𐚁. ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ ❛❛ Kelebeğin ruhu yara aldığında, kanatları kesilip geriye onu o yapan hiçbir şey kalmadığında; intihar ipinde sallanmak o kadar acı verici olamaz aslında. Kanatlarını kül gibi yakan ateşe atıldığında, bir günlük ömrünün olduğunu bilmiyor muydun aslında? Biliyordun. Masallara inanmayı tercih ettiğinde, sonuçlarından ⎯geriye elinde kalan boşluğun içini neyle doldurursan doldur. İşe yaramaz. Çünkü Pamuk Prenses, bir yabancının elmas elmasına kanacak kadar yalnız bırakılmasaydı, ölümle uyku arasındaki farkı zehirli bir ısırıkta öğrenmezdi. Ariel, sesini kaybetmenin bedelini bilseydi, ait olmadığı bir dünya uğruna kendinden vazgeçmezdi. Çünkü Malefiz, kanatları kesilmeseydi kötülüğü bir kimlik gibi taşımak zorunda kalmazdı. Sevdiği tarafından ihanete uğramasaydı, acıyı lanet sanacak kadar sertleşmezdi. Gücün, korunmak için örülen bir diken çiti olduğunu öğrenmeseydi, sevgiyi uykuya mahkûm etmezdi. Ve kimse, yarasından bir taht kurmak zorunda bırakılmasaydı, karanlığı seçtiği için değil, karanlığa itildiği için hatırlanırdı. Çünkü masallar, yaralı ruhlara merhem diye anlatılır. Oysa çoğu zaman yarayı saklamaktan başka bir işe yaramaz. Kelebek, kozasını yırtarak doğduğunu unutur; uçmanın bir mucize değil, bir bedel olduğunu bilmezden gelir. O bedel ödenirken alkış tutanlar, kanatların neden titrediğini hiç sormaz. Ve insan, kendini eksilten her fedakârlığa ⎯kader dediğinde; acı, kutsal bir sabra, yalnızlık, seçilmişliğe, tahammül ise sevgiye benzetildiğinde geriye kalan şey, yaşamaktan çok hayatta kalmaktır. Oysa kül olan kanatlar yeniden çıkmaz. Masal bittiğinde, prensler gider, büyüler bozulur, ve ip hâlâ oradadır⎯sadece bu kez boyna değil, göğüs kafesine dolanmıştır. ❜❜ Kalbi katran serisi I.

"Senin için bir anlaşmadan ibaret miyim? Hala ilk gün ki düşündüğün gibi şımarık bir kız mıyım? Hiç mi değişmedi sendeki ben?" diye sormuştu Bahar. Rüzgar Ege kendini hiç bu kadar sorgulamamıştı. Kelimelerle arası hiçbir zaman iyi olmamıştı. Bahar ise dolan gözlerini bir hırsla silmiş az önceki tavrından kopmuş ve bakışlarını sertleştirerek Rüzgar'ın karşısına geçmişti. Kendinden emin bir ilerleyişti bu. "Ben hayatı severim Rüzgar Ege. Gülmeyi severim , eğlenmeyi , sevmeyi , sevilmeyi , hiçbir derdim yokmuş gibi yapmayı çok severim. Bir de gururumu çok severim. Bana dürüst olsaydın eğer kendimi bu kadar aciz hissetmezdim. Kullanılmış hiç hissetmezdim. Sen kazandın. İlk kez hayatımda birisi beni yerle bir etti. Kutla zaferini." Rüzgar Ege dümdüz bakışlarıyla Bahar'ı izliyordu. Her bir mimiğini.. her bir yıkılışını.. Bahar Rüzgar Ege'nin hayatına hızlı girmiş ve bir bahar misali hızlıca geçip gitmişti. Çünkü hiçbir bahar kalıcı değildi.

Bir yıl öncesinde yaşamış olduğu trajik ve travmatik olaylar yüzünden hayatından kesitler silen Maral tedavi sonrası hastaneden çıkarken görmüş olduğu adamla birlikte, sonsuzlukta kaybolduğuna inandığı anılarıyla, hiç ummadığı bir şekilde denk düşer. Bu bilinmezlik Maral'ın merakı ile birlikte olmasıyla, bilinmezliğe adımlamak onun için çok kolay bir hal alır. Bu yolda karşılaştığı olumsuzluklar her zaman Maral'ın boynuna urgan olmasına rağmen geri dönemez... "Senden sonra ben hiç açmamış bir gül olmama rağmen soldum. Kurumuş yapraklarda benim hayallerim, hepsi birer birer yeri boyladı sevgilim. Bakma bana çünkü artık ne yaprağım kaldı dökecek ne de gözyaşlarım..."

Talia İlkin ülkedeki en tanınan avukatlardan birisidir ve bu tanınmışlığı üç yıl önce mafya örgütünün başındaki kişiyi hapse artırması ile olur, fakat yıllar sonra içeride olan Serter Çakır Varmir avukat Talia İlkin'i bir takım tehtitlerle yanına çekerek avukatı yapar.

Suç psikiyatristi olan Güneş Günebakan, psişik yeteneklerini kullanarak polise destek vermektedir. Amacı şehri altüst eden yasadışı faaliyet gösteren büyük suç şebekesini çökertmektir ve görevi hiç de kolay değildir. Aşılması gereken basamakları önceden gören ve olabilecek yaşantıları tahmin edebilen Güneş, bu defa beklemediği bir karşılaşmayla yüzleşmiştir. Cesurca ilerlediği bu davada çete liderinin, hala sevdiği eski sevgilisi olduğunu öğrendiğinde onu koruyabilmek için karanlığın derinliklerine inerek tüm düzeni yıkacak mıydı? Yoksa inandığı doğru yol için sevgisini bir kenara mı bırakacaktı? Hikaye 1989 yılında İstanbul'da geçmektedir.

Yazlığa yeni gelen ailenin oğullarından birisi ilk geldiği günün gecesinde deniz kenarında ağlayan kıza müzik çalar bırakır. ~ Gece yarısı deniz kıyısında ağlarken bir anda yanına bırakılan müzik çalarla şok olan sonrasında etrafına göz atarak gözyaşlarını silen Yakamoz. Bu derin sularda bizimle yüzer misiniz?

Ablasının ölümünden 1 hafta sonra gelen e-posta, hayatını geri dönüşü olmayan bir yola sürükler. Livya bunun ağırlığıyla baş etmeye çalışırken ablasının yazdığı bir mektup, Göktuğ ile yollarını birleştirip anlaşmalı evlilik yapmasına sebep olur. . Etrafıma bakınarak düşündüm. Neden bu kadar rahat davranıyordu ki? "Tamam ama bunu nasıl yapacağız?" Bana bakarak gülümsedi. "Evleneceğiz."

Eğer isterseniz birinci gözden görebilmek, Öncelikle iki gözünüzü de kapatmanız gerek. 𓁹 Arkadya kasabasının prensesi Asuman, bir sabah gözlerini en yakın arkadaşının vefatına açar. Bunun sonucundaysa bir anda Birinci Göz Projesi'nin içinde bulur kendini. Bir yandan yeni hayatına uyum sağlamaya çalışan Asuman, bir yandan da yeni insanlara alışmaya çalışır. Birinci Göz, birbirinden farklı arka planlara sahip beş gencin ortak bir paydada buluşma hikayesi.

Kumru Yüce genç yaşta annesini kaybetmesi ile hayatını sadece dansa ve sesini sahnelerde duyurabilmeye adamıştır. Tozpembe bir hayatı olan Kumru gençliğinin baharında elde etmek istediği her şeyin sahibi olurken bir anda kendini karşı konulamaz bir felaketin ortasında bulur. Dans stüdyosunda yalnız başına dans ederken tanımadığı bir adam tarafından omuzlarından ve karnından vurulan Kumru artık hayata bambaşka gözler ile bakmaya başlar. Hem koruması olan hem de yıllardır gizli bir ilişki yaşadığı Alex o gün ona yardım etmeyince kartlar yeniden dağıtılır. Kumru'nun hiç sevmediği, fakat babasının en çok güvendiği adam koruması olduğunda beraber başka bir ülkeye kaçarlar. Savaş Avcı Kumru Yüce'ye karşı ilk günden derin duygular beslerken, karşısındaki kadının hissettiği tek şey nefretti. Ama bilmiyordu ki acısının büyüklüğü değişse de yanındaki adam hiç değişmeyecekti.

"Çok merak ediyorum Gazel?" Diye mırıldandım sert çıkarmaya çalıştığım bir sesle. Gazel'in yumrukları yavaşladı. Bir süre bekledi ama sonra bana döndü. Acı kahveleri yüzümü incelemeye başladığında benim gözüme ilk çarpan göğsünde, tam kalbinin üzerinde olan ize takıldı ve aklımda bir söz canlandı. Yüreğinde iz taşıyan. Kadının söylediği bu söz geldi aklıma, düşünceler taşmak için yer aradı ama şu anki acım daha baskın geldi. "Neyi?" Diye sordu Gazel. Aklımdaki düşünceleri bir kenara atıp birkaç adımda Gazel'e yaklaştım ve tam karşısında dimdik durdum. Boy farkımız yüzünden başımı kaldırmak zorunda kaldım. Acı kahveleri, elalarımla buluştuğunda benim gözlerim dolmaya başlamıştı. Onunkiler ise cansız bir nesneye bakarmış gibi hissizdi. "Senin gibi aşağılık bir adam, nasıl olurda o çocuklara yemek verip, gülümseyebilir." Gözlerimdeki göz yaşları akmak için çabaladı. Kalbimin külleri tekrar yakıldı ve küller daha da çoğaldı. "Tek vicdansızlığın benim kardeşime miydi?" Dedim sesimin titremesine engel olamayarak. Gerçekten tek vicdansızlığı benim kardeşime miydi? Ne yapmıştı benim Umut'um ona? Neden kıymıştı benim aileme? Gözlerimdeki yaşlara daha fazla tutamadım ve göz yaşları yanaklarımdan süzülerek akmaya başladı. Ben aylar sonra ilk göz yaşımı Umut'un yanında değil, onun katilinin önünde döktüm.