Hayatın ne getireceğini hiçkimse bilemezdi. Yüzleştiği ihanetin sonucunda yıllarını içeride yitirmiş bir adam özgürlüğüne kavuştuğunda karşılaşacağı sürprizden habersizdi. Yıllar ondan birçok şey götürdüğünü düşünüyordu: neşesini,inancını ve merhametini. Peki gerçekten öyle miydi, karşılaştığı manzaraya kayıtsız kalabilecek miydi? "Nasıl? Nasıl yani?" konuşurken kekelememe engel olamamıştım. Duyduklarım karşısında vücudumdaki bütün kanın çekildiğini hissediyordum. Ben hâla duyduklarımı anlamlandırmaya çalışırken karşı tarafta polis memurunun her şeyin kontrol altında olduğunu hissettirmeye çalışan konuşması devam ediyordu. "Kendisi ekiplerimiz tarafından karakol civarında bulundu. Üzerinde telefon numaranızın bulunduğu mektup sayesinde sizlere ulaştık. Şu an karakolumuzda, durumu iyi. Uygunsanız gelip teslim alabilirsiniz."

Sınıf öğretmenliği öğrencisi Ayperi; şehirler arası otobüs yolculuğunda sıkıldığı için önündeki koltuğun sırtında yazan numarayı kaydederek mesaj atar ve numaranın sahibi bir Kara Harp Okulu öğrencisi çıkar. Siz: Piç Hakan siz misiniz? (00.17) Siz: Yani piç derken benim tercih ettiğim bir sıfat değil. (00.17) Siz: Yazan öyle yazmış. O öyle yazınca ben de teyit etmek için sorayım dedim. (00.18) Siz: Aşırı derecede saçmalıyorum şu an... (00.19) Piç Hakan: Ne geveliyorsunuz? (05.47) NOT: BU KİTABIN GERÇEK KURUM VE KİŞİLERLE İLGİSİ YOKTUR, BENİM HAYAL DÜNYAMIN YANSIMASIDIR.

Bazı insanlar hayatına sessizce girer. Bazılarıysa savaş gibi. Lavin, geçmişini geride bırakıp sadece ayakta kalmaya çalışan bir hemşire. Alaz ise duygularını disiplinle bastırmayı öğrenmiş bir asker. Yanlış zamanda başlayan bir karşılaşma... Zorunluluktan doğan bir yakınlık... Ve sınırları baştan yanlış çizilmiş bir bağ. Aralarında ne aşk vardı ne güven. Sadece inat, çatışma ve görmezden gelinemeyen bir çekim. Ama bazı hikâyeler kalbinle değil, kaderinle yazılır. Ve kader, bazen en sert oyunu güneşin altında oynar.

Aramızdaki mesafe sıfır denecek kadar az olduğu için yüzlerimiz birbirine fazla yakındı.Bir süre yüzümü izledikten sonra "Çillerin var," dedi ve ardından konuşmaya devam etti. "Çok küçükler,sol tarafında 15 sağ tarafında ise 12 tane var.Sadece yakından belirgin olmalarına rağmen iki tarafta eşit değil." " Sidelya çiçeği cennet çiçeği olarak bilinir,sen bana cennetten gönderilen bir çiçeksin sidelyam." 🤍🦢 İlk kitabım olduğu için fazla acemiyim, herhangi bir çalıntı durumunda gerekli işlemler başlatılacaktır. İyi okumalar;)

Herkesin birbirini tanıdığı, düğünlerin de cenazelerin de aynı anda bütün evlere dağıldığı, gündüz vakti kapıların üstünden anahtarların alınmadığı ve o bahçeli evlerin kapılarının asla kilitlenmediği bir mahalle. Birbirine bağlı kız çocuklarının kendilerinden büyük sevdaları, birbirlerine yaslanıp dünyalara kafa tutmaları, direne direne bütün zorluklardan daha güçlü çıkmaları var bu hikayede. Bir de o imkansız aşkların tatlı tatlı heyecanları. Bir de acıları. O çok güzel acıları. E tabi benimle buluştuysanız sesi asla düşmeyen şarkıları. Eğlenesim var benim. Becerebilirsem bu defa öyle kaosa falan bulaşmayan, sıcacık bir topluluk sığdıracağım buraya. Birlikte eğlenelim istiyorum. Faysal'ın dünyasının en güzel kızını tanıyalım istiyorum. Ahu İlay'ı. Arkadaşlarını sonra. Nasıl direndiklerini okuyalım nasıl güçlendiklerini görelim istiyorum. Başlayalım mı? 🤍

-Tamamlandı- "Sadece dün!" dedi ve durdu. Kelimeler şuan onun için darağacında sallanan bir ipe diziliyordu. Birazdan dudaklarından dökülen kelimeler ile ip iyice kıvama gelecek ve boğazını sıkacaktı. "Evet sadece dün aldığım bir haberde adı sanı duyulmayan bir istihbaratçı ifşa olmuş Yüzbaşı! Nasıl ölmüş bilmiyoruz bile. Gülşah bugün ölse, yarın kahraman olur, yiğit olur, Şerife bacının torunu olur, rütbesinin eş değeri olan Kara Fatma'nın kızı sayılır!.." "Ama bak o isimsiz kahramana? Kimse bilmez, kimse işitmez, televizyonda bir dakikalık haberi bile geçmez! Biz bu devlet için ne canlar veriyoruz, Tuğrul. Sen de onca askerini sırtında taşıdın..." Dediği an ayağa kalktı. Tuğrul da onu takip ederek yerinden kalktığında iki eli yanlarında put gibi duruyordu. Eksik hissettiği sözünü tamamladı, Yarbay. "... gerekirse, Gülşah'ı da taşıyacaksın!" *** UYARI; Küfür, şiddet ve cinsel içerik barındırmaktadır. Okumak istemeyenlere duyurulur. Kapak Tasarımı: @rumiys ♥️♥️ Başlama Tarihi: 03 Temmuz 2020 Bitiş Tarihi: 29 Haziran 2022

Sina Erdem, gözde ve başarılı bir futbolcudur. Ancak son dönemde yaşadığı skandallar ve itibar kaybı, onu hızla aşağı çekmeye başlar. İmajını toparlamak için görme engellilerin kullandığı bir uygulamaya gönüllü olur. O uygulamada tanıştığı genç kız, Sina'nın sadece başkalarına değil, kendine de kör olduğunu fark ettirir. Çıkar için başladığı bu yol, onu hayata yeniden bakmak zorunda bırakacaktır.

''Benim bebeğimdi o!'' İçimden defalarca tekrarladım bu cümleyi. Sessizce... Gözlerim bebek odasında gezindi... O kadar güzel bir odaydı ki... O kadar güzel tasarlanmıştı ki... ''Eftelyam yaşasaydı bebeğine böyle bir oda isterdi...'' Tekrar içimden haykırdım gerçekleri. En yakın arkadaşım vefat etmişti. Bebeğini daha doğmadan bana emanet etmişti. Ama ben emanetime sahip çıkamamıştım. Bana öldü denilen, mezarını bile bilmediğim bebeğin şimdi yaşadığını söylemişti doktor. Onu kaçırdıklarını, tehlikeli bir adamın evinde olduğunu söylemişti... Ben ise o evdeydim... Ama sadece emanetim için... Onu alıp gidecektim...

Burçe, mahallenin sevilen kişisi, abisinin yakın arkadaşlarından olan Tufan Ali'den hoşlanmaya başlar. Uzun zaman sonra ise açılmaya karar verir. Ancak yakın dostu olan Ezgi, Tufan Ali'ye her şeyi daha önceden söyler ve Burçe, hakkında söylenilenlerin tamamını duyar. Yıllların sevgisini def eder ve Ankara'da başka bir liseye gider... Dört yılın ardından anneannesinin son günleri için geri dönen Burçe, çoktan kapattığı geçmişi yeniden açmamakta ısrarcı davranır. Kitap yazılma tarihi: 02.02.2025 (İlk)Kitap yayımlanma tarihi: 17.03.2025 21.30 (İkinci) Yayım tarihi: 05.03.2026 23.30 BU KİTAPTAKİ OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. VE HİÇBİR ŞEYİYLE ÇALINTI ASLA DEĞİLDİR! ACEMİCE YAZILMIŞTIR! •NOT: ETİKETLER SADECE KİTABİ YAYMAK AMAÇLIDIR!

Ben LAVİN... Sessizlik en büyük pusulam hayat bana hiç adil davranmadı sürekli birşeylerle mücadele içinde oldum Sevgisizlik en büyük sınavımdı belki, o kadar çok muhtaçtım ki sevgiye. Hep çok merak ederdim sevilmenin nasıl birşey olduğunu çok...