Damarlarında, kaderin acımasızlığı ilmek ilmek gezen Mehir Mirzan, yalnızlığın en zift tonunu yaşadığı bir dönem olan klinik sürecinde kendisine yeni bir aile kurmuştur. Bir yıl iki ay sonra, madde ve nikotin bağımlılığı ile olan savaşını kazanıp, hayatla olan savaşının başladığından habersiz hayallar kurarken, kurduğu ailenin dağılma eşiğinde olduğundan da habersizdir. Habersiz olduğu bir diğer konu ise insanları ölümün ya da insanların ayırdığıdır. Geçmişten gelen yabancı bu sorularına cevap olacaktır. ❝Ölüm kapıyı çalar, kaburgandan bir kemik alır. Başka bedende vücut bulacak o kemik, ruhun bedenden ayrılışıdır. Ölüm bitiş sanılır, aslında kalanlara başlangıçtır. Bir kara kışın ortasında, yanan bir ateş, uzanan bir daldır. Yanan bir adam ise derdine belki devadır.❞ ❝Özgürdük çünkü kurtulmuştuk. Tutsaktık çünkü kurtulduğumuz sadece korktuğumuz bağımlılığımızdı.❞ ❝Zihnimiz hâlâ dolu, kalbimiz deli gibi vurgundu. Her nefesin göğüs kafesimizde bir çiçek soldurduğu dört duvarın arasından çıktığımızda bitti sandığımız bağımlılığımız yeni başlamıştı.❞

Gelecekteki Kocam: Bak, her kimsin bilmiyorum ama son kez soracağım Gelecekteki Kocam: Numaran telefonumda 'Kalbimin Pili' diye kayıtlı Gelecekteki Kocam: Ama ben senin kim olduğunu bilmiyorum, bu numarayı da tanımıyorum Gelecekteki Kocam: Yani soruma cevap verirsen beni çok mutlu edersin Gelecekteki Kocam: Sen kimsin?

TAMAMLANMIŞTIR. Defne: En azından rüyalarımda sevsen beni?

Ada ölmek için yazdığı adama aşık olduktan sonra hayatı tamamen değişir. Peki adam Adayı ölmekten vazgeçirebilecek midir?

Birbirine sarılmışçasına bağlı ve sevinç verici sevdalı bu iki kalp ... berdele kurban giden bir kız YILMAZ aşiretinin tek kızı DİLRUBA YILMAZ SOYLU aşiretinin 2.oğlu bütün kızların kalbini çalan sert bakışlı yakışıklı DERMAN SOYLU

"Beni de bekle bari çok karanlık." Dedim sitem eder gibi. Arkasından yürümeye başladım. Topuklu ayakkabı ile yürünmüyor ki. "Ya biraz yavaş yürü öküz." Diye bağırdım sinirle. Arkasını dönüp sinirle bana bakmaya başladı, ardından hızlı adımlarla yanıma yaklaştı dibime kadar girdi. "Bana bak bana öküz diyip durma, ayrıca benimle aynı yerde olmak istemiyorsun gitsene madem, niye peşimden geliyorsun." Dedi sinirle. Zorlukla yutkunarak kaşlarımı çatarak cevap vermek için ağzımı araladım. "Deme bana bir şey, bir yolunu bulup buradan bir an önce çık derim." Dedi arkasını dönüp yürümeye devam etti. "He bu da son iyilik küçük kız." Dedi sertçe, hızlı hızlı yürümeye başladı. Topuklularla koşmak zor da olsa koşarak kolunu tutup durdurdum. "Ya tamam özür dilerim, ben korktum o yüzden dedim, beni de götür gittiğin yere, bilmiyorum ben nereye gideceğimi." Dedim masumca. "Banane." Dedi umursamaz bir tavırla. ... {Öylesine yazıyorum.}

Korkmuyordum, ne karanlıktan, ne gürleyen gök gürültüsünden, ne de bana zarar verebilecek bir insandan. Çünkü ben karanlıktım, ben gürleyen göktüm, ben zarar görmezdim, ben zarar verirdim. Ben bir katildim. Bu bir sıfat değildi, bu benim mesleğimdi. 🔥 Yayınlanma Tarihi: 12.04.2020 Bu kurguda geçen kişi, kurum ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Uyarı: Eğer kurguyu spoi almadan okumak istiyorsanız, yorumları okumamanızı tavsiye ediyorum.

Başkomiser Kürşad Karahisarlı. O mahallenin ağabeyi, herkesin saygı duyduğu delikanlısıydı. Karahisarlı soyadıyla nam saldığı mahallesinde hayatına birden giren Özlem ile kalbinden vurulmuşa dönmesi çokta geç olmayacaktı. (Tamamlandı) ©Tüm Hakları Saklıdır.