26.Bölüm sonrası için #OREL ağırlıklı yazılacak olan bir hayran kurgusudur. Tamamen olmasını umduğum, başka bir evrende en güzeller halleriyle.. "Eleni son kez dönüp ona gerçekleri haykırırken, içi kaynıyordu görüyordu Oruç.. Hoş zaten Oruç en iyi Eleni'yi görürdü.. Onun gözlerindeki fırtınaların da gerçeklerin de farkındaydı. Boğazına dolanıyordu herşey yine de söyleyemezdi, söylememeliydi, bu hakkı kendinde görmüyordu. Amcası, annesi, babaannesi.. Oruç çaresizdi, tükenmişti susmak zorundaydı ama Eleni'yi bilirdi. O en iyi Eleni'yi bilirdi. Ve Eleni'nin onun gözlerinden haykırdığı gerçekleri bildiğini de biliyordu. Biliyordu, Rum kızı ondan duymak istiyordu.. Onun için, onun kefareti için ondan duymak istiyordu. Fakat Oruç hem Esme ablasına verdiği söze sadık kalmak zorunda hissediyordu hem de o kefarete kendini layık bulmuyordu. Yine, yine ve yine susacaktı. Sırtını hızla dönüp arabasına bindi. Hırsla gaza basan Eleni'nin arkasından kafasını mecalsizce direksiyona yasladı. -Vayşinen oropam.. dedi son nefesini verir gibi. İmkansız aşkım.. Oruç bu hikayede ne yazık ki iyi bir son görmüyordu, ona yolunu gösterecek ışığını az önce kaybettiğinin farkındaydı. İçinde kabaran o kapkara öfkenin vücuduna yayılmasına izin verdi. Hızla gaza bastı, görülecek hesaplar, kesilecek cezalar vardı. Kasap, keşişi yenmişti. "

" "Hiç unutmuyorum" derler.. "Hiç unutamayacağım" derler.. "Hiç unutamam" derler.. "Unutmam" derler.. Ve unuturlar, unuturuz.. Unutursun.. Hatırlamayı bile!" -Özdemir Asaf

"Eleni Miryano," dedi çatallı bir sesle. İsmimin dudaklarından dökülmesine şaşırdığım söylenemezdi çünkü arayıp tarayıp beni bulacağını biliyordum. "Yaş 23. Doğum yeri Atina ama kökler İstanbullu Rumlar'a dayanıyor. Anne baba sağ, tek çocuk. Yaşayan akrabalar var hatta bir tanesi İstanbul'da. Acropolis Üniversitesi'nden üç sene önce mezun olmuşsun." Bir an durup nefes aldığında odadaki bütün oksijenin onun ciğerlerine çekildiğini düşündüm, öyle nefese muhtaç görünüyordu. "Her şeyden önemlisi, 175 iq'ya sahip bir deha." Güzel ela gözlerindeki kırmızılıklar ateş olup benim gözlerime sıçrayacak sandım o an. Öylesine dikkatli, öylesine derin bakıyordu gözlerimin içine. Aramızda kurulan bu diyaloğun bir şeylerin başlangıcı olduğunu o an hissetmiştim. Kader çizgisi kırıldı ve onun kana bulanmış gibi kızaran ela gözleriyle benim yeşil gözlerim o çizginin iki tarafından birbirine kilitlendi. "Deliyi değil dehayı tercih ederim demiştim." 🪡

düşmanlığa kurban giden iki aşık, iki masum genç

Birinci sezonda asla göremediğimiz hep geri planda kalan başkarakterlerimiz için yazdığım bir hikaye olucak. Genel olarak hikayenin orel kısmını yazacağım ikinci sezonda onların olmasını istediğim sahneleri bu yüzden arada kopukluk olabilir. Okuyacak olanlar için diyorumki bu bir hikayeden ziyade beraber olmasını istediğim çiftin sahneleri olucak kendi gözümden. Şunuda söyleyeyim hikaye size fazlasıyla değişik gelebilir sevdiğiniz sevmediğiniz karakterler faklı gelebilir, iyiler kötü kötüler iyi olabilir çok takmayın OREL seviyorsanız okuyun.

"Biliyor musun, sen benim pusulamsın." "Pusula mı? Ne demek bu? Ne demek istiyorsun?" "Varış noktamı sen belirliyorsun demek. Hayatımın yönünü sen çiziyorsun. Sen nereyi söylersen, ben oraya gelirim. Nerde olursan ol, ben de oradayım, yanında!"

Ya Oruç bütün bu olanların günahına tek başına katlanmak zorunda olmadığının farkında olsaydı? . Oruç ve Eleni bütün bu düşmanlığın arasında hem kendilerini hem aşklarını kaybettiler. Peki ya böyle olmasaydı? Gerçekleşmeyen o yüzleşme kaybolanları geri getirir miydi?

İbrenin sarpa sardığı evrende Oruç ve Eleni burada da zorluklara göğüs gerebilecekler mi?

eleni ve oruç'un kaderi kırmızı görünmez bir iple bağlanmıştı. • tbd alternatif evren