• II część PREZENTACJI O STOSUNKACH MIĘDZYLUDZKICH • główne postaci schodzą trochę na bok, aby zrobić miejsce innym

Przez prawie lata związku byli nierozłączni, jednak Kuroo wyjeżdża na studia. Kenma nie może się pozbierać, bo starszy brunet praktycznie urwał z nim kontakt, a dodatkowo pamiętał o obietnicy, która jak widać, była tylko pustymi słowami.

Niewątpliwie jego niechęć do ludzkości jako takiej, do zawierania znajomości i spędzania czasu z innymi ogółem, miała wpływ na to, jak tragicznie potoczyła się jego historia. Jednak na upadek Kenmy składał się multum różnych, niekiedy bardzo nawarstwionych i rozwiniętych czynników, które on sam wolał nazywać po prostu swoją osobowością. To nie samotność świadczyła o sięgnięciu przez niego dna. Jak Kenma uważał, po długich rozmyślaniach i nieprzespanych nocach poświęconych gapieniu się w sufit, doprowadzić do tego mogła jedna tylko rzecz. Jedna osoba. A był to, ma się rozumieć, on sam.

Dlaczego wszystko potoczyło się tak, a nie inaczej? Przecież było dobrze. Przecież go kocha. Przecież mu ufa. Problem w tym, że Kageyama rozumie niektóre rzeczy inaczej niż Hinata. Może więc oni po prostu nie mogą się dogadać? Może ich światy są zbyt odległe od siebie i nigdy nie powinny się zetknąć? Czy Kegeyama powinien się z nim spotkać, póki jeszcze może? Odpowiedzi mimowolnie szuka w chmurach. Ale one milczą. ~~~ Anime: Haikyuu!! Pairing: KageHina !Opowiadanie o tematyce boyxboy!

Kenma Kozume, 24-letni student zostaje namówiony przez przyjaciela na wyjście do baru. Zanim upija się do nie przytomności nawiązuje rozmowę z barmanem. Jak potoczy się ten wieczór? I czy będzie to ich jedyne spotkanie?

PROSZĘ O NIE PISANIE KOMENTARZY W TEJ PRACY - MĘCZĄ MNIE ONE I POWAŻNIE SKŁANIAJĄ DO USUNIĘCIA JEJ ❝błagam, kochaj, obrażaj i szmać tylko mnie❞ [ 2018 ]

❝był takim smutnym chłopcem❞ bo kenma znał różne oblicza samotności [ 2019 ]

„Najpierw graliśmy na rozpadającym się szkolnym boisku, wyganiani o godzinie osiemnastej przez woźnego, by o dwudziestej drugiej przemknąć się przez bramę i grać tak długo, aż wystarczy nam sił." „No i są jeszcze oni. Dzieciaki z bogatych rodzin przesiadujący na orliku godzinami. Chwalący się nowymi butami sportowymi, I-podami, czy innymi I-phonami. Na boisku, do licha! Kogo coś takiego obchodzi na boisku?" „Wystarczyło tylko kilka minut, aby zauważyć precyzję ich gry. To nie uliczna koszykówka, jak w naszym przypadku. Oni ją trenowali. Zapewne kilka godzin dziennie w najlepszym klubie sportowym miasta. Każdy krok, każdy skok, wszystko idealne." „Nie stąd. Nie ma mowy. Nawet Arek by nie trafił. Trafił. Trafił, cholera. I co najgorsza, przegrywamy. Z nimi, wychuchanymi bachorami." „Myśleliśmy, że jesteśmy geniuszami w ulicznej koszykówce, aż tu nagle takie bachory ściągnęły nas na ziemię. Wyuczona precyzja pokonała instynkt." „Po prostu lubię piękno, a męskie, wysportowane ciała z pewnością są piękne. Gdzie mi więc do geja? Ciotki latającej z wypiętą dupą?"

Nie jest łatwo, gdy twoim klanem rządzi idiota. Nie jest jeszcze łatwiej, gdy mimo że jest się jedynym, najniższej postawionym wampirem, trzeba wszystko ogarniać i to dodatkowo z ukrycia. A najgorsze jest to, że mimo XXI wieku nadal toczyło się walki z wilkołakami. Jedni i drudzy to bezmózgie kreatury, walące się po mordzie z byle powodu. Niestety, przez swój błąd wpadłem na alfę, który podjął się próby udowodnienia mi, że nie wszyscy są takimi idiotami. Albo może wręcz oboje nimi byliśmy? nr. 1 w "bl" nr. 1 w "homo" nr. 5 w "boyxboy" ~07.05.2020 r. Serdeczne podziękowania @_Evelyn_White_ za znów cudowną okładkę A także dziękuję @i_gusia za inspirację do powstania tego opowiadania

One-Shot KageHina, gdzie wszystko dzieje się zbyt szybko, a Kageyama zaczyna szaleć z miłości.