Kitabın bütün hakları bana aittir.Çalınması durumunda işlem başlatılıcaktır.

-Bölümler düzenlenmeye başlanmıştır.- Gözyaşları ölenler için değildir aslında; geride kalanlalar içindir, gidemeyenler içindir, en çokta susmak zorunda kalanlar içindir... Kader mi kaybetmeye zorlar? Yoksa beden mi kaybetmeye alışan? Kaybedecek birşeyin kalmadığında fark edersin aslında kaybedecek çok şeyin olduğunu! Kaybetmeye.. Kazanmaya.. Susmaya Ve Ölmeye...

İşaret ve orta parmağımı birleştirmiş uzun yemek masasına sürterek usul usul gezdirirken keskin, rahat ve bir o kadar da tehditkâr bakışlarımı masada oturan adamın yüzünde gezdirdim. "Yani anlattıklarına göre Rasim çok büyük ve tehlikeli bir adammış değil mi?" "Aynen öyle." "Tüh, ne yazık ki kendisiyle tanışamadım. Ne zaman rahmetli olmuştu?" Adam şarap kadehini parmaklarının arasına alıp cevap verdi. "Oldu sekiz sene, zaten Savaş Keskin ile olan düşmanlığının zamanında elli küsür yaşındaydı." "Bir oğlu var diye duydum." Anında başını sallamıştı. "Evet, Rasim bey öldükten hemen sonra çetenin başına geçti." Şarabından bir yudum alıp yeniden konuşmuştu. "Hep benden ve çalıştığım yerden bahsettik. Madem çeteye dahil olacaksın o zaman sende kendinden bahset biraz." Kaşlarımı kaldırıp sinirden sıktığım dişlerimi gevşettim. Sonunda istediğim bölüme gelmiştim. Almak istediğim ve duyumlarımın gerçekliğini öğrenmiştim. Masadan doğrulup saçımı düzelterek sinirden dolan gözlerimle gülümseyerek cevap verdim. "Ben Arzu, Dilay ve Savaş Keskin'in öz ve öz kızı Arzu Keskin." Sözlerimin hemen ardından yerinden sıçrayarak ayağa kalkmıl ve elini beline atmıştı. Ondan önce davranarak elbisemin yırtmacını açarak bacağıma yerleştirdiğim silahımı çıkartarak ona doğrultmuş ve hiç düşünmeden iki kaşının arasına sıkmıştım. Kendimi o kadar fazla sıkmıştım ki öfkeden gözlerim dolmuştu. Silahlı elimle akmak üzere olan gözyaşlarımı silip yumruk yaptığım sol elimi usulca gevşetmiştim. Avcumun içerisindeki hilal şeklindeki tırnak izlerimden çıkam usul kanları umursamadan silahı yeniden kemerime yerleştirip yerde cansız yatan adamın üzerine tükürüp evin dış kapısına doğru ilerledim. "Soyunuzu kurutana kadar durmayacağım orospu çocukları..." TOXİC AŞK KİTABININ İKİNCİ SERİSİDİR.

"Elif dedim, be dedim Amman, Kiz ben sana ne dedim. Elif dedim, be dedim Amman, Kız ben sana ne dedim." Sazın sesi içerime işlerken babam ile söylediğimiz bu parçada sanki yeniden babamla söylüyormuş gibi benim nakaratım da Ali'nin sesini bastırdı sesim. "Kuş kanedi kalem olsa, Ah yazılmaz benim derdim. Kuş kanedi kalem olsa, Ah yazılmaz benim derdim." İkinci nakaratta katıldı bana Ali. Babamla bile bu kadar uyumlu olmadığımızı hissetmiştim o an. Titreyen kalbimi derin bir nefes ile bastırdım ve Ali'nin sesini bekledim yeniden. "Elif'im noktalandı Aman, Az dersim çokçalandı. "Elif'im noktalandı Aman, Az dersim çokçalandı." Bu sefer Ali susmuştu sanki benim söylememi, devam etmemi istiyormuş gibi. Sessiz çağrısına kulak verdim ve üstüme düşeni yaptım. "Yetiş anam, yetiş bubam Aman, Ah mezarım tahtalandı. Yetiş anam, yetiş bubam Aman, Ah mezarım tahtalandı." Bu seferki alkışlar daha güçlüydü. özellikle Ali'nin arkadaşları öküzümsü haraketler sergiliyorlardı. Şafak'ın bende olan bakışlarını gördüğümde yüzümdeki tebessüm yerini buruk bir dudak kırılmasına bıraktı. Şafak uzanıp elimi tuttuğunda beni anladığını anlamıştım. O masada ne kadar oturmak istediğimi en çok Şafak biliyordu belkide. Terörist hayatı yaşamanın, her an diken üstünde olmanın, kaygısız ve fütursuzca meyhanede içmek istiyordum. Söylemek ve eğlenmek istiyordum. (Kitabın içinden alıntıdır!)

Düşe Kalka büyür insan. Kimi kanar kimi yanar. Çoğunu annesi sarar. Bazılarının ise yaradır annesi ta derinlerine. Benim annem bana el, bana yabancı. Benim annem kalbimdeki en büyük sancı. Kimsesizliği siz bana sorun. Ya da sormayın. Kelimelerle aram hiç iyi olmadı. Tıpkı duygularla olmadığı gibi. Neden mi böyle melankolik sözlerim. Neden mi böylesine acı dolu yüreğim. Kanadığımı kimse görmediğinden. Sizde sanın beni kalpsiz. Sayın duygusuz. Bırakın beni kendi halime. Elleşmeyin acılarıma onlarsız nasıl yaşanır bilmiyorum ben artık.