"Beni affedecek misin komşu kızı?" ​Biraz daha gözlerime böyle baksaydı affederdim ama yaşadıklarım kalbimi fazlasıyla yormuştu. Boğazımdaki düğümü zorlayarak, o geri dönüşü olmayan cümleyi fısıldadım: ​"Ne zaman ki al bayrağa sarılı bir tabutun başında 'Hakkını helal ediyor musun?' diye sorarlar; işte o gün seni affederim." ​"O zaman hazır ol," dedi gözlerimin içine bakarak. "O helallik vakti sandığından çok daha yakın." ​Hıçkıra hıçkıra, içim çıkana kadar ağlamak istedim.

Ay ışığı özeldi onun gözünde . Geceyi çok severdi ayı ona getirdiği için. Ayın kızıyım derdi kendine. Ağladı, ay ışığında düştü gözyaşları yere. Güldü, gökyüzün de ki aya kadar ulaştı kahkahası. Bu bir Peri masalı. Şşşş. Sessiz olun. Daha ayın kızı da bilmiyor olacakları. Fırtınalı bir günde denize düşüp kaybolan yağmur taneleriydi onlar. İkisi de bilmiyordu ama kaçışları yoktu. Birbirine yabancı bu iki ten ay ışığında kavrulacaktı...