🗝 Kadın siyah gözlerini, kendisine dikkat ile bakan mavilikler kaçırmaya çalıştı. Bakışları odanın duvarlarında kısa bir süre gezindi fakat yeniden Christina'nın gözlerine çekildiğinde bakışları derinleşmeye, gözleri kısılmaya başladı ve beyaz tenine anlam veremediği bir sıcaklık yayıldı. "Ben- diye fısıldadı lakin dudakları sanki artık bedenine ait değildi. "Morte vene prestu." "Eve, ne söylediğini anlamıyorum." Evelyn bedeninin hakimiyetini çoktan kaybetmişti. "Morte." Dudakları kendisinden bağımsız bir şekilde aralanıp garip sözcükleri dışarıya salarken, odaklandığı mavi gözlerin giderek siyaha döndüğünü gördü. Ve mavi gözler, beyazı dahil tümü ile siyahlığa bürünürken dudakları yeniden ve son kez aralandı. "Un morte avara a cita." "Evelyn Grosso!" Christina'nın yükselen sesi, kadının zihninde defalarca tekrarlandı ve nihayet gerçeklik ile buluştu. Derin bir nefes, sızlayan kırmızı dudaklarından dışarıya çıkarken az önce gördüğü siyah gözler yeniden tüm maviliği ile karşısında duruyordu. Evelyn az önce ne yaşadığını bilmiyor iken kalbi, tam anlamıyla dudaklarının ucunda atıyordu.

hande : göğüslerimin arasına yaptırmak istediğim bir model var hande : uçlara doğru uzanan hande: yapabilecek kadar becerikli misin dövmeci : At bir bakalım. *Hande'den yeni bir fotoğraf.* *Fotoğraf açıldı.* dövmeci : Siktir. dövmeci : Modeli atacaktın göğüslerini değil. -- YN : Hikayede yetişkin içerik, küfür, argo olacaktır. Rahatsız olacakların başlamaması rica olunur. BT : 8.6.21

"Ölüm meleği saçlarını okşuyor bu gece. Dudağına bıraktığı ufak buse, cehennemin ilk meyvesi." Geceye karışan sessiz çığlıklarla ağlıyordu kadın. Her saat tekrar eden geçmişinin laneti, bedenininden bir saniye bile uzaklaşmazken yaşadığını sanıyordu. Oysaki yavaş yavaş ölüyordu. Yayınlanma tarihi: 11.07.2018

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."