"Gel kucağıma." Dedi,derinden gelen hırıltılı sesiyle. Uzun bir süre sadece yüzüne baktım. Elini dizine vurduğunda bir kaç adımla önünde durdum. Belimden tutarak bedenimi kucağına doğru çektiğinde iri gözlerle gözlerine baktım. Gözlerinde olan şeytani parıltılar ile yutkundum. Cihangir, yanaklarımı tutarak âni bir hareketle dudaklarını dudaklarıma bastırdı. Bedenim anın etkisiyle kasılırken birkaç saniye dudakları dudaklarımda hareketsiz kaldı. Eli bel boşluğumu okşamayı bırakıp bedenimi bir çırpıda havaya kaldırıp oturma odasından çıktığında kollarımı boynuna sardım. Bundan sonra ikimiz içinde dönüşü olmayan bir yola giriyorduk... • Yetişkin içerik barındırmaktadır (+18) • • GENÇKURGU#3 | 06.11.20 acı#1 | 12.11.20 şehvet#1 | 04.05.23 evlilik#2 | 29.10.20 tutku#3 | 14.11.20 romantizm#4 | 03.11.20

Ela gözleriyle baktığı herkesi etkileyen Ahu Aladağ. Gri mavisi gözleri olan ve sert duruşuyla Ahu'nun gözlerine vurulmuş Yaman Beyoğlu. İki farklı insan, iki farklı hayat nasıl oldu da bir ormanda kesişti? Beyoğlu'nun çetrefilli ve zor hayatı Ahu'ya bambaşka bir dünyanın kapılarını aralayacaktı. Sonunda aşk kazanacak mıydı? İlk yayınlama tarihi: 8.5.21

TAMAMLANDI Sevdiği adamın nişanlacağını duyunca şehri terk eden Saye... Yıllar sonra geri döndüğünde görür görmez ona aşık olan Karan ağa...

Karan Andrei Petrov-Akşin Ulusoy Belime sarılan kaslı kollarla adımlarım kesildi. Ağzımdan kocaman bir çığlık kaçtı ama onun elinde yok oldu. Çırpınmaya başladım. Ayaklarımla ona tekmeler atıyordum ama işe yaramıyordu. Gözlerimden yaşlar akmaya başlamıştı. Umrunda değildi. Bu muydu bana aşık olduğunu söyleyen adam? Beni ne kadar korkuttuğunun farkında değil miydi? Beni binanın arkasına doğru sürüklemeye başladı. Arka kapıdan içeri girdi ve merdivenleri çıkmaya başladı. Kucağından ben yokmuşçasına hareketleri hızlıydı. Bir odaya girince beni yere bıraktı ve kapıyı kilitledi. Gözleri eskisi gibi bakmıyordu. "Şimdi konuşacağız bebeğim. Bana eskisi gibi bakmaya devam edeceksin."dedi. ~ ❗️İsminden anlaşıldığı üzere sıradan bir gençlik kitabı değildir. İlerleyen bölümlerde isminin hakkını verecektir. İlk bölümler geçiş bölümüdür.

"Benden başka gidecek hiçbir yerin yok." Adam yapılı cüssesini kendinden oldukça küçük kıza iyice bastırdı ve çenesini sıkarak yüzünü kendine yükseltti. "Gidebileceğin herkesi öldürdüm, uyuyabileceğin her evi yıktım, başını koyabileceğin tüm yatakları yok ettim, sığınabileceğin her limanı yaktım ve küllerini beş okyanusa savurdum." Biraz durup kızın sindirmesini bekledi. Ağır ağır, beynine çakarcasına vurgulu bir tonda tekrar konuşmaya başladı. "Benden kaçtığında gidebileceğin tek yer benim yanım, uyuyabileceğin tek yer benim evim, başını koyabileceğin tek yatak benim yatağım ve sığınabileceğin tek liman benim kollarım." Çenesindeki elini çekmeden diğer elini incecik boynuna sardı ve yaşlarla parlayan cam gibi parlak, göğü taşıyan gözlere baktı. Kendi dipsiz kuyularının aksine onun gözleri içinde binlerce diyar bulunduruyordu ve adam o binlerce diyarın hepsini kendine istiyordu. Hepsini. Her bir tanesini. Tek tek. Sonsuza dek. Kadın, adamın omuzları üzerinden arkadaki büyük eve baktı. Ev kadının gidebileceği son yer, uyuyabileceği son yatak, sığınabileceği son limandı. Ve adam dakikalar önce o evi ateşe vermişti. "Bırak."dedi inlercesine. Bırakmadı. "Canım yanıyor."dedi. Umursamadı. O, acımasızdı. O nitelikli bir katil ve kalpsiz bir psikopattı. O, kimsesizdi. O, sığınabileceği tek limanı, kendi elleriyle yakmış, küllerini kaybetmemek için dünyayı ateşe vermişti. O, tehlikeliydi. Ve o aşıktı. Çok, çok aşık.

Bazen çok severken yaralıyor insan sevdiğini . Bilmeden , düşünmeden , Geleceği hesaba katmadan . Herkes kalbinin renginde yaşar hayatı ve herkes kalbinin rengini bulaştırır etrafındakilere . Atlas Uluhan bir karanlığın içinde kan kırmızısı bir hayat yaşıyordu ve sevdiklerinide bu hayata mahkum bırakıyordu . Belki çok seviyordu ama onları bu karanlıktan kurtarmıyordu . " Yüreği soğuyanın savaşı da biter . Savaşmayı bırakıyorum bunu veda say ... Ben artık yokum ." Herkes için kendini feda eden bir kadın ve İntikamı için herkesi feda eden bir adam... Bu Derin Yiğiter ve Atlas Uluhanın hikâyesi .

Bazı yaralar görünmez... Bazı insanlar da sessizce iyileştirir. Akça, dünyaya güvenini kaybetmiş bir kız. Kartal ise geçmişin gölgesinde sertleşmiş bir adam. İkisinin yolu bir yol ortasında kesişti; o yol onların başlangıcı oldu.. ••• "Bir daha yüksek sesle konuşma yok tamam mı?" Sesinde yumuşak bir tını vardı. Normalde ona göre olmayan bir sesti. Yutkunmamak için kendimi zor tuttum. "Niye ki?" Demeden edemedim. Merak ediyordum benim ondaki yerim neresiydi? "Sesinin kısılmasını istemiyorum Akça." "Niye?" Dedim tekrardan. Sinirlenmesini bekledim ama sakince soruma cevap verdi. "Senin sesini duymam gerekiyor." "Niye?" Sabır diler gibi başını iki yana salladı. Yüzünü yüzüme yaklaştırıp gamzelerini göstererek gülümsedi. "Sesin bana huzur veriyor."

Tehlikeli adım sesleri kulaklarımda yankılandı. ''Bu kadar kötü bir canavar değilim. Sen hiç Adem'i suçladın mı?'' Kaşlarımı çattım sorduğu soruyla. Bir adım daha bana yaklaştığında sıcak nefesi dudaklarıma vurdu. Gözleri gözlerimden ayrılmazken yüzünü biraz daha yüzüme yaklaştırdı. ''O yasak meyveyi yemesinin nedeni aslında Havva'nın sözleri yüzündeyken onu suçlayamazsın.'' Yaşadığımız fırtınaya bir benzetme yaptığını anladığımda bir adım uzaklaşmak için geri çekilmiştim ki belimden kavramasıyla beni göğsüne bastırdı.

Parmaklarım masanın üzerinde ki ince uzun kadehe dolandı.Dudaklarım kana susamış sırtlan misali camın içindeki sıvıyı bahşetti Ruh'a... Genzimi yakan kor, harlanırken elbisenin açıkta bıraktığı çıplaklığım ürperti üfledi suretime. Ardımdan dikleşen silüet kara parmaklarını sardı önce tenime."𝐴𝑝𝑎𝑡𝑒" dedi. Ruhum kısık nefese teslim olurken atan kalbimi artık hissedemiyordum. 𝐻𝑒𝑟 𝑖ℎ𝑎𝑛𝑒𝑡 𝑠𝑒𝑣𝑔𝑖𝑦𝑙𝑒 𝑑𝑒𝑔̆𝑖𝑙 𝑠𝑒𝑛𝑖𝑛𝑙𝑒 𝑏𝑎𝑠̧𝑙𝑎𝑑ı... "Biz günah ve günahlıydık!"