Aymira'nın İslam'ı arama çabasında yolu Hamza ile buluşuyor. Ama Hamza'nın kendisinden sakladığı bir sır vardır. Bu sır yüzünden yolları ayrılırken kendisini İslam'a girerken buluyor. Ama girdiği İslam'la hiç beklemediği zorluklar yaşıyor. Ailesinin onu ölüme terk edişi, reddedişi ve hayatında hep iz bırakacak bir esareti yaşıyor. Ama Aymira asla yılmayıp ailesini de olduğu şehri de terk ederek başka bir şehre taşınıyor. Ne kadar uzağa giderse gitsin asla peşini bırakmayan geçmişi Hamza'nın bir mektubu ile yıllar sonra onu yeniden buluyor. Hamza'nın kendisinden sakladığı sır bütün hayatını değiştiriyor. Acaba mektupta yazan sır neydi? Aymira bundan sonra ne yaşayacaktı?

Peki ya biz? Açılmak üzere duran süslü bir kurdale miyiz? Yoksa açılması neredeyse mümkün olmayan gösterişsiz bir kördüğüm mü?

[Bazen doğru insanı yanlış seversin.] Hüzünlü bir güzellikti adam. Acıyla karılmış; azapla yoğrulmuştu... Ama öyle güzeldi ki, genç kadın biraz daha yaklaştı yatağa. Gözleri kapalı olduğundan göremediği şiir işli bakışlarının bergüzarına sarılıp kahverengi saçlarının alnına dokunuşunu, kaşlarının gözlerini saran kavsini seyretmeye durdu. Rüyası olmak istedi adamın, onu böyle huzura erdiren olmak istedi. Sonra dokunmak istedi yüzünün latif çizgilerine, hayal olmadığını bilmek istedi. Lakin ona avuçlarını süt bardağına bastırmaktan ötesi düşmezdi. Öylece adamı içine yazana kadar seyretti, sonra da yüreği yaralı arkasını dönüp gitti.

Kötü bir şey olacak hissi hiç peşini bırakmıyordu. Hayat, kendi geçmişinin gölgesinde yaşamaya alışmıştı. Güven, onun için erişilmez bir lükstü. Ta ki hiç düşünmediği bir senaryo gerçekleşene dek: hayatının orta yerine pat diye düşen aşk. • {4Temmuz2017 ▪ 21.22}

Kalbin yol göstericiliği olmasa, ruh aradıklarını bulabilir mi ki?