Ölen amcasından geriye kalan bir mektupla hayatı tamamen değişen bir kız. Ne ailesi sandığı kişiler anne babasıydı ne de amcası gerçek amcasıydı. O insan bile değildi ki. O bir kurttu ve gerçek ailesine ve evine ulaşmak için bulması gereken on iki koruyucusu bir de bu koruyucuların mektupları vardı. Hiç kimse böyle olacağını düşünmemişti. Mektupları yazan amcası bile. Cehennem ateşlerinin içinde aşkı bulmayı beklemiyordu. Ama bu aşkın ömrü ne kadardı ki? Savaş bu kadar yakınken oldukça kısa ama kim bilir belki de yaşardı.

''Seni Seviyorum.'' ''Seni Özlüyorum.'' ''Seni İstiyorum.'' Derler ki,bazı aşklar hiç bitmezmiş.Bir taraf gitse bile öbür taraf onu sevmeye devam edermiş. Derler ki,seven hiç aldatmazmış.Sadece sevdiği kişiyi görürmüş gözleri başkalarını istemezmiş. Ve yine der bazıları,aşk ağlatırmış.Canını yakar,sahip olduğun her şeyi tek tek alırmış. İnsanlar hep bir şeyler söyler.Sürekli,hiç durmadan. Peki gerçekten doğru mudur dedikleri? Gerçekten var mıdır sonsuz aşk evrende? Peki ya hiç ağlamayan aşık? Yoktur. Aşk,acı verir. Aşk,yasak bir meyve gibidir,zamanı geldiğinde öldürür.

"Bu artık bir oyun değil Luhan."

"Hiç seni sevebileceğimi düşündün mü?" Sehun alayla sordu. "Ben... Düşündüm." Sehun yan ağız sırıtıp, kolunu Luhan'dan kurtardı.

-Acıyı bilmiyorsun! Acı çekmediğin için ne kadar şanslı olduğunun farkında değilsin! -Hayır asıl sen acı çekebildiğin için ne kadar şanslı olduğunu bilmiyorsun!

Aslında kendisi de özeldi- özelden çok farklıydı.