Bir şey var, gözünün önünde ama göremediğin... Bir his var, hissedemediğin. Bir şarkı var, toprağın altındakine mırıldandığın ağıtlardan belki de. Gözle göremediğin çok şey var, görmek istemediklerin seni arkandan kovalar. Gün doğarken hissettiğinle saklananlara baksan aynı hisle dolarsın, bana inan. Saat sabahın 5'i, kalbin değil eskisi gibi. Savaş kapıda. Karanlık geldiğinde güneşe saklan başka yok çaresi. (Okyanus Etkisi ve Kelebek Etkisi bağlantılı kurgulardır. Sıralama fark etmeden dilediğiniz şekilde okuyabilirsiniz!★) Zaman... Zaman... Zaman... Neden bu kadar önemli? "Zaman kavramını çok irdelersen kafayı yersin Gece. Bu yüzden sadece bir şeylere yeniden başlamak için geç olduğunu değil, her 24 saatin sonunda yeni bir sayfa açıldığını, bunun farkına vararak kendini değiştirebileceğini kendine kabul ettirmelisin."

✭ Bazen hayatımızın hiçbir anlamı olmadığını düşünürüz. Heyecanı yoktur, durağandır ve bunun suçunu da kendimizde ararız. Diğer insanlarla karşılaştırırız kendimizi sonra daha da dibe batarız. Bu dönemlerin asla geçmeyeceğini düşünüp ilerleyemeyiz. İşte o zaman başlar en büyük hatalarımız. Bunun farkına vardığımızda ise... artık çok geçtir diyeceğimi sanmayın sakın. Hiçbir şey için geç kalmaz insan, dönüşü olmayacak kararlar verirse de böyle olması gerektiği içindir. O kararlar karanlık görünebilir başta ama aydınlığa kavuşmak için o karanlığı seçmek gerekir. İşte bu yüzden zihninizdeki sesleri aydınlığa gömmek için yüzleşmemiz gerekir. Küçükken güzel anılarımı yazmak için kullandığım defterler belli bir yaştan sonra düşünceler mezarlığına dönüştü, onları yazdıkça zihnimin aydınlığa kavuştuğunu düşünerek ilerledim hep. Ki bana aslında en iyi gelen şeyin hep kendim olduğunu anladım. Yazmaya devam ettim. Umudumu ve hayallerimi açığa çıkardım. Şimdi de böyle bir fikirle, sizin kötü anılarınızı aydınlığa gömmek için yanınızda olmaya karar verdim. Fark ettiyseniz karanlığa gömmüyoruz çünkü onlar çok değerli. Kendinizi bulmanız için, "Evet, ben buyum. Bu olanlar ise benliğime giden yollardan biri sadece. Ben güçlüyüm." demeniz için hayatınızda gerçekleşen karanlık görünümlü, aydınlığı bulma haritanız. Kendinizin yıldız haritası olun... Böyle bir zamanda umutlu olmak size en çok yakışan özelliklerden biri.

Ve bazı insanlar yalnızdır. Kabullenmeyi diledikleri her saniye, tenine kazıdıkları yazıyla kalır. Tenine kazıdıklarını kabullenmedikçe anıların izler bırakır. Yalnızlığın görünmediği bir hayatta pencerenin önüne geçip görünmeyi beklemek gibi, insanların gidişine o pencerenin önünde mum yakmak gibi. Ama bazen mum yakılamaz. Son yakılan mum bu sefer gidenlerin ardından yakmak için değil, kendine yakman için vardır. ❝ Cennet cehenneme döndü. Masumlar yozlaştı. Bu adanın kalbi, Lordu ve Asili cehennemin başlangıcı oldu.❞ ♞ Burası kayıp bir şehir Eskimiş bir ada Anı kaldı yalnız çocuklara Burası Cordelia Asiller, Lordlar, Liderler Kainatı değiştirecekler ♘

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."