!Kahve kokusu kitabının devam kitabıdır... Önce kahve kokusunu okuyunuz! Arkadaşımın kız kardeşi şeklinde yarı texting olarak devam ediyor... 🌸🎀 Leyla dudaklarını büktü, "Eğer küsüratları yuvarlarsak 5 saat oluyor" İçimde sıcak bir hissiyat belirirken Leyla devam etti. "Sakura gibi bir sevgilin olduğu için şükür namazı kılmalısın İris. Gözünü kırpmadan yoğun bakımdayken de seni bekledi" Gözlerim ağır ağır ona döndü. Gözleri boşlukta kalmıştı. O Leyla'nın sevgili yakıştırmasını hayretle düşünürken, ben Sakura'nın göz altı morluklarının ne kadar da belirginleştiğini inceledim. Ona geçmişte yaşananlardan büyük borç içindeydim ama o beni hâlâ kendinden çok düşünüyordu. Sakura ayağa fırladı. "Leyla" dişlerini sıkarak konuşmaya devam etti, "onunla aramızda böyle bir şey yok dedim sana. Neden bana inanmıyorsun?" Leyla Sakura'nın tepkisine kahkahasını tutamadı. "Sakura bu kadar utangaç ve çekingen olma. Gercekten yakışıyorsunuz" Bu sefer ben kahkahamı tutamadım. Elimi dikişlerle koydum. Açımıştı. Sakura öfke saçan gözlerle bana bakarken Leyla'ya döndü, "İris'le yakışmak falan istemiyorum" dedi. Gerçekten rahatsız mı olmuştu? Leyla sadece şaka yapıyordu. Leyla Genel Cerrahi uzamn değil de aşk doktorun gibi konuştu bu sefer. "Dudaklar yalanın ana vatanıdır ama gözler... gözler kalbin aynasıdır Sakura" Yüzü tiksintiyle doldu, "Onun gibi şerefi beş para etmez adama aşık olacağıma sevimli mi sevimli fare sahiplenirim" Ciddimiydi? Her neyse bana aşık olamazdı zaten. "Leyla, Sakura haklı. Pek doğru bir yakıştırma yapmıyorsun" Leyla bana döndü. "Senin ilk defa yalnız olmadığın hissiyatını Sakura'dan aldım. Dışardan birbirini tamamlayan düzgün bir çift gibisiniz. Ama rahatız oluyorsanız bir daha asla şakasını yapmam" Evet, birbirimizi tamamladığımız doğruydu ama çift olmamız... Bunun

İki yazarın yollarının kesiştiği en güzel nokta. Aslında sadece birbirlerine destek oluyorlardı fakat bugün onlara hitaben kitap yazılıyor... Aşk yok, ama çok daha güzelleri var; ARKADAŞLIK, DOSTLUK, UMUT, SAYGI VE EN DEĞERLİ OLAN SEVGİ. BU KİTAPTA SADECE ARKADAŞLIK HİKAYESİ YER ALMAMAKTADIR! Ve Uzak mesafe arkadaşlığı ele alınmaktadır🩵

Tesadüfe inanır mısınız? İnanın. Çünkü bu kitapta bir çok tesadüf olacak. Ve en büyüğü tesadüf ise verilen bir damla kanla birbirine bağlanan hayatlar. Yıllar sonra öğrenilen gerçekler, ve o gerçeklerin getirdiği felaketler, hepsi bu kitapta. İyi okumalar.

HAYALETLER KAYBOLMAZ, SADECE GÖLGELERiN ARASINDA SAKLANIR.

Hayattan kaçanların yolu, adı bile fısıltıyla anılan bir otele düşer. Alt katındaki gizli kütüphanede kitaplar okunmaz; geçmişler saklanır. Burada kalan herkes, sessizlikle yüzleşir. Yalnızlık Kütüphanesinin Oteli, insanın kendinden kaçamayacağını hatırlatan bir hikâye. Fısıltı dolu bir gizem'e hazır olun sevgili Şanslarım☘️🍀 SEHER VAKTİ🩵🩷

Yolda düşürdüğünüz bir Karanfil hayatınızı ne kadar değiştirebilir?Ailesini kaybettikten sonra Mimarlık okumaya devam eden Açelya,bir gün geçimini sağlamak için babaannesinden ona kalan ve gözü gibi baktığı çiçekleri satmak için caddeden geçerken buketinden bir çiçek düşürür.Karşıya geçtiğinde arkasından koşarak ona seslenen ve çiçeğini veren adam ise kalbinde bir kıvılcım yakar... Zahur lakabı ile tanınan bu gizemli adam aslında kimdi? Eğer sorunun cevabını ve olayların devamını merak ediyorsanız kitabımın sayfalarını aralayın... İyi okumalar ❤️‍🩹

"Aynı projede çalışan iki mimar. Biri kurallara bağlı, diğeri çizgilerin dışına çıkmaya hazır. Peki ya kalp?"

"Öyle güzel gülümsedin ki bana,o an her şeyi bırakıp seninle kaçmak istedim.. " Yarım kalan umutlara ışık olsun diye..🤍

YARİ TEXTİNG, ABİMİN ARKADAŞI KURGUSUDUR! 🤎👁️ Arkasından yaklaşıp bende telefonuma doğru eğildim, galerime girmiş kloserlerde hızla dolanıyordu. "Aradığınızı bulabildinuz mi acaba?" Diye sordugumda irkildi ve telefonum kucağına düştü. "Şey ben saate bakıyordum" dedi durumu toparlamaya çalışarak. Dilimi damağımda vurdum, "Çok ayıp, size hiç yakıştıramadım" dedim sandalyeme otururken. "Neyi?" Diye sordu. Gözlerimle kucağında hala ekranı açık olan telefonu işaret ettim, "Yalan söylemeyi efendim, galerimdeydiniz gördüm" dedim sütümden bir yudum alarak. "Şey aklıma bir şey takılmıştı ona bakıyordum" dedi sakince. Elimdeki pembe kurdelelerle süslü seramik kupamı ona uzattım. Gülümseyerek aldı. "Ney aklına takıldı?" Diye sordum. Sadece sesiz kaldı sanki emin olmak istiyordu kendi içinde de. "Gerçekten mi fotarafımı çekmedin" diye sordu. Ciddiyetsiz kalarak güldüm, "Çekmemi mi istersin?" Diye sordum. Cevap olarak sütten bir yudum aldı. Aslında elimde gizlice çekilmiş bir çok fotarafı vardı ama ben onları dosyalarda özel koleser yapıp bilgisiyarıma aktaralı çok olmuştu. "Oyun oynadığımız gün, oturduğun cam masaya yansımandan gördüm" dedi hayretle, "Bana fotarafımı çekiyormuşsun gibi gelmişti" Durduk yere o masaya sinir olmuştum şimdi, telefon elinde bakamsa çekmediğime ikna edemeyecektim İris'i. Tam kucağındaki telefonuma uzamıştım ki İris tek elini uzattı ve ellerimiz çarpıştı. İnsanların çarpıştığını duydum da eller ne ya! İç sesimin her anımı mahfetmeyi sevmek gibi bir özelliği var. İris telefonumu alıp az önce onun sıcak eline çarpan elime bıraktı. Telefonu kavrayıp elimi çektim ve susarak bir yandan sütümü içiyor bir yandan da gökyüzünü izliyorduk. İyi okumalar dilerim 🫶🏼💚🌸🍀 ... 2026/03/12 #kahve 1 2026/02/23 #kurdele 1 2026/03/07 #para 5 2026/03/19 #Okul 12

Ezilen, dışlanan ve lanetli olduğu söylenen birisi hayatta en fazla ne kadar kalabilir? Psikolojisi ne kadar kaldırabilir? Umutları ne zamana kadar yanmaya devam eder? Ve nasıl güçlenebilir? Kimsesiz bir çocuğun acılarla dolu hayatını okuyacaksınız. Ona yol gösterenler de olacak, köstek olanlar da. Duygularının esiri olup, duyguları ona hatalar yaptıracak. Hatalarından pişman olduğunda ise belki de her şey çok geç olacak. Kızımızın annesi neler biliyor? İnsanlar neden kızımızdan nefret ediyor? Kızımız hangi yolu seçecek? Ya da hangi yoldan gitmeliydi? Bir yanda annesinin bıraktığı inançlar, diğer yanda insanların bıraktığı şüpheler... Bu dengesiz tahtada sıkışıp kalmış olan kızımız için hiçbir zaman doğru bir yol olmayacaktı. Peki ya, bunu fark etmesi ne kadar sürecekti? Bir başka şekilde bu hikâyeyi düşünürsek: Sizin bazı şeyleri fark etmeniz ya da değiştirmeye başlamanız gerektiğini ne zaman öğrenecektiniz?