Psikiyatrist, karanlık kadar çekici ve zeki bir adam... Şizofren, öldürücü güzellikte bir kadın... Her şey çok normaldi ta ki kadının aslında şizofren olmadığını öğrenene kadar. Her şey karanlıktı, kanlıydı, tutkuluydu, acı verici, büyüleyici ve gerçekti. Bu aslında masal kadar inanılmaz ancak kırmızı kadar kızıl, siyah kadar karaydı.

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

Doğduğunuz andan itibaren yaşadığınız her anın sorumluluğunu almak size düşer. Kaderinize yazılan her satırları kabul etme veya reddetme lüksünüz olmadığı gibi bütün bunları yaşamak ve sorumluluğu almak zorundasınız. Geçmişinizde veya geleceğinizde size bir süreliğine eşlik edecek insanlar bu kaderin bir parçasıdır. İki insan birbiri için yaratılmış olabilir. Başlangıçta bağları sıkıca bağlanmış olduğundan ömürleri boyunca böyle yaşamak onlar için bir kaçınılmazdır. Düşünüyorum da belki de ben de biri için yaratılmış olabilirim. Ve bu kişi beni bir süre beklettikten sonra karşıma büyük bir sürprizle çıktığında afallayacağımdan eminim. Ama bu umurumda bile değil. Ben onu görmek istiyorum.

©Bütün hakları saklıdır Işığın Mirası Serisi Birinci Kitabı. Adlandıramadığım bir çıkmazın içinde kaybolmuştum. Üst üste yaşadığım travmalar neticesinde kendimi dipsiz bir uçurumun kenarında buldum. Sona yaklaşıyordum. Kendi sonuma. Bir gün hayatımın bu kadar değişeceğini tahmin bile edemezken şimdi yaşadıklarım ve içimde günden güne büyüyen bu enerjinin bedenimi ele geçireceğini nasıl bilebilirdim ki? Annem sayesinde değişen hayatım tam manasıyla bir kabusa dönerken elimden kim tutacaktı? Dostum Seyit ve ben bu zorlukların içinden sıyrılabilecek miyiz yoksa bir uçurumun kıyısında karanlığı bizi hapsetmesini mi bekleyeceğiz? Ben Deniz Soykan, kuralların değiştiği bu dünyada yeniden düzen kurmaya geliyorum. Farklı diyarlardan gelen bu Demon'lara karşı elimizde ki tek güç içimde keşfedilmeyi bekleyen, annemden miras kalan enerjim. Kutsal emanet bir gün açığa çıktığında dünya yeni bir hayata gözlerini açacak.