Ben her zaman mücadele etmeye hazırım. Çünkü benim adım Willow Helois O'Cannor. Ben bir canavarın karısı ve bir meleğin annesiyim. Daha da önemlisi ben bir kadınım!

Havada asılı kalan isim salonda büyük bir ağırlığa neden oldu birden. Ryan eliyle yüzünü sıvazladı. "Olesia'dan hiç haber aldınız mı?" diye sordu sakince. "Hayır" dedi Micah alaycı bir gülümsemeyle. "Alabileceğimizi sanmıyorum. Bir gün geri döneceğini de sanmıyorum. Aslında öldü mü kaldı mı ondan bile haberimiz yok ama Willow yaşadığına inanıyor." Ryan'da onun yaşadığına inanıyordu. Micah'ın da biricik kızının öldüğüne inanmasını beklemiyordu ancak o sert bir adamdı. Duygularını belli etmemeyi öğrenmişti. Bu yüzden umursamıyormuş gibi davranması Ryan için sorun değildi. Genç adam derin bir nefes aldı. "Ölemeyecek kadar inatçıdır" diye

KARANLIKLAR TANRIÇASI KAEDE'NİN EVRENİNE GİRİP SEVGİLİSİNİ KURTARMAYA ÇALIŞAN ACIMASIZ KAPTAN DESARİ, ONUN TUTSAĞI OLUR VE HEM KENDİSİNİN HEM DE SEVGİLİSİNİN HAYATINI KURTARABİLMEK İÇİN TANRIÇANIN BÜTÜN İSTEKLERİNİ YERİNE GETİRMEYE BAŞLAR. ANCAK KAEDE'NİN ONUNLA İLGİLİ BAŞKA PLANLARI VARDIR.

Vanessa, bir mucit ve çeşitli makineler icat eden bir makinisttir. Tüm dünyası babasından kalma köşkünden, bilimden ve hayat verdiği makinelerinden ibarettir. Taa ki korkunç canavarları şehirden uzak tutmak için sinyaller yayan bir makine icat edene kadar... Bu onun şimdiye kadarki en büyük buluşu! Bu yüzden şehir yöneticisinin ona 'küçük bir hediyesi' var. Ve şimdi karşılama odasında duruyor, toplumun ayrışmış tabakasından gelen 'hediyesine' kocaman, şaşırmış gözlerle bakıyor. Görünüşe göre şehir başkanı düşündüğünden bile daha eksantrik bir adam. Kim küçük bir hediye olarak bölgedeki en pahalı köleyi gönderir ki? Dahası Damian herhangi bir köle değil, o aynı zamanda meşhur bir gladyatör ve şehirdeki en iyi yeraltı dövüşçüsü...

Düşmana gidiyordu. Her an doğuracak gibi şişkin karnıyla düşe kalka sürünerek gidiyordu. Ülkesi düştü, eşi öldürüldü. Zarif, renkli ormandaki küçük ailesi dağıldı. Yedinci çocuğuna hamile Ash bir insandı ve düşmanının kapısına gidiyordu. Herkesi öldürmüş cellatlara gidiyordu. Kocası öleceğini anlamıştı. Beyaz kanlı elleriyle çenesi tutmuş ve bu emri vermişti. Onu öldürenlere gitme emrini. "Ash... Maddox Demirdiş'e git. O-ona benim emanetim olduğunu söyle." Kocası büyük bir ihtimalle ölüm döşeğinde ne dediğini bilmeyecek kadar bilincini kaybetmişti. Onu öldüren, kanını henüz toprak bile çekmeden zaferiyle dönen klana göndermesinin başka açıklaması yoktu. Ama dönülmez sözü vermişti. Bedenine sözünün işareti kazılmıştı. Gün doğmadan gitmezse ölecekti. Karnında son peri çocuğu varken onların soyunu tek bir gecede tarihe karıştıran adama gitmesi kaderin trajik bir oyunu, ya da kocasının son salaklığıydı.

Favori R19 novelimin final bölümünü okurken heyecandan kalp krizi geçirdim ve gözlerimi açtığımda kendimi《Azize Lylia'nın Kalbini İstiyorum》içerisinde buldum. Ölümüm biricik Azize Lylia'nın canavar sevgilisi Dük Heilon'un elinden gerçekleşti. Kötü kadın karakter olarak bana biçilen talihsiz kaderimi değiştirmem gerekiyor. Savaşmak ise benim tek çıkar yolum. - Bana niye bu kadar takıntılısınız leydim? Sizin en yakın arkadaşınıza aşığım. - İyi de seni seviyorsam bundan sanane! Hikayemiz başlıyor... ☆ {Açıklama: Çeviri değil, ben yazıyorum. Bölümler düzenli olmasa da gelecektir.}

Meşe gayet sıradan bir hayata sahipti. Ta ki kendini entrikalarla dolu okuduğu bir romanda bulana dek... Tabi ki hikayenin asıl kahramanı, güzeller güzeli Ashley olmamıştı. Bu fazla iyimser olurdu sanırım. O elbette romanın kötü ve imparatora aşırı derecede takıntılı karakteri leydi Efran'dan başkası değildi. Ah, tahmin edersiniz ki kendisi ölüme mahkumdu. Tabi ki ölümü aşık olduğu imparatorun elinden olacaktı. O celladına aşık olmuştu. Ama her şeyi kaybetmiş değildi. Elinde okuduğu roman sayesinde paha biçilmez bilgilerle bu dünyaya düşen Meşe, celladıyla düşman olmak yerine iyi biri rolüne bürünmeye karar vermişti bile ama asla tahmin edemeyeceği duygular kapısını çaldığında bu kararlı duruşu nereye varacaktı, orası tartışılırdı. O halde webtoon tadındaki bu hikayeye hoşgeldin! "Söylesene. Bu yeni taktiğin mi?"diye sordu karşıya bakarken. Kaşlarımı çatarak baktım. "Neden bahsediyorsunuz majesteleri." Vücudunu bana döndürdü ve "Böyle umursamaz olman ve güçlü durmaya çalışman. Beni etkilemek için yeni bir taktiğin mi?"diye bitirdi cümlesini. Ona şaşkınlıkla baktım. Bu adam su egosundan ne zaman vazgeçecekti? "Size defalarca söyle-..."diye uzun bir nutuk çekmeye başlayacaktım ki belime konan elle konuşamadım. Prens belime koyduğu eliyle beni yavaşça kendine yaklaştırdı. Kendisi de iyice bana sokulurken yüzüme doğru fısıldadı. "Eğer öyleyse..." Sustu. Bir süre gözlerimin içine baktı ve devam etti. "Eğer öyleyse kesinlikle işe yarıyor." Söylediği kelimelerle kalbim yine aynı şeyi yaptı. Hiç olmaması gereken biri için hızla çarpmaya başladı.

Yüce İmparatorluğun gölgesinde, soylu bir dükün yüz karası kızı olarak büyümüştüm. İyi bir insan olmanın, adil davranmanın, kin gütmemenin bir erdem olduğunu düşünerek yaşamım boyunca sabırla teskin etmiştim kendimi. Ta ki kendi nişan törenimde intihar etmeye karar verene kadar...

En sevdiğim kitabın içine yan karakter olarak düştüğümde tek bir görevim vardı : mutlu sonun gerçekleşmesini sağlamak. Her şey tam da olması gerektiği gibi gidiyordu─ta ki ben kötü karakterin dikkatini çekene kadar.

Fantastik #1 bir zamanlar. Kurgusal bir boyutta geçen hikayenin baş kahramanı 4 yaşındayken ailesinin ölümüne şahit olmuştur. O günden sonra hayatında ki hiç bir şey aynı kalmamıştı. Hayatını ailesini öldürenlerden intikam almaya ve klanını eski ihtişamlı günlerine döndürmeye adamıştır. Bu yolda ise sayısız savaş görecek, sevdiklerinin ölümüne şahit olacak ve yeni dostlar edinecektir.