Ilang beses ba nating tinanong ang sarili natin kung mapapansin ba tayo ng mga taong mahal natin? Ilang beses ka ba magtatanong sa buong buhay mo? At ano sa tingin mo ang magiging sagot? "Mapapansin kaya ako? Ang pag-ibig ko? Ang katauhan ko? Mapapansin Kaya?" Paano kung hindi? Paano kung oo? Magkaiba ba ang gagawin mong desisyon o pareho lang? Mag-iiba ba ang pananaw mo o magpapatuloy ka lang sa kung anong alam mong constant? Umaatikabong fame laban sa umaatikabong pag-ibig.

I was vulnerable when I met him. I was suffering. I was grieving. He made me forget the pain. He gave me PLEASURE to forget the PAIN. It seemed so wrong but felt so right. Warning: This story contains mature scenes that may not be appropriate to all readers.

Umupo si Greg sa swivel chair nito at pinagmasdan siya. "Okay. Bibilhin ko ang Oregon Building under your name pag hindi mo sasabihin sa media ang nangyari kanina." "Okay." Nakangiting sagot niya. "And we will have divorce once nasayo na talaga ang Oregon Building. Yan lang naman talaga ang dahilan kung bakit mo ako bina-black mail diba?" "Exactly. After 6 months ay magpapafile tayo ng divorse." Nahulaan kaagad nito ang plano niya. Suma cum Laude nga diba? "With your attitude-" "And your attitude ay tiyak na matatanggap na nila na pinilit nating makilala at mapakisamahan ang isa't isa. Ngunit hindi lang talaga tayo nagkakasundo." Ngumiti ulit siya. "Right. We will have our freedom after six months. But..." "But what?" Nakakunot-noong tanong niya. "I'll agree with all of this pero syempre gusto kong may mapakinabangan din out of this marriage." Ngumiti ito. Gosh. "And ano naman iyon?" "Great hot sex." Walang ka gatol-gatol na sagot nito. Wait, whut? (FILIPINO STORY)