-ARA VERİLDİ- Gerçek Ailem, Erkek vers. Yıllar sonra gerçeklerin, yalan kılığıyla açığa çıktığı dünyada, gerçek babasının Viran Alp'i bulmasıyla başlayan yalanlar.

Lizge Sancaktar; 5 yaşındayken çocukluk arkadaşının üvey babası tarafından kaçırılıp 2 yıl boyunca tutsak edilir. 2 yılın ardından özgürlüğüne sokaklarda kavuşan Lizge'nin ne adı, ne soyadı... Ne de kendisi artık eskisi gibi değildir. ~ "İsmin ne senin?" dedi kadın, gözlerini gözlerimden çekmeden. "İz." dedim tek bir solukta. İsmim gibiydi hayatım. Herkesin hayatında ufakta olsa iz bırakabilecek bir hikayeye sahiptim. "İz." dedi kadın ismini telaffuz ederek. Bir adım öne çıktı ve bana yaklaşarak tebessüm etti buruk bir şekilde. Gözlerinde ki acımayı gördüm. Bana kızsınlar, bağırsınlar, aşağılasınlar istiyordum. Acımak, derimin altına iğne batırılması gibi bir histi. Canımı yakıyordu... ~

Bir insanı annesi bile sevmez miydi? Annesi bile mi elinden tutmazdı? Evet annesi bile sevmez, annesini bile elini tutmazdı... Açelya ne annesi ne babası sandığı adam tarafından sevilmezken öz babası ortaya çıkar. Ölüm için 18 yaşına girmeyi bekleyen Açelya... Babası için yaşama tutunur muydu? "Yanlızlığın bedeli benim açımdan delirmekti..."

☁︎☁︎☁︎☁︎ "Bazı kaderler kurşunla değil, bir bebek ağlamasıyla yazılır." Her şey 24.07.2010 tarihinde gerçekleşti. O gün bi hemşirenin dalgınlığıyla iki bebek karıştırıldı. Bunu sonradan fark etmişti ama yinede yaptığı hatayı düzeltmedi. İki bebek de kendi ailesinden koparıldı. Biri ailesine acı çektirdi. Biri ise ailesinden acı çekti. Ben Mavi ailem sandığım insanlardan yıllarca acı çektirilen, hor görülen kızım işte. Hadi gel hikâyemi birlikte okuyarak hem gülelim, hem ağlayalım... ☁︎☁︎☁︎☁︎ Saygılarla : KitapPrensesi

Okumadan önce yeni hikayeme de bir şans verirseniz çok mutlu olurum. ~YATILI OKUL *BOOKİSH_PAWS "ANNE!" dedi küçük güzel yeşil gözlerinden yaşlar akan kız. "Anne," dedi umudunu kaybetmeye başlarken. "Anne saklanma korkma benden!" diye bağırdı ormanın derinliklerine doğru. "Anne baba neredesiniz?" dedi ve ekledi. "Anne ben üşüdüm beni kollarınla sarmayacak mısın?" dediğinde içinde bir sürü patlamalar oluşurken. "ANNEE!" feryadıyla hüngür hüngür ağladı. Annesini sayıklıyordu. Ona acı çektiren şey ise annesinin ondan korkup saklandığını zannetmesiydi. Daha dört yaşındaydı ve çok derin bir acı çekiyordu. "ANNE SANA ŞARKI SÖYLERSEM GELİR MİSİN?!" küçük Peri annesine şarkı söylemeye başlamıştı o titreyen sesiyle. "B-Benim annem güzel annem Beni al kollarına Kucağında uyut beni Ninniler söyle bana..." Annesinin geri gelmeyeceğini düşünmesi kalbini acıtıyordu. "Anne, baba, abi beni duyuyor musunuz?" ve ekledi. "Elma dersem çık, armut dersem çıkma tamam mı?" Peri küçük elleri ile gözlerini kapattı ve "ELMA!" diyerek ellerini büyük bir heyecanla indirdi ve gözleriyle etrafı taradı. "Anne o zaman sihirli sözcüğümüzü söyleyelim mi?" diye seslendi ormandaki boşluğa doğru. Elleri ile gözlerini kapattı ve sihirli cümleyi söyledi "Çiki çiki or-ta-ya çık!" küçük kız gözlerinin önündeki küçük ellerini indirdiğinde annesini göremeyince tamamen umudunu kaybetmişti... #1. Şiddet 07.07.23 #1. Yalandünya 07.07.23 #1. Sinir krizi 07.07.23

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

Zeren yıllar sonra babasının varlığından haberdar olduğunda babası onu çoktan bulmuştu. Bu Zeren'in hikayesi. Abileri, ablası ve ikiziyle aile olmayı başarabilecek mi?

İnsanlar... Ne garip canlılardır. Sever gibi yaparlar, ama aslında çıkarlarını düşünürler. Güvenir gibi bakarlar, ama hep sırtlarında bir bıçak gizlidir. Gülümserler... Ama yüzlerinde maskeler vardır. Ağızlarından dökülen her kelime ya eksiktir ya yalandır, ya da başka bir amacı saklar içinde. Bir olay olsa gemiyi terk eden fareler gibidirler. O yüzden öyle insanlara 'Firavun Faresi' adını veriyorum. Güneş Eflah Sarca -5 yaşında yetimhaneye verilen ardında'da evlat edinilen Güneş'in hikâyesi. -Sonradan gelen kardeş var. -Eğlenceli bir kurgu. (Finalden sonra düzenlenecek) Tiktok hesabı: Kitapdunyasi04

Mehru Berfin küçüklüğü harabede geçen bir kız... Onu yangından kurtaran Türk askerleri sayesinde hayatı değişti. Gerçek ailesiyle tanışan Mehru çocukluğunun katillerini de bulabilecek mi?

On altı yıl boyunca vatanına ihanet etmesi için yetiştirilmiş bir kız, Nefes. Sadece Nefes Hiç kimseye ve hiçbir şeye ait olmayan, Sadece Nefes. Yetişmiş olduğu cehennemden kurtulduktan hemen sonra kendini başka bir cehennemde bulur ve orada bazı gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalır. Ya da gerçek adı altındaki yalanlarla. Başka bir tarafta ise on altı yıldır kızlarını ölü bilen bir aile. iki tarafında kader bağları çok geç bir zamanda birbirine bağlanmışsa peki? Onlar küllerinden yeniden doğup tekrardan temeli sağlam bir aile olabilecek miydi? Yoksa hepsi farklı şekillerde aynı noktada mı buluşacaktı? Ölümde. Nefes, hayatının herhangi bir zaman diliminde ne bir anneye sahip olmuştu, ne de bir kardeşe. Yanında tek olan kişi; babasıydı ama o da bir teröristti. Ve Nefes, vatanını ailesinden önce tutardı. Hatta bir tek ailesi değil, kendi canından bile önce ilk vatanında atardı kalbi.