştu. Oturdum. Bir sorun mu var?" Bıkkın bir nefes verip kitaplarımı masaya gelişigüzel bıraktım. Tam o anda fark ettim. Kıvırcık siyah saçları... küstah ve kendinden emin tavrı... Yazdığım kurgudaki başrole ürkütücü derecede benziyordu. Kendimi tutamadım. "Sen... yazdığım hikâyedeki başrole benziyorsun," dedim aniden. Gülmesini, hatta dalga geçmesini bekledim. Ama sadece hafifçe gülümsedi. "Belki de," dedi sakin bir sesle, "senin yazdığın gerçeklik benimdir." "Nasıl bu kadar rahatsın? Seni kovmak için her şeyi denedim." Sırıtışı yumuşadı. "Ayın ışığı vardır," dedi. "Ama o ışık aslında güneşten gelir."

Dilsiz bir kızın kalbi tüm kötülükleri kendisine çekiyordu. Hiçbir kalp bu kadar değerli olmamıştır. Yeşil, Ötanazi Okulu'na sürgün edildiğinde o yıllarda henüz bir çocuktu. Öz babasının onu nasıl bir yere mahkûm ettiğini bile bilmiyordu. Ötanazi Okulu, Amerika Birleşik Devletleri'ne bağlı olan Alaska'da açılmış karanlık bir okuldu. Bildiğiniz tüm o okulları unutun çünkü Ötanazi Okulunda öğretmenler ders vermiyordu. Her biri kendi dalında uzman bilimcilerdi ve oradaki amaçları bir okul dolusu öğrencinin üzerinde deneyler yapmaktı. Öğrenciler ise sıradan öğrenciler değildi çünkü her biri idam cezası almış mahkûmlardı. Okul onları satın alarak kendi deneylerinde kullanan karanlık bir girdaptan farklı değildi. Bir kez içine girince çıkmak mümkün değildi. Yeşil tüm o tehlikeli mahkûmların içinde göğsünde değerli bir kalple yaşamak zorundaydı. Herkes onun kalbini isterken kurtların içine atılmış bir kuzudan farklı değildi. Kalbini isteyenlerden biri de öz babasıydı. Babasının onun kalbi için okula tehlikeli bir suikastçı göndermesiyle, belki de tüm ezberler bozulmaya başlamıştı. Avcı'da her zaman bu kadar acımasız değildi. Özellikle ateşten kızıl saçları olan ve bir katile gülümseyen hasta bir kadını tanıyana kadar. Şimdi karar verme sırası ondaydı. Avını öldürmeli mi, yoksa korumalı mı? Sayfalar üzerinde konuştuğu bu dilsiz kadınla tam olarak ne yapmalıydı? "Kadın kandan korkuyordu, adam ise kan kokuyordu. Şimdi sen söyle; böyle bir durumda kadın özleyebilir mi ölüm kokan bir adamı?" dedim. "Kadın aptaldı adam ise kadına kör. Şimdi sen cevap ver; her şeye, herkese ve özellikle küçük bir kadına kör olan bir adam bekleyebilir mi kadın tarafından özlenmeyi?" diyerek bana cevap verdi.