Rivayete göre kaderle bağlı iki insanın arasında görünmez kırmızı bir ip vardır. Bu ip bazen gerilir, bazen dolaşır, bazen yolları ayırır gibi görünür... ama asla kopmaz. Zaman, mesafeler, kayıplar ve yanlış hayatlar bile o bağı yok edemez. Bazen sarmaşık gibi kalbin etrafına dolanır; kaçtıkça daha derine iner, sustukça daha sıkı sarar. Ve ne kadar uzak düşerlerse düşsünler, kader bir gün o ipi yeniden çeker. Çünkü nasip, birbirine yazılmış ruhları er ya da geç yeniden buluşturur.

Karan Ağa'nın yüzü yana doğru düşerkende yüzünde olan tüm damarlar belirginleşmişti. Anlaşılan Aze hâlâ aynı Aptalığındaydı ... "" Bu tokatı acına ve yaşına veriyorum !!!"" Dedi Karan Ağa. "" Şimdi çık git odana !!!"" Dedi emir vererek. Ki bunu dediği an'da da yüzüne ikinci tokatı yemesi bir olmuştu. Onu da ardı ardına gelen tokatlar takip etmişti. "" Öldüreceğim seni Agiri !!!"" Dedi Aze . "" Annem ve Babama yaptığın gibi alacağım o canını !!!"" Dedi and'lar ederek . Karan Ağa onu omzuna atacağı sırada da Aze belinde olan silahı çekmişti. Eli Annesi ve Babası için silah tutarkende titremiyordu . Karan Ağa ölecekti . "" Sonun geldi Agiri !!!"" Dedi nefretle. "" Canını bu Aptal çocuk alacak !!!"" Dedi silahın güvenliğini çekerek. Derken Agiri konağında tek bir el silah sesi duyulmuştu. Aze dediğini yapmış gözünü bile kırpmadan o silahı ateşlemişti . Onu göğsünden vurmuş olurkende Karan Ağa yediği kurşunla bir adım geriye doğru gitmişti. Agiri konağından bağırış ve çağırış sesleri birbirine karışırkende Karan Ağa, Aze'nin inine girmişti. Emanetti Aze ona ... Kerem Bey onca yakını ve Dostu varken düşmanı olan onu seçmişti. Kızım sana emanet onu kendinden bile koru demişti . "" Oyununu oynadın bitti Aptal çocuk !!!"" Dedi Karan Ağa. "" Bundan böyle Â'lamîr değil Agiri'sin !!!"" Dedi hükmedici bir ses tonuyla. "" Deniz o gece öldü ve sen Karan Ağa'nın karısı Aze olacaksın bundan böyle !!!"" Dedi Aze'nin gözlerinin içine bakarak. KİTAP TANITIMI 03/07/2026 AGİRİ adında yazılmış ilk ve tek kitap olurken tüm sahneler gerçek hayattan uyarlanmış olup şahsıma aittir. Çalıntı ve benzeri kitaplar yazılması durumunda gerekli tüm yerlere başvuracağımı belirtmek isterim .

Bir ölümle başlayan aşk hikayesidir. İLK BÖLÜMLER FİNALDEN SONRA DÜZENLENMEYE ALINACAKTIR.. * * Alya Neva ∞Timur

İstanbul'da garsonluk yaparak, kendine özgü dünyada yaşayan bir kızdır Devrim. Annesinin beklenmedik ölümü, babasının soğuk tavırları ve yaşadığı travmalar sonucu, sevimli ve boş şeylerle uğraşarak kendisine eğlence yaratmaya çalışsa da aslında hayatı sıkıcı bulduğu için kendisini son derece yalnız hissetmektedir. Bu kısır döngü Devrim'in evde bulduğu bir kutuyu ve onun aracılığıyla öğrendiği gerçeği keşfetmesiyle birlikte bir anda bıçak gibi kesiliverir. Devrim , yirmi yıl önce ailesinden koparılıp cehenneme itilmiştir. Aile sıcaklığını hissetmek için çıktığı yolculuk , Kireçtepe Mahallesinde son bulurken beklemedik bir aşkın pençesine düşeceğinden habersizdir.

Yetişkin okurlar için uygundur! Bir Mahalle Hikâyesi... Çok daha fazlası... ✨ "Bak bana," diye fısıldadı. Dudaklarının arasından çıkan sıcak nefesi benimkilere dokundu. "Bir kere bana eskisi gibi baksan..." yalvarır gibi çıkan sesinin tonuyla tüm iradem dağıldı. "Bırak lütfen," derken gözlerimi kapattım. Elinin birini kaldırıp parmaklarını usulca yanağımda gezdirdi ve çeneme doğru indi. "Adımı söylemiyorsun artık," dedi dişlerini sıkarak. "Fark etmem mi sanıyordun?" Soru soruyordu ama benim buna verecek bir cevabım yoktu. "Senin dudaklarından dökülmesini istediğim öyle çok kelime var ki..." Eğilip anlını anlıma yasladı. Bu kadar yakınken tek nefesi paylaşıyor gibiydik. Onun aldığı soluk, benim dudaklarımda kayboluyordu. Benim sıklaşan nefeslerim ise sanki onu canlandırıyor gibiydi.

Siz: Slm abi (19:12) Siz: Şey... Siz: Duyduğuma göre çok cömertmişsin. Siz: Eğer cömertlik günündeysen Siz: Banada bir kıyak yap be Sarp abi 😭

Ben Zehra. Kayınvalidesine fobisi olan gelinlere inat, sevdiği adamın önce annesiyle tanışıp kaynaşan Zehra. Hep daha fazlasını isteyen insanlara inat, hemşire oluşuyla gurur duyan Zehra. Sürekli depresyona giren kızlara inat, güler yüzünü eksik etmeyen Zehra.^ Spiritüel #1

Devrim Karaoğlu hayatımdaki yangını görüp de sessiz kalmayan ilk kişiydi. Beni sevmeyen, hatta bunu belli etmekten çekinmeyen komşum olan bu adam, yangınıma sessiz kalmamıştı. Belki de Devrim Karaoğlu haklıydı. O bir kurt ve ben bir kuzuydum ama Devrim Karaoğlu bu kuzuyu avlamak yerine koruyordu. "Benim için titreyen her nefesine yemin olsun ki, seninim.." ~ 28.07.19

Cansu bir tıp öğrencisiydi. Hayatı hastane koridorlarında, nöbetlerde ve yorgun gecelerde geçiyordu... ta ki bir gün aniden yere yığılıp ölümle yüzleşene kadar. Kalbi durdu. Ama öldüğü yerde uyanmadı. Gözlerini 1800'lerin İstanbul'unda, zengin bir paşa konağında açtı. Artık herkesin "cinli" dediği genç bir kızın bedenindeydi: Cavidan. Bu dünyada kimse ona inanmıyor. Doktorlar çaresiz. Hizmetçiler fısıldıyor. Ve ailesi kızlarının aklını kaybettiğini düşünüyor. Ama Cansu bir şeyi biliyor: O ölmedi. Ve bu hayat... ona ait değil.

'Ben en çok akşam güneşini severim Mem. Sarının en masum, turuncunun en tutkulu, kırmızının en şefkatli hali demek çünkü. Ben akşam güneşinin alacasına meftunum. Sen bu aciz yüreğimin akşam güneşisin Mem.' ☀️☀️☀️ Hızlandım. Bir insan kaçtığı bir yere ne kadar hızlı gidebilirse o kadar hızlı gidiyordum. Koştum. Ardımdaki sesler yaklaştı. Geçmişime yaklaştım. Gidebileceğim ilk yere ulaştım. Demir kapılı konağın önünde durduğumda elimdeki bıçağın kabzasını vurdum. Nefes nefeseydim. Soğuk yakıyordu. Boğazımı yakıyordu. Tenimi yakıyordu. O soğuk yakıyordu ama ben donuyordum. Titriyordum baştan aşağı. Elimdeki kanlı bıçakla vurdum kapıya tekrar tekrar. Ayak sesleri bana yaklaşıyordu. "Mem!" diye bağırdım yıllar sonra. Adı dilimden dökülünce içim dalgalandı. Sesim titredi. "Mem, aç kapıyı!" Gözlerim buğulandı. Adım sesleri kulağımda yankılanıyordu şimdi. Kalbim, göğüs kafesimden taşıyordu. Kirpiklerim bile titredi. O zelzelede birkaç damla döküldü soğuğun kuruttuğu yanaklarıma. "Aç kapıyı, Mem! Aç ne olursun, aç!" Adım sesleri durdu arkamda. Bulmuşlardı beni. Yakalanmıştım işte. Memet kapıyı açmamıştı. Kapıyı ilk ben kapatmıştım bize. Ama bu gece her şeye rağmen bana açamaz mısın Mem? Göz kapaklarım kapandı. Kucağımdaki valizin içinde oğlum ağlıyordu. Elimdeki bıçağın bulandığı kan şimdi kuruyacaktı. Son kez kaldırıp vurdum kapıya. İçimle titredi sesim. Ağladım. "Mem... Duymuyor musun? Sesimi duymuyor musun? Aç kapıyı! Aç kapıyı Mem." ☀️☀️☀️ 'Senden sonra en çok akşam güneşinden nefret ettim Zühre. Sarının en güçsüz, turuncunun en yalancı, kırmızının en zalim hali demekti artık. Ben bir akşam güneşinin alacasında zincire vurdum sevdamı. Sen yüreğime kazınm