Beyza Alkoç'un yazmış olduğu Karantina kitabından hoş alıntılar.

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

"Ne kadar seviyorum seni. Nar kadar... Dışımda sadece ben görünürüm, İçimde binlerce SEN dökülür" Güneş , geçirdiği nöbet yüzünden kalbinde taşıdığı ailesini , Rüzgar'ı kaybetmiştir. Aras , kaybettiği Yasemin'den sonra büyük bir acı içinde yaşamaktadır. Bu üç arkadaş kaybetmişlikler ile dolu anların sonunda karşılarına çıkan mucizeler ile hayata yeniden tutunmuşlardır. Nefes kesen masalsı kadere tanık olmaya hazır mısınız? "Beni özlediğinde gökyüzüne bak , geceleri Ay , gündüzleri yine Güneş'in olacağım..."