Peri yıllardır aşiret topraklarına adım atmamıştı. Nefesi olan Mardin'e. Bir geldi mi pir geldi ama en nihayetinde. Gözleri ölümden karaydı. Ölümcüldü. Ateşten yapılmış gibiydi. Dokunulmazdı. Çözümlemek imkansızdı onu. Ama bir sevdi mi...

Belime sıkıca sarılan ellerle uyandım. Gözlerimi açtığımda başka bir odada başka bir yatakta, Dinçer abiyle uyanmıştım. Anında dün yaşadıklarımız aklıma gelirken hiçbir tepki veremedim. Belimdeki eller hareketlenirken, sırtımın göğsüne temas ettiğinin bilincindeydim. Beraber uyumuştuk. Beynim yaşananları algılamakta zorlanırken yaşanan her an birer birer aklımdaydı. Beni öptüğü, yatağa gittiğimiz, gece boyu seviştiğimiz... Her an aklımdaydı. Yutkundum, pişman değildim. Zaten pişman olmamak için Dinçer'leydim değil mi? Omzumdan boynuma sızan nefesle başımı hafif sola çevirdim. "Günaydın." diyen Dinçer'in gözlerini gördüm. Gözlerindeki parıltıyı gördüm, mutluydu. Gülümsüyordu. "Günaydın." diyerek bedenimi de ona çevirdiğimde belimde sıkıca sardığı ellerini gevşetmişti. Ondan tarafa döndüm. Ellerimi göğsüne yerleştirdim. Ardından başımı da iki elimin arasına, göğsüne yasladım. Nefesim her çarptığında kasılıyordu sanki. Rahat değil gibiydi. Kalp atışlarını avuç içimde hissediyordum...