Siz: Ya benim eve bir paket donut yollar mısınız?! Siz: Dün eve aldım tadını beğenmedim değiştirmek istiyorum PolisKarakolu: Burası bir pastane değil Siz: Yani? PolisKarakolu: Yanisi pastanede isteyebilirsiniz? Ayrıca yediğiniz ürünü değiştirmeniz mümkün değil?! Siz: Hani pastaneci değildin nerden biliyorsun iade edilmediğini?! PolisKarakolu: Tahmin ettim ve lütfen karakolumuzu bu tarz saçma sebepler için rahatsız etmeyin! Siz: Soçmo soboplor içon rogotsoz otmoyon! Siz: Bak zaten donut sevemedim bir de bana rahatsız etmeyin diyorsun?! Siz: Telefonu Faruksu'ya ver çabuk PolisKarakolu: Faruksu? Karakolda böyle biri yok Siz: Bul o zaman?! Onu da ben mi ögreteceğim,sözde polis olacaksın?! PolisKarakolu: Çok biliyorsanız yapabilirsiniz. Herkes yapabilseydi biz zaten olmazdık. ‼️⚠️Küfür bulunmaktadır. Rahatsız olacaksanız okumamanızı öneririm.⚠️‼️ ❗İlk yazdığım kurgudur. Mantık hatası, uyumsuzluk, yazım hatası gibi şeyler olabilir. Düzenlemek istemedim çünkü bazı şeyler yerinde güzeldir. Bunları bilerek okursanız çok sevinirim.❗ 🚓 Eğlence amacıyla yazılmış bir kurgudur fazla ciddiye almayınız.🚔 👮🏻‍♂️Tamamlanmış Hikaye🚨 1#Texting (21/11/2022) 1#Macera (22/11/2022) 1#Aile (05/12/2022) 1#Ehliyet (04/01/2023) 1#Arkadaşlık (05/12/2022) 1#Romantik (21/11/2022) 1#Oyun (15/11/2022) 1#Donut (14/11/2022) 1#Polisiye (05/01/2024) 1#Polis (04/01/2024)

*Tamamlandı* "Sence bizden bir cacık olur mu?" dediğimde önce bana öylece baktı, sonra kahkahalarla gülmeye başladı. Öyle ki boynumdaki kolunu çekip dizlerine dayadı ve katıla katıla gülmeye devam etti. "Lan ne gülüyorsun?" diye sinirle sordum. Teyzeler pencereye çıktı ve gözleri hemen bizi buldu. "Sussana lan, Allahın belası domuz!" dedim dişlerimin arasından. "Esra, kızım hayırdır?" dedi FBI teyze. Hayrı mı kaldı be FBI teyze? Aldık başımıza belayı işte. Ama seni kırmayayım. Hayırlı uğurlu olsun! "Yok Selma Teyze!" dedim gülümsemeye çalışarak. "Arkadaşı kızın biri taciz etti arka sokakta da, kriz geçiriyor şu an." Azman aniden gülmeyi kesti ve kaşları çatıldı. "Vay vah!" dedi diğer pencereden MİT teyze. "Su getireyim mi Akın evladım?" Azman'ın gözleri ona döndü. "Yok sağol Makbule Teyze. Alıştım artık..." dedi ve gözleriyle beni işaret etti. "Bu kızın tacizlerine." Rezillik yükleniyor...%94 Kapak Tasarımı: Gölgehayaller © Tüm Hakları Saklıdır.

Helen ondan intikam istememişti. Helen asla ölümüne sebep olan kişinin sonunu istememişti. Bu David'in isteğiydi. Travis ve Luthor'un ölümü David'in planıydı. Bu onun hayaliydi. Nasıl Helen son nefesinde çaresizliğe boğulduysa aynısını onlarında yaşamasını istemişti. Ve olmuştu. Ama bunu yaparken karısının tek isteğini unutmuştu. Yalnızca bir istek. Tek nefeste söylemişti. Mükemmel gülümsemesi solmadan hemen önce, sadece Gabriella'yı istemişti. David hıçkırıklar içinde boş şişeyi fırlattı. Cam karşıdaki ağaca çarpıp paramparça olmuştu. "Onu kurtardığımı sandım!" "Bittiğini sandım!" Bağırışlarının ardından kısık sesle, "Özür dilerim." dedi yine. "Özür dilerim, özür dilerim, özür dilerim." "Senin için her şeyi yaparım." Ses tonu iyice düşmüştü. "Onun için de." "Ama bir insanı kendinden nasıl kurtarabilirim bilmiyorum Helen." "Bilmiyorum..."

Arkamı döndüğümde görmeyi umduğum son kişi orada duruyordu. Dağınık saçları, beni her gören kişide olan şaşkınlık ve bir çift siyah göz. Bütün beklediğim bu değil miydi? Koşup kollarına atılmam gerekiyordu. Tabii gerçek olsaydı. Brad bana doğru iki adım attı. Artık karşımda duruyordu. Adımı yineledi. Sabit siyah gözlerini benden bir an bile ayırmadan bakıyordu. Başımı iki yana salladım. Değildi. O değildi. Artık ona bakmak dayanılmaz bir hal alıyordu. Elini yanağıma koyarak parmağını yüzümde dolaştırdı. Dokunuşuyla gözlerimi kapattım. Gözyaşlarım yanaklarımdan süzülmeye başladı. Şefkat, özlem ve çaresizlik kalbime doldu ve boğucu bir çaresizlik hissettim. Ben ona bakınca, gözleri biraz irileşti, ama ifadesi ve duruşu değişmemişti. ''Gerçeksin.''

Oda çoktan dumanla kaplanmış görüşümü engelliyordu. Ciğerlerime hava çekmek için öksürüp hırlarken bir yandan da odadaki rafların arasında koşar adımlarla ilerleyip Brad'i arıyordum. Sonunda onu duvar boyunca uzanan dolabın dibine tünemiş bir şekilde buldum. Yanına eğilerek onu sarsmaya başladım ama kıpırdamıyordu bile. Canlı olduğunun tek belirtisi nefes alırken inip kalkan omuzlarıydı. "Brad!" Burada biraz daha kalırsam yanına da ben yığılacaktım. Kafamdaki bütün soruları bir kenara ittim, elimi çabuk tutmalıydım. Onu doğrultarak yüzüne vurmaya başladım. Uyanmalıydı. Tanımıyor olsam da onu burada bırakmazdım. Tüm vücudum yanıyor, durmaksızın öksürüyordum. Bilincimi kaybetmeden önce gördüğüm son şey Brad'in bağırarak burada ne aradığımı sormasıydı.

22,1 bin içinde #2 • 13.12.2019 • Cinayetleriyle bir döneme damgasını vuran katil bir gencin günahları onu daha da dibe batırıyordu. Kurtuluşu sandığı bu yol cehennemine dönüşmüştü. • Onun hikayesi bir ölümle başlamıştı. O zamana kadar binlerce yaşamın arasında küçücük bir hayattı. Çok güzeldi. Kalbinin masumluğu, olabilecek en güzel hâliyle dışına vurmuştu. Ama vakti gelip de tarladaki en güzel çiçeklerden biri koparıldığında, solan yapraklardan yeni bir öykü oluştu. Bu öykü o güzel bedene dokunamasa bile kalbe tamamen işlemişti. Artık masum değildi. Onun öyküsünü başlatan, başka bir cinayetti. Nefretini ömür boyu muhafaza edeceği bir katilin cinayeti... . . . . . . . . . . . . . . 《• Başlama Tarihi: 21 Ocak 2018 •》 ❕Kapak tasarımı bana aittir.