Anne sevgisi görmeden, babasının varlığını bilmeden yaşayan abi kardeşler. Babaları bir anda ikisini bulunca başka kardeşleri olduklarını da öğrenecekler. Adnan ve Yaren. Kadere boyun eğmiş abi kardeş.

Palabras; insanın kalbinden süzülen, mânâya bürünüp dudaklardan dünyaya düşen ses incileridir. Sosyal medyada derslerle ilgili içerik üreten Selin Nazenin Arman, bir gün telefonuna bir mesaj alır. Mesaj, eskiden sık sık gittiği ancak kitapçının taşınması sebebiyle artık gidemediği kitapçının oğlu Alp'tendir. Alp'ten gelen teklif karşısında şaşırıp önce reddetse de daha sonra kabul etmiştir. Ayıca Alp'in sohbeti ona iyi gelmeye başlamıştır. Üvey annesinin kendisini evde istememesinden sonra, psikolojik olarak pek iyi bir durumda olmayan Selin, çağreyi Alp'te bulmuştur. Peki ya, Alp aslında başından beri Alp olmasaydı. Geceleri konuştuğu, yüzünü gülümseten o kişi ona başından beri yalan söyleyen biri olsaydı? Bu ve geri kalanını okumak için Palabras adlı kurgumu okuyabilirsiniz! #1gençkızkurgu 11/04/2026 #15liseaşkı 07/04/2026

(Yetişkin içerikli sahneler barındırır. Rahatsız olacaksanız okumamanız tavsiye edilir.) Umay Gazioğlu, kendisine saldıran kişiyi öldürdükten sonra hapse girmemek için MİT tarafından yapılan teklifi kabul eder. Görevi, Hakkâri Üniversitesi'nde sıradan bir akademisyen kimliğine bürünmüş, KOR Örgütü'nün zihni sayılan Korhan Vural'ın en yakınına sızmaktır. Sahte kimliğini desteklemek için çalıştığı kitapçıda tanıştığı Talan, bir keskin nişancıdır. Aralarındaki çekim her geçen gün artarken ikisinin de bilmediği bir gerçek vardır: Talan, Umay'ı yıllar önce terk eden ve ona ölüm emrini veren babasının, Albay Kanat Gazioğlu'nun yetiştirdiği en yetenekli askerdir. Hayatını korumak için yalan söyleyen bir kız. Gerçeğin peşindeki bir asker. Ve birbirine dokununca patlayan bir fırtına... "Kalbin içine gir, özü yak." ... "Gitmek mi istiyorsun?" diye sordu üzüntüyle, "Seni geri götürmemi mi istiyorsun?" Başımı iki yana salladım. Gitmek istemiyordum. Burada, soğuğun içinde dururken bunu gayet iyi anlamıştım. Talan'dan kaçmak istemiyordum. Kar taneleri ikimizin de saçlarına düşüyordu. Belki de hayatımda ilk kez soğuktan tir tir titriyordum. "Beni geri götürmek mi istiyorsun?" diye sordum ve burnumu çektim. Çakmağını çıkarıp çaktı. Sürekli çakmak çakmasına rağmen onu hiç sigara içerken görmemiştim. "İstemiyorum. Ama sen istiyorsan götürürüm. Benim götürmemi istemiyorsan Baran'ı ararım. Sena'yla gelip seni alırlar." "Gitmek istediğimi sanmıyorum." diye itiraf ettim. "Kalmak ve sana güvenmek istiyorum." Bütün vücudum titredi ama bunun sebebinin sadece soğuk olduğunu sanmıyordum. Talan üşüdüğümü görünce derin bir iç çekti. "Gel buraya," dedi. Ona doğru bir adım attım. Ellerimi tuttu. Ellerim buz kesmişti, neredeyse hissetmiyordum. Kendi avuçlarının içine aldı. Sonra hiç beklemediğim bir şey yaptı. Elimi bırak

Savaşın gölgesi büyücülük dünyasının üzerine yavaş yavaş çökerken, iki genç kız kendilerini doğdukları ailelerin, taşıdıkları soyadlarının ve kendileri adına çoktan verilmiş kararların arasında sıkışmış halde bulur. Biri ışığın içinde büyümüş ama karanlığın gerçek yüzüyle tanışmak zorunda kalmış, diğeri ise karanlığın kalbinde doğmuş olmasına rağmen ışığı seçmeye cesaret etmiştir. Lane Elizabeth Potter ve Audrey Cissy Malfoy, kaderin onları yerleştirdiği karşıt dünyalara rağmen birbirlerinde bir sığınak, bir dost ve zamanla bir aile bulurlar. Çevrelerindeki dünya çatırdayıp eski düzen yıkılırken; sadakatin, sevginin ve insanın kendi seçimlerinin kanından ve soyadından daha güçlü olabileceğini öğrenirler. Çünkü bazen en büyük cesaret, sana yazılmış kaderi kabul etmek değil; ona rağmen kendi yolunu çizmeyi seçmektir.

*Aile/aşk kurgusu *Yetişkin içerik barındırır --- "Bir ay boyunca burada olduğumu bile fark etmeyeceksin. Tek derdim o mektupta yazanı gerçekleştirip, altında kalabileceğim tüm vicdan yükünden kurtulmak." Boş bakışlar atabilen tek kişinin o olmadığını kanıtlamak istercesine gözlerimde hiçbir his belirtisi olmamasına dikkat ettim. "O mektupta bir ay boyunca evimde bir hayalet gibi yaşaman gerektiği mi yazıyordu?" Sırıttım. Gözlerimde yaratmaya çalıştığım hissizliğim sırıtışımda da yer bulduğundan emindim. "Hayır," dedim sakince. "Babamı bulmam, onunla en az bir ay vakit geçirmem ve kendisini tanıma fırsatı bulmam gerektiği yazıyordu." Bir şey söyleyecek gibi olduğunda elimi kaldırarak beklettim. "Ama bir babaya ihtiyacım yok, biz bu bir ay boyunca birbirinden kaçan iki ev arkadaşı olalım." Yalan söyleyebilme konusunda başarılı biri sayılır mıydım, bilmiyordum. Fakat beni o kadar tanımıyordu ki cümlelerimde neyin yalan neyin doğru olduğunu bulabilecek gücü yoktu. Karşımda babam vardı. Adını altı ay önce öğrendiğim, adımı biraz önce öğrenen babam... ••• "Güzel olan sensin." "Güzel miyim?" "Sana güzel olduğunu söyleme nedenim çok basit aslında." derken başını küçük bir hareketle hafifçe eğdi. "Sessiz kalınamayacak kadar güzelsin, Afrodit." --- '040823