මං ජීවත් වෙන්නේ මගේ කැමැත්තට කියලා පවිත්‍ර හිතුවද?

ආදරේ කියන්නේ දැනෙන්න ඕන දෙයක් මන් දන්නේ නැ ඔයා ඇයි මාව නොදැනුනා වගේම ඉන්නේ කියන්න එත් ඔයා දන්නවා මන් ඔයාට ආදරෙයි කියලා.. -දිව්‍යාන් ආශ්චර්ය දිසානායක- මට බැ උබව තව කෙනෙක් එක්ක බෙදාගන්න මට අයිති දේවල් තියෙන්න ඕන මගේ ලග විතරයි ..!! -රේශුක් ආදිල් ෆනෑන්ඩෝ-

ගැට පිච්ච මලට හරි ආදරෙන්.. 2024.10.01 2024.11.21

අපේ ජීවිත කතන්දරේ එන සමහර නීරසම පරිච්ඡේද පවා රසවත් කරලා දෙන චරිත අපිට මුණ ගැහෙන්නේ හරි කලාතුරකින්.. මං විශ්වාස කරනවා ඒ වගේ හමුවීම් හරි වාසනාවන්තයි කියලා.. කලු ගැහුණු පරිච්ඡේද වල අඳුරු මතක මකලා දාලා, වෛවර්ණ පිරිච්ච අලුත් පරිච්ඡේද වලින් ඒ ජීවිත කතන්දරේ පුරවන්න උත්සාහ කරන චරිත මුණ ගැහුනොත්, එයාලව මඟ ඇරගන්න එක හරි අපරාධයක්.. හැබැයි.. ජීවිත කතන්දරේ කියන්නේ ඉස්සරහට විතරක් පෙරලෙන කතාවක් මිසක්, ආපස්සට පෙරලන්න පුලුවන් එකක්වත්, පරිච්ඡේද තුන හතරක් පන්නලා ගිහින් අනාගතේ මොකද වෙන්නේ කියලා බලන්න පුලුවන් එකක්වත් නෙවෙයි.. ඒ නිසා, දැනට ලියාගෙන යන පරිච්ඡේදය උපරිමෙන් විඳින්න උත්සාහ කරන්න.. අත ඇරෙන පරිච්ඡේද අත ඇරිලා ගියාවේ.. හැමදාම මතකේ රැඳෙන පරිච්ඡේද එහෙම්ම තිබුණාවේ.. අපි මේ ඇවිත් ඉන්නේ කෙටි කාලයක් ඇතුලත කතන්දරයක් ලියලා යන්න ආපු ගමනක් විතරයි..

ආදරේ කියන්නේ කරගහන්නම ඕන දෙයක් ~ අහම්බෙන් හිමිවුණ ආදරය විරේන් ❤️ කාව්‍ය 2025/11/08

ජීවිතේ කියන්නේ කතන්දර පොතක්.. ඉපදෙනකොට හිස් පිටු ගොඩක් අරන් මේ ලෝකෙට එන හැම මනුස්සයම ජීවත් වෙලා ඉන්න කාලේ ඇතුලත ඒ හිස් පිටු එකින් එක පුරවනවා. සමහර කතා හරි කෙටියි.. සමහර කතා ගොඩක් දිගයි.. සමහර කතා ශෝකාන්ත.. ඔය වගේ විවිධ වර්ගයේ කතා මිනිස්සු අතින් ලියවෙනවා. ඒ පොතේ සමහර පිටු රෝස පාට ඇති.. සමහර පිටු රතු පාට ඇති.. ඔය අතරේ කලු පාට පිටුවක් දෙකකුත් අනිවාරෙන්ම තියනවා. ඊට අමතරව කහ පාට පිටුත් ඇති.. අන්න ඒවා තමයි අලුත් පටන් ගැනීම්, බලාපොරොත්තු.. ඒ කහ පාට පිටු අතරේ තියෙන්නේ ජිවිතේ හැරවුම් ලක්ෂ. සමහර කහ පාට පිටුවකට පස්සේ කලු පාට පිටුවක් තියෙන්නත් පුලුවන්. ඒත් ඒ කහ පාට පිටු හරි විශේෂයි.. කවුරු හරි කෙනෙක් මියදුනාට පස්සේ, එයා ජිවත් වෙලා ඉන්න කාලේ පුරාවටම ලියපු ජීවිත කතන්දරේ මට කියවන්න දුන්නොත්, මං කියවන්නේ ඒ කහ පාට පිටු විතරයි..

අපේ හිත නතර වෙන්නේ අපිට දැනෙන තැන කියලා කිව්වට, හිත ගිය තැන මාළිගාව කියලා කිව්වට, ඒක පාර්ශ්වික ආදරයක් කියන්නේ කඩන් වැටෙනවා කියලා දැන දැනම අහස් මාළිගා හදනවා වගේ වැඩක්. දවසක තමන්ගේ වේවි කියලා පුංචි බලාපොරොත්තුවක් එක්ක අහස උසට හීන ගොඩගැහුවට මොකද, ඒ ආදරේ තමන්ගේ නොවුන දාට දැනෙන වේදනාව සුළුවෙන් තකන්න බෑ. හැබැයි ඒක වෙනම රහක්.. ඒක පාර්ශ්වික ආදරේ කියන්නේ, ඒක විඳපු මිනිස්සු විතරක්ම දන්න වෙනස්ම රහක්. හැබැයි.. තමන්ට ආදරේ කරන හිතකට ආදරේ කරනවා කියන එක, තමන් වෙනුවෙන් තව හදවතක් ගැහෙනවා කියන හැඟීම, වචන වලට හරවන්න බැරි තරම් රහක්.. දුක හිතුන වෙලාවට තුරුල් කරගෙන අඬන්න, හිත අතරමන් වෙච්ච වෙලාවක ආපිට එන්න පාර හොයලා දෙන්න, තමන්ටම කියලා ආදරයක් තියනවා නම්, ඒක තමයි රහම.. A side story of my 'ලස්සනම ඍතුව' novel..

සමහරවිට අපි වසන්තයෙම රැඳී ඉන්න උත්සාහ කරද්දී, ඊට වඩා ලස්සන ඍතු මඟ හැරිලා ගිහින් තියෙන්න පුලුවන්. හැබැයි දවසක අපි හැමදාටම නතර වෙන්නේ අපිට ගැළපෙනම ඍතුවත් එක්ක. කොච්චර ඍතු ගානක් පහු උනත්, අපිටම වෙන්වුණ ඍතුවක් අනිවාරෙන්ම තියනවා. වසන්තයේ විතරක් නෙවෙයි මල් පිපෙන්නේ.. සිසිරයේ දී, ගිමිහානයේ දී වසන්තයේ තරම් මල් නොපිපුණාට, ගස් වල ඵල නොදැරුවට, හැංගිච්ච ලස්සන මල් තියෙන්න පුලුවන් නේද..? ඒ වගේම තමයි, ඒ මල් අනිත් හැම මලකටම වඩා ලස්සන, සුවඳ වෙන්නත් පුලුවන්.

කරදිය හුළගෙන් බෝම සීරුවට ප්‍රවේසම් කරගන්න හිතන් හදලා තිබ්බ ලන්දේසි ගොඩනැගිල්ලේ පුංචි කවුළුවල ඉදලා වැටෙන ඉසියුම් අලෝක සීරා බාගෙට පිරිමැදපු ලී පොළොවේ ලස්සන රටා මවනවා... සමහරවෙලාවට ඒ අලෝක ලපයක් උඩින් දගකාරකමට වගේ පැනලා එයා හිනා වෙනවා... දන්නවා, ඒ කෞතුක වස්තු ටික හොරාගත්ත මගේ අවධානේ උදුරගන්න බව...! 🤎