"Adaletin keskin kılıcı seni seçti." Korkuyla titreyen adamın ela gözlerinin içine baktım, koyu siyah, kıvırcık saçları alnına dökülmüştü. Beton zeminde tok bir ses çıkaran adımlarım tam önünde durdu. "Esat Tüfekçioğlu." İsmi dudaklarımın arasından lanet okur gibi döküldü. Elimdeki siyah saplı ekmek bıçağını havaya kaldırdım. Başını iki yana salladı. "Kimsin sen benden ne istiyorsun?" Üzerimde deri siyah bir ceket vardı, siyah bir pantolon ve siyah göz maskesi vardı. Bu yüzden benim kim olduğumu bilse bile tanımaması çok doğaldı. Başımı omzuma yatırdım. "Bu şehri hayal kırıklığına uğrattın." Sesimi duyduğu an gözleri kocaman açıldı. Şimdi anlamıştı karşısında Cadılar Bayramındaymış gibi giyinen bu adamın kim olduğunu? "Sen, osun." Sesindeki nefretin dozu şaşırtıcıydı bu nefreti benim kusmam gerekirdi. Elleri titriyordu, bunun soğuktan değil de korkudan olduğunu çok iyi biliyordum. "Hayalet ortaya çıktıysa ölene dek işkence görmeye hak kazanmışsın demektir Esat." Elimdeki bıçağı diz kapağının üzerine sertçe sapladım. Acı dolu sesleri bana zevk veriyordu. ***** Eski adı Hayalet olan kurgum yeni adıyla yeni maceralarıyla yeniden wattpadde.

Ellerim hala kolyemdeydi. Bu kalp benim sarayımdı ve yanımda olduğu sürece ben her zaman iyi olacaktım. Zira kalbin sahibi bendim ve dört bir yanım onlarla çevriliydi. Kalp Muhafızlarıyla...

Bedenim tir tir titremeye başlamıştı. Gözlerim dolmuş neredeyse ağlayacaktım. Etrafta yeni yeni fark ettiğim geçmişe ait şeyler vardı. Tabelalar, arabalar, insanların üzerindeki kıyafetler bile... Kaza yaparken duyduğum gibi bir korna sesi duydum, acı bir fren sesi. Bu sefer gerçekten öleceğimi düşündüm. Ta ki belimden tutulup çekilene kadar. Kalbim daha önce hiç deneyimlemediğim kadar hızla atıyordu. O kadar hızlıydı ki göğüs kafesimde bir delik açacağını düşündüm. Avuç içlerimin arasında az önce beni ölmekten kurtaran adamın gömleği vardı. Gözlerim kapalı, başım ise göğsüne yaslıydı. Burnuma dolan sigaraya karışmış çam kokusu beni sakinleştirirken adrenalinin etkilerinin yavaş yavaş bedenimi terk ettiğini fark ettim. İnsanların bağırtılarını duydum. Sanırım az önce beni neredeyse ezmekte olan adama bağırıyorlardı. Göğsüne yaslandığım adamın sesi de onlara karıştı. Başımı kaldırarak ona baktım. Göz göze geldiğimizde zamanın durduğunu hissettim. Hayatını ve gerçeklerini araştırmak için aylarımı harcadığım adamın kollarındaydım. Kenan Mollaoğlu'nun kollarındaydım! * Araştırmacı gazeteci olan Liya Meryem Başer, üzerinde çalıştığı makalesini teslim etmesi için yirmi dört saatten az bir süresi vardı. Ancak aklına oturmayan ufak bir nokta, onu o makaleyi yayınlamaktan alıkoydu. Ofisinden ayrıldığı o fırtınalı gecede bir kaza yaparak geçmişe gittiğinde ise onu bekleyen kaderinden tamamen habersizdi. +18 içerik mevcut

Tamamlandı. Ben istemedim ki böyle olmayı. Ben istemedim belime silah koyup mafyacılık oynamayı. Ben sadece babam yanımda olsun istedim. Sevdiğim işi yapmak istedim. Basit bir hayat yaşamak istedim ama olmadı. Şimdi bulunduğum konuma bir bakıyorum da burada ne işim olduğunu sorguluyorum. Benim burada ne işim var? Benim işim bilgisayar değil miydi? Şimdi neden düşman kanı peşinde koşuyorum? *** Mardin'den kaçıp İstanbul'a geldiğimde nerden bilirdim ki başıma bunların geleceğini? O sokağın bana neler getireceğini? Bilemezdim. Gerçi şimdi düşünüyorum da, bilmek de istemezdim. Çünkü o mavi gözlerin denizinde boğulmak için canımdan bile geçerdim. *** Sonu başından belli olanların hikayesi...

Bazı yaralar kapanmaz, sadece ruhu yamalar. Bu bir iyileşme hikayesi değil. Bu, parçalanmış bir ruhun hayatta kalma savaşı. Yayınlama tarihi: 14.08.2022

Her belayı kendine çekebilecek potansiyelde olan muhabirimiz ile belalardan hiç hoşlanmayan yakışıklı başkomiserimizin tatlı aşk haberine hoş geldiniz... Işık Yıldız & Atilla

Doğmadan lanetlenmişti. Kurtulamadığı lanet onun kaderiydi. Yapabileceği hiçbir şey kalmamıştı. Laneti onun hayatı olacaktı. Lanetiyle yaşayacak, laneti ile öldürecekti.

"Kırılan dilden de, kalpten de sadece enkaz sesleri gelir."