"DUR!!!" Duyduğum kelimeyle, bedenimin yapacağı işlev aynı değildi. Eğer ki durursam o cehenneme tekrar götürecekti beni. Ve bu kez bana olmayan merhametini de kullanmıyacaktı. Gözümün üzerine düşen saç tellerim her ne kadar görüş açımı zora soksada, ağlamaktan bulanıklaşan gözlerim kadar değildi. Gitgide yaklaşıyordu, arkama bakmasamda seslerden anlayabiliyordum. Ayaklarımda derman kalmamıştı artık. sızlayan bileğim ise bana hiç yardımcı olmuyordu. "ASEL!!!" Adımı haykırışına kulak asmıyacaktım, ta ki patlayan silah sesine kadar. Vurmuş muydu beni? Durdum titreyen bedenime, sahip çıkamadan durdum. Arkamı dönmek istemiyordum, çok korkuyordum. Ya bu kez havaya değil silahı, bana sıkararsa diye. Sinirlenince kendini kaybederdi DEMİR SÖNMEZOĞLU! Ama ben onu sinirlendimenin de ötesine geçirmiştim şu an. Ondan kaçmıştım!! Tek isteğim özgürlüğümdü oysa. "EĞER Kİ BİR ADIM DAHA ATARSAN, SENİ ÖLDÜRÜRÜM!!!" Yer ayaklarımın altından kaydı sanki. "ASEL DÖN YÜZÜNÜ! TEKRARLAMIYCAĞIM ÇÜNKÜ!" Bitmişti hayatım buraya kadardı. Elimde ki son şansı da yok etmişti. Beni kendine MAHKÛM etmekte kararlıydı...

Onunla tanışmamız çok farklıydı zorla ona verilmistim. Şimdiyse iyi ki onunum diyordum.