Bende onlarla birlikte ayaklandım ve kapıya doğru ilerlemeye başladım. Güneş yüzümün yarısını aydınlatınca gülümsedim ve arabama doğru ilerledim. Arabama vardım, kapıyı açıp içeri oturdum. Daha kontağa bile uzanmamıştım ki kapılar kendi kendine kilitlendi. O an arabada benden başka birinin daha nefes aldığını duydum. Aklım başıma gelince boyuma bir el sarıldı. O an anladım ki her şey benim için bitmişti. Çığlığıma karışan kahkaha sesi tüylerimi ürpertti.

"Ben sana kibar cümleler kuramam Lalin. Ben sana taparım,ben senin için adam vururum,ben seni omuzlar o ormandan çıkartırım...Ama konuşmayı bekleme benden. Benim lisansım bu." Bir tarafta motor yağı ve ter kokan bir geçmiş, diğer tarafta parfüm ve ihanet kokan bir gelecek. Kârun için Lalin, altı yıl önce dükkanının kapısından çıkan o son umuttu. Kârun Şahkaran; ruhu alevlerle mühürlenmiş, merhameti bir yangında bırakmış, soğuk ve kusursuz bir canavar. O, yıkmak için yaratılmıştı; ta ki kurbanı olarak seçtiği kadının, aslında tek ibadeti olacağını anlayana kadar. Diğer tarafta Lalin Sırmahan. İsmi gibi parlayan, naif ama bir o kadar da ateşe yakın. Kârun'un nefret ettiği bir soyadının tek varisi, ama aynı zamanda onun karanlığındaki tek ışık. Kârun, Lalin'e bakarken sadece bir kadını görmüyordu; o, diz çöküp tapınacağı bir ilahı, her hücresine hükmedeceği bir mülkü ve geçmişinden gelen o sızlayan yaranın tek ilacını görüyordu. Bu, sıradan bir aşk hikayesi değil; günahın ve tutkunun, nefretin ve sadakatin en karanlık tonuyla yazılmış bir devrin kapanışıdır. Bu, sadece bir aşk hikayesi değil; bir adamın kadınına duyduğu hastalıklı bir tapınma, bir kadının ise karanlıkta bulduğu tehlikeli bir yuva.

Elimde nikah cüzdanımız vardı. Diğer elim ise onun ellerinin arasında, dudaklarına yaslanmıştı. Dudakları yaramın tam üzerindeyken, gözlerim çoktan derin kuyularından aşağı yuvarlanmaya başlamıştı. Gözlerinin ilk defa böylesine parladığına şahit oluyordum. Şahit olduğum ışıltı beni içine hapsetti. Kalbimden onun kalbine attığım dikiş; bu kez onun kalbinden benimkine atıldı. Artık çift dikişti. Ne o ne de ben bunu değiştiremezdik. Kimse değiştiremezdi. ❝Kalbe atılan çift dikişi kimse söküp atamazdı.❞ • Bu hikayede bahsi geçen kişiler, olaylar ve yaşananlar tamamen hayal ürünüdür. Gerçeği yansıtmamaktadır.

Kötü kızlar hiçbir zaman kazanamazlar. Ve bu hikayenin kötü kızı benim.

Bazen rivayet edersin ama hakikatı bulman gerekir. Ezra Korsoy son sınıf Üniversite öğrencisidir ama bu masum profilinin yanında aynı zamanda Türkiyede çetesiyle dolandırıcılık ağı kurmuştur. Kara para aklayarak kazandığı bu hayatı bir gün Avurpa'nın kapısını çalar ve yolları Bulgar mafyası ile kesişir. Dolandırdığı adam yüzünden bambaşka bir hayatın içine çekilir. Bir düzende adalet yoksa, o düzen yok olmaya mahkûmdur. Not: Bu kitap Bulgar mafyasını anlatan bir kitaptır. +18 içeriklere yer verilmektedir. KITABIN TÜM HAKLARI BANA AİT.

"Bazı vedalar, en büyük ihanetlerin sessiz başlangıcıdır." Annesinin şüpheli ölümüyle dünyası başına yıkılan Doğa, o karanlık gecenin ardından sadece annesini değil, hayatının tek dayanağı olan çocukluk aşkını da kaybetmiştir. Arkasında hiçbir iz bırakmadan, hiçbir açıklama yapmadan ortadan kaybolan bu adamın gidişi, Veyra için bir yas değil, cevabı kanla yazılacak bir soru işaretidir. Yıllar sonra, intikam hırsıyla küllerinden doğan Doğa, annesinin ölümündeki sır perdesini aralamak ve geçmişin hayaletleriyle yüzleşmek için kayıp izlerin peşine düşer. Ancak bu yol, sadece bir adamı bulma arayışı değildir; sığınakların derinliklerine gizlenmiş dosyaların, kimliği belirsiz düşmanların ve her adımda daha da karmaşıklaşan bir ihanet ağının tam ortasına dalışıdır. Doğa, geçmişin tozlu sayfalarını tek tek aralarken; peşinde olduğu Barkın, Bulut ve Selen üçgeninde kendini ölümcül bir oyunun içinde bulacaktır. "Peki ya en güvendiğin kişi, aslında kaçtığın celladınsa? İntikam için çıktığın bu yolda, kendi kalbini kurban etmeye hazır mısın?"

Geçmiş sadece geçmiş midir? Yoksa gelecek hayatımızı oluşturan bir gerçeklik midir? On sekiz yaşına gelen Gece, evinden kaçarken geçmişinden kaçamayacağının farkında değildir. Devlete ait gizli bir teşkilatta Alınan görevler renkler ile temsil edilir. Yeşiller, turuncular ve kırmızılar. Şans eseri bu teşkilata katılma şansı elde eden Gece, Defne, Aras ve Mert, Güneş Çocuk Esirgeme Yurdunun gizli araştırma örgütüne dahil olurlar. Ölen çocuklar neden ölüyordu? Veya gerçekten ölüyor muydu? "Çünkü acı gidenin değil kalanın hikayesidir. Bu hikaye gitmeyi seçenlere ithaf edilmiştir." - *Bu kitapta geçen kişi ve kurumlar tamamen hayal ürünüdür.*

Gece Alaz, yan dairesine taşınan karizmatik İtalyan komşusu Luca Greco'ya "hoş geldin" demek için elinde bir kekle o kapıyı çaldığında, hayatının en büyük dehşetine adım attığını bilmiyordu. ​Açık bırakılmış bir kapı, evdeki sessizlik ve odalardan birinden sızan o kan kırmızı ışık... Gece, merakına yenilip o odaya girdiğinde duvarlarda gördüğü tek bir şey vardı: Kendi hayatı..Odanın dört bir yanı, tavandan tabana kadar Gece'nin fotoğraflarıyla doluydu.

Akça, dünyaya olan güvenini çoktan yitirmiş bir kız. Kartal ise geçmişin gölgesinde ruhu kabuk bağlamış bir adamdı. İkisinin yolu bir yolun ortasında kesişti; o yol, onların başlangıcı oldu. ​••• ​"Bir daha yüksek sesle konuşmak yok, tamam mı?" Sesinde, normalde ona hiç ait olmayan yumuşak bir tını vardı. Yutkunmamak için kendimi zor tuttum. ​"Niye ki?" demeden edemedim. Merak ediyordum; benim ondaki yerim neresiydi? ​"Sesinin kısılmasını istemiyorum Akça." ​"Niye?" dedim tekrardan. Sinirlenmesini bekledim ama o, soruma sakince cevap verdi. ​"Senin sesini duymam gerekiyor." ​"Niye?" ​Sabır diler gibi başını iki yana salladı. Yüzünü yüzüme yaklaştırıp gamzelerini göstererek gülümsedi. ​"Çünkü sesin bana huzur veriyor." ​