Avucumu öptü. Tekrar masaya uzanıp bir şey aldı. Tam karşımda durup siyah kutuyu açtı. Gümüş, taşlı bileklik gecenin karanlığında parlarken tekrar gözlerine baktım. O ise bileğimi kendi avuçları arasına almıştı. Ne olduğunu bile bilmediğim, yurtta çıkan o olaydan kalma olan küçük izi hafifçe okşamıştı. "Özgür..." dedim bilekliğe hayran hayran bakarken. Bileğimi öptü. "Tırnağın kırılsa içim yanıyor." dedi yara izinden gözlerini çekmeden. Bilekliği taktı. Tekrardan gözlerime baktı. "Her yaranı iyileştireceğime söz veriyorum, Afra. Bütün kırıklıklarını iyileştireceğim. Yüzün gülecek, bütün bu yaşadıklarımız geride kalacak. Sana söz veriyorum bundan sonra sadece iyi şeyler için savaşacaksın." "Özgür..." "İyi ki doğdun nefesim." dedi, bileğimi bir kez daha öptü. Dayanamayıp parmak uçlarımda yükseldim, boynuna sarıldım. Belimi sıkıca sarıp bedenimi sabitlerken elimi ensesine yasladım. "Ben seni hak edecek ne yaptım?"

Asker& Aile kurgusu Abim bana baktı. Benden destek bekledi. Ama ben hiçbir şey yapamıyordum. Gözlerimizi kaçırdık birbirimizden. Toprağa baktım. Rüzgârın taşıdığı dualara, hıçkırıklara, sessiz feryatlara kulak kesildim. İçimde bir çığlık var, dünyayı yerle bir edebilecek bir çığlık. Ama ben onu atamıyorum. Daha sonra yan yana duran üç mezar taşına baktım. Serap Alakan. Süleyman Alakan. Tufan Alakan. Anne, baba, amca.. Annem ile babamı kaybettiğimde sesimi de kaybettim. Amcamı kaybettiğimde ise ait olduğum ailemi kaybedeceğimi bilmiyordum. Ben, Gece. Sessizdim. Ama içim, ölüm kadar gürültülü. Not: argo kelimeler, cinselik içeren durumlar mevcuttur.