Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------

TÜM BÖLÜMLERİYLE SİZLERLE TAMAMLANDI

Siz hiç lunaparka gitmeden, sarmaş dolaş bir şekilde sinemada film izlemeden, sevgililerin giydiği şu çift kıyafetini giymeden safi bir mutluluk ile gölgelendiniz mı... onlar gölgelendi. Mutlu olmanın bir yerlere gitmek ile alakası olmadığını hepimize gösterdile " Rüzgar, kilometrelerce uzaklardan yanıma gelir, sürpriz yaptığını sanardı fakat ben onun geleceğini bilmeden ta en iliklerimde hissederdim... Ben 17 yıl boyunca meğer onun göğsünün ortasında büyümek için bekliyormuşum da haberim yokmuş... karanlık dünyasında boğulmuş olup, ölümünü sessizce bekleyen bir genç kız... Onu ne annesi sevdi, ne de babası.. Peki sevmemelerinin nedeni görme engelli olması mıydı? yoksa bu işin içinde bir iş mi vardı? ailesinin yıllarca oynadığı yalan oyuna tutsak mı kalmıştı... "Tam da yalnızlıkta dibe vurdum sanarken başladı benim asıl hikayem...' Diyerek başladı Deniz'in hikayesi...xx *** Bu hikaye ayakta duranların hikayesi... Hangi zorluk olursa olsun o zorluğa göğüs gerip de yaşayabilenlerin hikayesi... Buyurun birlikte Deniz'in verdiği hayat mücadelelerini okuyalım ve ders alalım..

"Tüm gökyüzünü gözlerine taşımışsın. O maviliği bazen kara bulutlar örtmüş, bazen sağanak almış; hiç utanmadan akmış gözlerinden bir bir..." "Sana herkes kıymış ama sen kimseye kıyamamışsın. Nefret edenlere inat hep daha çok sevmişsin. Her yürümeye çalıştığında düşmüşsün. Sana çelme takanlar düştüğünde de, onlara el uzatan yine sen olmuşsun." "Sen, senden nefret eden bu koca gökyüzünü, hiç gocunmadan gözlerine sığdırmışsın. Yağmurun en ufak bir damlası bile kimseye değmesin diye hem de..." Gelecekten şimdiye uzanan ince bir ip... Bir gece, gördüğü bir grup adamın hayatını değiştireceğini bilemeyen bir kadın. Zamanın acı gerçeği karşısında imkansızı oldurmaya çalışan bir adam. Kapı aralandı, gelecek göründü... İki farklı zaman, iki farklı insan. Ve bundan doğan bir aşk. Zamana karşı verilen bir mücadelede kazanan kim olur? Zaman mı yoksa aşk mı? Burası, zamanın hiç görmediğiniz yüzü. Akrep ve yelkovanın, dakika ve saatin çok ötesinde... Burada, zaman hakkında bildiklerinizi unutun. Buradasınız. Zamanın durduğu o noktada.

"Güven, sadakât gibidir. Barınamadığı bedeni terk eder." Emir; hasta bir beynin kurguladığı oyuna inanarak sevdiği kadını ihanetle suçlar ve tüm hayatının bir anda raydan çıkmasına neden olur. Yaşadığı bunalımların, sinir krizlerinin suçlusu olarak Reyya'yı görür ve o'ndan intikam almak ister. Naif bir yapısı olan kızı yerle bir etmek onun için çok kolaydır ve bunu başarır. Fakat sonrasında yaşananlar, onun hiç beklemediği şeylerdir.