KİTAP OLDU. Tüm seri bu çalışma içinde yer almaktadır. 1. Kitap: Oyunbaz | 2. Kitap: Düzenbaz | 3. Kitap: Cambaz adıyla kitapları kitap satan her yerde bulabilirsiniz! 1 KIZ, 6 ERKEK, ÖLÜMCÜL BİR EV. Afra'nın diğer tutsaklardan dört farkı vardı: Birincisi, bir kız olmasıydı. İkincisi, tutsak alınan son kişi olmasıydı. Üçüncüsü, Ölüm'ün gözdesi ve favori oyuncağı olmasıydı. Dördüncüsü ise... Ölüm'ün telefon ve görevler verdiği tek kişi olmasıydı. Kameralar yerine, onları her an öldürebilecek silahların asıldığı bir ev. İçinde neden orada olduğunu bilmeyen altı erkek ve bir kız. Kendine 'Ölüm' diyen ve tutsaklarıyla haylaz bir çocuk gibi oynayan bir 'oyunbaz'. Gelecek ve şimdiki zaman arasında dokunmuş, sınırları zorlayan, sizi Ölüm'ün oyununu çözmeye davet eden bir ev burası. Ah, uyarmam gerekiyor. Oyunbaz'a yetişmek ve 'Bir Ölü' olmak istemiyorsanız... Sizin de tıpkı Ölüm gibi oyunbaz olmanız gerekli. Ölüm sizi bulmacayı andıran gizemli bir oyuna davet ediyor! Hazır mısın? ● յՅ ɴᴜᴍᴀʀᴀʟı ᴇᴠᴇ ᴋᴀᴛıʟᴍᴀʏı ᴋᴀʙᴜʟ ᴇᴅɪʏᴏʀᴜᴍ. ● ⚠️🔞 Bu kitap ağır, travma tetikleyici olaylar içeriyor olup psikolojisi hassas olanlara uygun değildir. Kurgu Oluşturulma Tarihi: 14.07.2019 İlk Yazılma Tarihi: 15.05.2020 Birinci Kitap Bitiş Tarihi: 20.08.2021 Tüm Hakları Saklıdır. ÇALINTI, ESİNLENME GİBİ DURUMLARDA UYARI OLMAKSIZIN YASAL İŞLEMLERE BAŞVURULACAKTIR.

Azra benden kaçamazsın. Boşuna saklanma bebeğim. Burada yalnızız ve sadece ben varım. Beni kızdırmadan çok ortaya. Yoksa olacakları biliyorsun. Saklandığım yerden çıkarsam yine beni o kafese kapatırdı. Eğer çıkarsam.. Ama belki de psikopatlarda sever.. sevilirdi.. +18 bölümler vardır. ❗Cinsel saldırı içerir. ❗İşkence sahneleri içerir. ❗İntihar unsuru vardır.

"Geçecek mi peki?" Diyebildim yalnızca hafif çıkan sesimle. Yüzüne bakmak istemiyordum çünkü eğer bakarsam, gözlerinde duymaktan korktuğum cevabı görmekten çekiniyordum. "Geçmeyecek," dedi dudaklarından dökülenlerin yüreğimi bin bir parçaya ayırdığından habersizce. "Ama alışıyor insan." "Sen alıştın mı?" Dedim. "Alıştım." Dedi. "Nasıl peki acıya alışmak?" Bir süre öylece gözlerime baktı. O an anlamıştım. Gözleriyle konuşup anlatmaya çalışmasını gerektirecek kadar zordu belki de onun için sorduğum sorunun cevabı. Gözlerinin çırpınışına daha fazla dayanamayıp önüme döndüğüm sırada aramıza bıçak gibi saplanan gerçek dudaklarından dökülüverdi. "Ölüm gibi." Acı biz gibiydi demek ki...

Laviniam, kalbim... Bizi ayıran en gerçekti ölüm. Canice ölümdü onu benden ayıran. Peki neden hatırlamıyorum gerçekleri? Neden öldüğünü bulamıyorum? O kadar severken nasıl öldürdüm onu? Sevgi için çırpınırken bulduğum sevgiyi nasıl öldürdüm? Neden öldürdüm?

"Ulan bari Polat de." dedi. Sesi yalvarır gibi çıkmış gözleri beklentiyle doluydu. "Mirza demiyorsan deme ama en azından Polat de." "Sen yengeye Elif diyor musun?" dedim alayla bir dizinin repliğine gönderme yaparak. "Sen Polat de. Gerekirse dünyadaki tüm kadınlara Elif diye seslenirim." dedi. Yayınlama tarihi: 01.05.2023

Doktor olan Açilay zamanında bir mafyanın hayatını kurtarması ile başlayan aşkı.. Elindeki nota iyice baktı, ama hâyla hiçbir şeye anlam verememişti. Bugün nişanı vardı ama hiç mutlu değildi. nişanı siyah siyah giyinen Bir sürü adam ile doluydu. nota ise şöyle yazıyordu; Benim olmazsan, kimsenin olamazsın. Nasıl bir belaya bulaştığını bilmiyordu. Ama eğer dediklerini yapmazlarsa sevdiği adam ölürdü.."Tamam gelicem sizinle."dedim Keremin kafasına silah doğrultan adama. adam tetiği çekti ardından bir kaç adama kaş göz hareketi yaptı. kolumdan tutan adama döndüm bu sefer."Bırak beni ben kendim gelirim."dedim ama duymuyordu bile onlar beni arabaya sürüklerken arkadan gelen bir silah sesi ve çığlık sesleri kulağımda çınladı adeta. "Kerem!! uyan oğlum."diyordu bir ses. "kızımı neye götürüyorsunuz!?"diyordu Annem. kendi cehememimi,kendim yaratmıştım.

Akşın Kara'nın hayatı hep yarım kalmıştı. Çocukluğu elinden alınmış, hayalleri karanlığın içinde kaybolmuştu. Bir yanda geçmişin kapanmayan yaraları, diğer yanda kalbine sessizce dokunan bir aşk... Artık Akşın için mesele sadece hayatta kalmak değildi; sevmeyi, sevilmeyi öğrenmekti. Belkide bildiği her şey koca bir yalandan ibaretti... *** "Sana bu evden ancak ne olursa gidebileceğini söylemiştim hatırlıyor musun?" Kefenle gelinlik arasında bir seçim yapmamı istiyordu. Bu seçimi daha önce yapmıştım. Ama o, zamanın henüz gelmediğini söyleyerek beni azrail'in elinden almıştı. Şimdi zamanı gelmiş miydi? Ölmekten vazgeçtikten sonra, bana ölmem gerektiğini mi söylüyordu? Not: 13-15 yaş aralığında yazdığım bir kurgudur lütfen yorumlarınızı ona göre yapın. Kurguyu çok değiştirmemeye çalışarak düzenliyorum umarım beğenirsiniz.

(1) Matthew Curtis, tek gecelik ilişkileri severdi ama Veronica Wood'un ona hissettirdikleri birkaç saate sığamayacak kadar sıra dışıydı.

İnsan ne dilediğine dikkat etmeli, zira kalbinden geçen iyi ya da kötü hiçbir dilek gerçekleşmeden peşini bırakmaz, derler. Ben, ölüm diledim. Bir ölümle başladı her şey. Bir başka ölüm onu izledi. Ve bir diğeri...

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.