Kusursuz görünen ailelerin ihtişamlı maskelerinin ardında gizlenen karanlık sırlar, sessizlikle mühürlenmişti ve göründüğünden çok daha ağırdı. O da en az onlar kadar dibe batacaktı. Başka biriymiş gibi davranmak, Leyal'in tek çıkış yoluydu ve bu dünyaya adım attığı anda İlay olmak zorundaydı. Artık yalan sadece ağzına değil, tüm benliğine yuva yapacaktı. Gerçeklerin su üstüne çıkmasına dek ne kadar yalan söyleyebilirdi? "Ben sözlerin tutulmamasına ve yarı yolda bırakılmaya alışkındım. İnsanların yalanları doğruymuş gibi kamufle edip gizlemesine, gülümseyip arkamdan konuşulmasına alışkındım. Sevdiklerini söylemelerine ama tamamen uçkurları uğruna kullanmalarına alışkındım. Gidenin gelmemesine alışkındım."

enes: sizinkiler kısa oluyormuş doğru mu? zixuan: gel göstereyim 2018-2019

kucuklukten kalma bir sidik yaristirma sevdasina kapilmis mori ve fukuzawanin karsilikli siteleri.

〖𝑌𝑎𝑛𝑑𝑒𝑟𝑒 𝐷𝑎𝑧𝑎𝑖 𝑋 𝑅𝑒𝑎𝑑𝑒𝑟〗 ÖZEL BÖLÜMLER YAYINLANMAKTA Şiddet, depresiflik, psikolojik sorunlar, intihar içerir rahatsız olucaklar okumasın. o kadarda kötü değil ama 𝑖𝑦𝑖 𝑜𝑘𝑢𝑚𝑎𝑙𝑎𝑟 𝑑𝑖𝑙𝑒𝑟𝑖𝑚❥

Habersiz aşk

Birer birer silindi hafızaları ve karaltılar görmeye başladılar. Gündüzleri ayak uçlarının dibinde bitiyor, düşüncelerinde kol geziyorlardı. Gölge dediler o karaltılara. Oysa pek çok şey denebilirdi. Toz bulutu, karanlık, silüet yahut cisimcik... Kimliklerini unuttukları gölgelerin esiri oldular. Tek tek anılarında kaybolan karartıları sevmeye kalkıştılar. Yoksa unuttuklarını, kendi gölgeleri mi sandılar? Bu, mutsuzluğun varoluş ve kayboluş hikayesi. Ölümün kapılarını aralayıp, unuttuğunu sandıklarına esir olmanın resmi. Bu Alphard ve Alnilam'ın hikayesi. Capella ve Polaris'in... Bir yerlerde unutulan herkesin hikayesi.

"Öpülmen gerek, George," diye mırıldandı, boğazından, "Çok derin, adını bile hatırlayamayacak kadar. Belki o zaman ne demek istediğimi anlarsın." - "Kendini tanıdığını sanmıyorum Dream," dedi George. Bir an sonra sessizce ekledi, "Sesin ateş gibi geliyor. Yakıyor." Başı dönüyordu. "Seni yakıyor muyum?" "Beni eritiyorsun," diye mırıldandı George. - Sıcak dalgaların ortasında kaybolmuş, sürekli yüreğinin ağrımasına sebep olan şarkıyı dinliyordu. Florida geceleri, gönderilmemiş mesajlar, sarmal hale gelmiş sevgisi ve berbat, berbat bir hava... ᴅʀᴇᴀᴍʟᴀɴᴅ ¹ ● +18 ● İzin alınarak çevirilmiş İLK TÜRKÇE KİTABIDIR! ● Okumak için FANDOMU bilmenize gerek YOKTUR!

Ephesus Yayınları aracılığıyla raflarda yerini alan Düşman Okullar serisinin ilk bölümlerini buradan okuyabilirsiniz... * Birbirinden zeki ve güçlü kızlar... Birbirinden zeki ve güçlü erkekler... İki okulun öğrencileri, bir yapbozun parçaları olmasına rağmen, birbirlerinden o kadar çok nefret ederler ki ''Düşman Okullar'' diye anılmaya başlarlar. Peki Düşman Okullar'ın öğrencileri bir yerden sonra sıkılırsa ve düşman olmak istemezse ne olur? Bu, sımsıcacık bir dostluğun hikayesi... Bu, aile bağlarının hikayesi... Ve en önemlisi, bu aşkın hikayesi... Bu kitap, gerçek dostluğun hâlâ orada bir yerde olduğunu hatırlatacak size. --- 11/08/2015 tarihinde Genç Kurguda birinci sırada :)

"Karanlıkta kalınca gözlerini sımsıkı yumardı çünkü kendi yarattığı karanlık, maruz kaldığı karanlıktan daha vicdanlı gelirdi." 21 Ağustos 2005. Saat 02.53 Sadece eğlenmek için beş arkadaş yola çıktılar. Fakat gecenin sonunda eve dört kişi döndüler. 17 Ağustos 2016 Sır perdesi yeterince kapalı kaldı. Birinin onu aralaması gerek.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."