Hiçbir konserini kaçırmadığım bu adamla göz göze gelmek bile hayal gibi gelirken kuliste birkaç saat birlikte beklemek zorunda kalacağımızı düşünmezdim. ✧･ﾟ: *✧･ﾟ:* ''Numaranı verir misin?'' Numaramı mı? NE! ''Anlamadım?'' ''Yani, eğer bir sakıncası olmazsa numaranı istiyorum.'' ''Neden numaramı istiyorsun tam olarak?'' Kısık sesle cevap verdi. ''Belki seni tekrardan görmek istiyorumdur.'' Gözlerim fal taşı gibi açıldı. Numaramı söylerken çevremiz magazincilerle doldu. YEG, yüzümün gözükmemesi için refleksle bana sarıldı. Bana sarıldığında sorulan sorular kulağımı doldurdu. ''YEG Bey sizi ilk defa kız arkadaşınızla gördük. Ne söylemek istiyorsunuz?'' İşte her şey şimdi başlıyordu.

Gözlerinizi açtığınızda yıkılmış bir evde uyanacaksınız. Tek çıkış yolunuz yerin altı olacak. Kendinizi bulduğunuz çıkış noktası her bir yanı kameralarla çevrili, her yeri izlenen bir plato. Tek amacınız ise alandaki ipuçlarını takip edip evinizi bulmak. Tüm yarışmacılar evlerini bulduğu an, kazanan belirlenmiş olacak. Öyleyse, sizi kaybetmemizi ister misiniz?

Her insan bir yalancıdır. Her insan bir yabancı... Bize öğretileni yapar, bir yalanı yaşarız hayat boyu. Vakti geldiğinde ise yalan hayatlarımıza yabancılaşırız. İsteyerek ya da zorunda kalarak... Biz zorunda bırakıldık ve her şey o gün başladı. Hayatlarımıza yalan o gün bulaştı. Ya da biz öyle sanıyorduk. Biz kim miyiz? Bizler yabancıyız. Belki biraz da yalancı...

"Eğer peşinden gelirsem geri dönemeyeceğimi söylemiştin bana," dediğinde sesi titriyordu. "O gün seni dinlemeliydim."