"Ah! Benim dağ gibi duran, dal gibi kırılan kalbim." Kalbi, annesinin gül bahçesinin içerisinde kalmış bir genç kız. Kız kardeşinin bileğindeki prangalarla mücadele eden bir genç oğlan. ● "Elimi yıkayabilir miyim?" Güldü. "Elindeki kanın yıkadığın vakit çıkabileceğini mi düşünüyorsun?" Ellerimi ardıma sakladım. "Eğer öyle düşündüysen yanılmışsın."

Parmak aralarını sarmalamış taze çiçekler ellerime bulansın, saçlarımı gövdesinin her zerresini keşfetmesini istemem doğru muydu? Alparslan Cevahir, gözümün görmediği kalbimin duymadığı daha adını anmakta bile korktuğum adam, yanımdaydı. Yamacımda kokusuna bulanıyordum. "Kokun, kokuma bahar getirsin."

Küçük bir nefret tohumu.

"Keşke cebime sığabilsen Zeliş." "Zeliş değil Zeliha, Savcı." ... 02.02.2021