"Uyanmışsın." Erkek sesi. Bariton. Kalın ve ürkütücü. Tüylerimin ürpermesini sağlayacak kadar pürüzsüz. Cevap vermedim fakat bu onu daha da sinirlendirmişti. "Kalk ayağa." Az öncekinin aksine daha sertti ve ses tonundan kalkmazsam kaldıracağını ve bunu yaparken hiç de nazik olmadığını anlayabilirdiniz. "K-kimsin sen?" Saatlerdir konuşmadığım için sesim küçük bir çocuğun sesinden farksız çıkmıştı ama bunu hafifçe öksürerek giderdim. Adımları en sonunda önüme geldiğinde yüzüme eğildi. "Titriyorsun. Güzel." Sustum. Titriyor olmamı 'güzel' olarak adlandırması öfkelenmeme sebep olmuştu fakat ne yapabilirdim? "Tekrar etmeyeceğim. Kalk ayağa, Alinda." Titreyen bacaklarım benden habersiz, anın korkusuyla beni ayağa dikerken kan dolaşımı sayesinde hemen arkamdaki duvara tutunmak zorunda kaldım. "Ne istiyorsun benden?" Sakindim. Korkumdandı bu sakinlik, korktuğumdan ses çıkarmıyordum. Karanlıkta bile görebildiğim gözleri beni yavaşça süzdü ve çıplak bacaklarımda biraz fazla oyalandı. "Senden, seni istiyorum ve alacağım." Beş kelime. Beş berbat kelime. Sinem'in yaptığı şey aklıma yeni yeni oturuyordu. Bunu yapmış mıydı? Beş kuruş için beni satmış mıydı? Umarım seversiniz.

• Dokunuşun dua gibiydi, ama tanrılar bile bizi affetmedi. O, benim sığınağımdı... ama aynı zamanda en büyük yangınımdı. Kollarında huzur bulurken içimdeki her şey yanıyordu. Onun sesiyle büyüdüm, ama elleriyle yandım. Beni korumak isterken mahvetti, ben de onu sevmekle cezalandırdım. Bu hikâye bir kurtuluş değil, bir düşüştü. Ama o düşüşte bile, birbirimize tutunmayı seçtik. Çünkü bazı yangınlar söndürülmez, sadece KÜL KADAR YAKIN kalır.

Dinlediğimiz masallarda hep gerçek sevginin çözemeyeceği sorun olmadığını söylerlerdi. Hatta yalnızlığa terk edilmiş o ürkütücü, kötü kalpli canavarın bile bunun sayesinde iyiliğe bürünebileceğini. Ama bu bir masal değildi. Ve o da bir kitap karakteri...

Ton cœur bat avec mon sang. Et si un jour mon sang était vidé de mon corps... /Bu kitap hakkında/ Bu kurgu eserin, sıradan bir okuyucunun hassasiyetlerini rencide edebilecek bölümlerin yanı sıra, açık ve karanlık içerikler içerdiğini lütfen unutmayın.

Bu sadece ölen bir ailenin intikam hikayesi değil, hayat dolu dünyasından kopartılan küçük bir kız çocuğu için olan bir intikam. "Bir savaşa girdin. Umarım pişman olmazsın.'' "Pişman olacak kadar yolum kalmadı," dedim. "Ya kazanırım ya da kül olurum." Çünkü ben zaten yanıyorum. ''Çocukların gülümsemelerine dünyalar sığardı, yetişkinlerin gülümsemelerine ise o dünyaların hüzünleri...''

Liddy, küçüklüğünden beri ailesinin şiddetine maruz kalan bir kızdı. Hasta olduğu için fazla çalışamazdı, ama ailesi onu sürekli farklı işlere zorla gönderirdi. Üvey babasının defalarca tacizine uğramış, annesi ise gözlerini kapamayı tercih etmişti. Bir gün, artık dayanamayıp evden çıktı ve bir daha asla geri dönmemeye yemin etti. Düşünceler içinde kaybolmuş, dalgın adımlarla yürüyordu. Hayatında ilk kez ne yapacağını bilmiyordu, ama geri dönmeyeceğini biliyordu. Sonra... Bir anda her şey karardı. Ona hızla yaklaşan aracı fark etmemişti bile. Çarpmanın etkisiyle yere savrulduğunda, göz kapakları yavaşça ağırlaştı. Bilinçsizce yerde yatarken, onun hayatını tamamen değiştirecek adamın başında durduğundan habersizdi.