Ben ölümü yaşıyordum , ölürken yaşıyordum ; yaşamaya çabalıyor , ölmeye çalışıyordum. Bunu anlamak için önce ölümü göze alacak kadar sevmek sonra da bunu kalbine bir hançer gibi saplayarak aşkını gizlemek gerekiyordu. Ben bir ölüydüm , her ne kadar nefes alsam da yaşayan bir ölüydüm. Ve sen ise kalbimdeki o koskacaman 'Sen' dolu dünyamın başkentiydin ama mezarın vardı orada. Sen kalbimin tam ortasına gömülmüştün sevgilim. Seviyorsan bilmezsin. Hep sorgularsın çünkü emin olamazsın... Sen beni anlayamazsın , ölmeyi deneyecek kadar çok sevmeyi de anlayamazsın. İçinden gelir , yaparsın. Sensiz olacaksam yaşamanın ne anlamı vardı? Ama şunu biliyorum ki; Canımı vermeme değmezdin... "Her Son Bir Başlangıçtır" Bu da Bir Son'un Başlangıcıydı...