Henry artık yanlız. Peki şimdi ne olacak?

Terk ediyorum. Seni, hayallerimizi ve gerçeği. Gidiyorum. Boğazım düğümlenmiş, gözlerim yaştan bulanık. Kapıyı arkamdan kapattığımda Dudaklarım kuru Sessizce fısıldıyorum; Seni hep seveceğim. Sen ağlama.Unut beni. Tıpkı akıp geçen yıllarda, unuttulan hatıralar gibi. Kalıcı olmayan ama İçinde kuytu bir yerlerde duran buruk bir gülümseme gibi. Hayal ve gerçeği ayırt edemiyorum Tıpkı şimdi ağlarken beni senden uzaklaştıran kaldırım taşlarını ayırt edememem gibi. Şimdi uçurumun kenarında, son kez gökyüzüne bakıyorum Artık geri dönüş yok, hayaller ve gerçekler öldü. Ama belki de böyle olması gerekiyor Kaderimizin arkasında Kırık kalplerle, yaşlı gözler bırakması. ©Tüm telif hakları saklıdır

"Elimden gelse hâli hazırda kenetlenmiş ellerimizden güç alıp onu bu evden kaçırırdım. Denizi görebileceğimiz bir yere giderdik belki... Hiç konuşmazdık. Dudaklarımız değil, dokunuşlarımız konuşurdu bizim yerimize... Başımı onun geniş omzuna yaslayıp burnumu boynuna gömerdim. Onun o tatlı kokusunu doya doya içime çekip gözlerimi yumardım. İnanıyorum ki birlikte olsak her şey daha güzel olacaktı. Belki daha kolay..." Ailesi, kızkardeşinin tedavisi için Amerika'ya gittikten sonra Balkanlı Ailesi'nin evinde yaşamaya başlayan İde'nin hayatı, bir gün rüyasında evin oğlu Aslan'ı görmesiyle tamamen değişir. Herkese ve her şeye karşı soğuk ve ilgisiz görünen Aslan Balkanlı'ya yavaş yavaş âşık olmaya başlayan İde, tutulmaya başladığı adamın buzlarını eritebilecek mi? Yaralı bir aşkın hayaletiyle boğuşan Aslan ise onu seven bir kadının varlığını kabul edebilecek mi?