"Başka bir evrende en güzel hâlinle sen hayata karış ben daha da biteceğim" ***** "Başka bir evrende tekrar beni bulabilir misin sevgilim?" "Seni ne olursa olsun bulurum. Benden kaçışın yok." dedi gülümsedi. Gözlerim beyaz dişlerine kaydı, ardından neredeyse belli olmayan gamzesine... Onu özleyecektim.

Şakadan zerre anlamayan birine okkalı bir şaka yaparsanız elde edeceğiniz şey yüklü bir para ve birkaç bin fazla tıklanma olmaz. En azından benim öyle olmadı. Yayınlanma tarihi: 14.06.2019

"Masalda da gerçekte de kalbi olmayan bütün kızların adı Gökçen'dir..." . . . Kapak: @birkadehsevgi- 🦋🖤

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

"Savaşın ortasında doğan kaç çocuğun seçim şansı vardır ki?" İki düşman aile, iki düşman ülke: Zirakov ve Senteria. Ve şimdi, savaşın kazananı belli olmak üzere. Zirakov ülkesinin kraliçesi İrina bu savaşın kazananı olmak için büyük bir risk alarak kızı Kitana'yı düşman topraklarına, Senteria'ya gönderir. Kitana, Senteria'ya giderken krallığın kökünü kazıyacağına dair kendisine söz vermiştir. Fakat Senteria Kralı Estes, Kitana'yı veliaht olarak görülen oğlu Vincent'le evlendirmeye karar verince Zirakov Prensesinin planları altüst olur. Ve böylece Kitana bir anda kendini kanlı bir taht oyununun ortasında bulur.

" Ruhlar bilmez belki ama , kalpler bilir kırılmanın ne demek olduğunu ." Tam gözlerimin içerisine bakarken yutkundu ,adem elması hareketlendi ve sözlerine devam etti. "Kalp kırılır , paramparça olur ve bu parçalar ruhu yaralar . Senin ruhun o kadar yaralı ki , bu yaralar artık gözle görülür olmuş . " Gözlerdeki yorgunluk , kırılmış kalplerin batan parçaları , omuza ağır gelen yükler . Herkesin vardır bir derdi . Kimsenin derdi de bir diğerininkinden küçük değildir. Hayat bu işte . Bizi biz yapan yaşadıklarımızdır sonuçta . Biz kalpleri gibi gözleri de köreltilmek istenen 7 çoçuğun hikayesi .

Ellerim hala kolyemdeydi. Bu kalp benim sarayımdı ve yanımda olduğu sürece ben her zaman iyi olacaktım. Zira kalbin sahibi bendim ve dört bir yanım onlarla çevriliydi. Kalp Muhafızlarıyla...

"Bırak beni," diye yalvardı huzursuzlukla. Adam gülümsedi hafifçe. Mor dudaklarının kıvrılışı korkusuna kat kat korku eklemişti. "Asla!" diyerek kesinliğini bildirmişti. Sanki ısrar etse güzel kızı parçalayacak gibi duruyordu. "Ne istiyorsun benden?" diye diretti genç kız. Yavaş adımlarla yaklaştı genç adam güzel kıza doğru. Gözleri kırmızının en koyu tonundaydı. O kadar korkutucuydu ki güzel kız biraz daha korkup arkasındaki yatağa yaslandı iyice. "Benim olmanı." ♧ Belki seversiniz ♡ 10.07.2019 ~ Başlangıç

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."