Yetişkin okurlar için uygundur! Bir Mahalle Hikâyesi... Çok daha fazlası... ✨ "Bak bana," diye fısıldadı. Dudaklarının arasından çıkan sıcak nefesi benimkilere dokundu. "Bir kere bana eskisi gibi baksan..." yalvarır gibi çıkan sesinin tonuyla tüm iradem dağıldı. "Bırak lütfen," derken gözlerimi kapattım. Elinin birini kaldırıp parmaklarını usulca yanağımda gezdirdi ve çeneme doğru indi. "Adımı söylemiyorsun artık," dedi dişlerini sıkarak. "Fark etmem mi sanıyordun?" Soru soruyordu ama benim buna verecek bir cevabım yoktu. "Senin dudaklarından dökülmesini istediğim öyle çok kelime var ki..." Eğilip anlını anlıma yasladı. Bu kadar yakınken tek nefesi paylaşıyor gibiydik. Onun aldığı soluk, benim dudaklarımda kayboluyordu. Benim sıklaşan nefeslerim ise sanki onu canlandırıyor gibiydi.

Babam beni yıllar önce kardeşim dediği görev arkadaşına emanet etmişti. Şimdi ise o arkadaşı beni Türk Silahlı Kuvvetleri'nın değerli parçası olan Yüzbaşı Boduroğlu'na emanet ediyordu. Şehit Binbaşı Eymen Başer'in kızı, öğretmen Melek Başer'dim ben. Ve artık Ateş Timi'nin koruması altında babamın katillerine karşı savaşacaktım. * 12 Ocak 2002'de şehit düşen Binbaşı Eymen Başer şehadet şerbetini içmeden önce ailesini, silah arkadaşı Binbaşı Bekir Boduroğlu'ya emanet eder. Lakin kader Bekir'in emanetlerini uzağa savurur, sahip çıkamaz. Aradan yıllar geçer ve Eymen'in kızı büyüyüp öğretmen olur. Babasının şehit olduğu şehre atanır. Bir gün okul çıkışı bir grup terörist tarafından saldırıya uğrar. Onu kurtarmaya bir tim gelir ve gelen timin komutanı Bekir Boduroğlu'nun oğlu Yüzbaşı Boduroğlu'dur. Bu iki insan geçmişte babalarının tanışıklığından ve emanet olayından habersizdir. Ancak kısa süre sonra ortaya çıkan bu gerçekle hayatları birden bire değişir. Yıllar evvel şehit düşen bir Binbaşı'nın kızıyla, silah arkadaşının oğlunun hikayesi... Hikayedeki olaylar tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi ve kurumlarla bir ilgisi bulunmamaktadır. Yayın tarihi: 22 Ağustos 2024

Bir mermi bir canı alabilir. Bir ateş bir nefesi kesebilir. Bir su bir insanı boğabilir. Ama herşeye rağmen, her acıya, gözyaşına ve zorluğa rağmen pes etmeyen bedenler vardı bu ülkede, bu topraklarda... Yıllarca vatanını, milletini koruyan binlerce Mehmetçik vardı . Her acıya rağmen pes etmeyen binlerce Mehmetçik... Belkide onlarda şehitler arasına girecekti . Belkide onlarında acıları, göz yaşları ve yaşayacağı zorluklar olacaktı... Ama asla pes olmacaktı . Olamazdı... *** ( Kitapta şiddet, kan ve çokça yerde küfürler olacaktır )

Her şey vaktini bekler, Ne gül vaktinden erken açar, Ne güneş vaktinden erken doğar. Bekle! Senin olan, sana gelecektir. (MEVLANA) ☆ Ve benim, milletimin, bayrağımın şerefi de gayesi de vatandı. Büyük düşüncemiz vatandı. Bizi bizi yapan vatandı. Yerden göğe, doğudan batıya; "Vatan her şeydi." ☆ 27.01.2024 💚 Dipnot: Kurguda "en az" +16 sahneler bulunmaktadır. Bilginize...

"Soysuz köpek! Ne yaptın lan sen? Türk askerini vurmaya utanmıyor musun? Ölmek için yalvaracaksın." diyerek saçımdan sürüklemeye başladı. Bir yandan omzumun acısı bir yandan saçımdan sürüklenmenin hırsı ile çevik bir hamle ile kolunu ters çevirip büktüm. Dizime sert bir tekme atınca bu meymenetsizi serbest bırakmak zorunda kaldım. "Asıl sana ne oluyor? Sen kimsin ki beni böyle çirkin bir şey ile itham ediyorsun? O yerde yatan leş-" dememle omzuma yumruğunu geçirdi. Yere tamamen yapışmamak için avuçlarımı bastırdım. Avucumun içi kötü zedelenmişti. Koparılan saçlarım, içinde mermi olan omzum ve çürümüş dizlerimle mükemmeldim. O sırada künyemin yere düştüğünü gördüm. Adam eline alıp sesli bir şekilde seslendi. "Hazan Karahan, Ankara." # 2 - yavuz 13/07/24 # 2 - hazan 14/06/24 # 2 - güney 03/07/24 # 1 - barçın 21/06/24 # 1 - batın 21/06/24 # 2 - çiğdem 10/07/24 # 1 - alptekin 22/06/24 # 1 - noyan 13/07/24

"Sen ne yaptığını sanıyorsun?" Diye sordu, sakin kalmaya çalışarak. Gözlerini yumdu kısa bir süre, sakinleşmek için. "BEN, SEN YAŞA DİYE KOKUNA HASRET KALMIŞKEN; SEN KENDİNİ NASIL TEHLİKEYE ATARSIN?!" Diye bağırdı. Sinirle gözlerimi kırpıştırdım. "Ben yaşayayım diye öyle mi?" Diye sordum, boş gözlerle. "Ya sen beni nasıl bıraktın? Nasıl?" Diye sordum, merakla gözlerine bakarken. "Annem öldü ya benim! Annem!" Dedim, sesim titremişti. "Benim sana ihtiyacım vardı, yaşamaya değil," dedim sertçe. Bakışlarım ifadesizdi, şuan ona olan sinirim, sevgimden daha fazla. Ne zaman terazi terse döner, o zaman ben ona sarılabilirim. Sinirle kollarımı iki yana açtım. "AL! YAŞIYORUM!" Diye bağırdım. Dudaklarımdan alaylı bir kahkaha döküldü. "Tabii buna yaşamak denirse," dedim. Baş parmağımı tam kalbine yasladım. "Korkaksın sen," dedim, hiç acımadan. Onu arkamda bırakıp odadan çıktım. Asıl benim hikâyem şimdi başlıyordu...

VURGUN I, Kelebek Çiçekler çok yakında Lapis Yayınları ile raflarda!.. Geçmiş; yazılmayı bekleyen bir romanın ilk cümlelerini kulağıma fısıldadığında kurtarıcım olan adamın rahesinde ağzımdan akan kan vardı. ''Seni bulduğum gün kollarıma almasaydım, bunca kan durmazdı,'' dedi, sesi çığ düşüren dağların aşınmaz karlarını taşıyordu. Dağlar onun yuvasıydı, sinesine sakladığı yalnızlık ise bendim. Ondan ağabeyini alan acımasızlar benden de zihnimde taşıdığım hatıraları almıştı. ''Seni bulduğum günden sağ kurtulurdum ama affet, Leylifer. Sadece enkaz altında kalırım sanırken, sana bakarken titreyen sol yanımdan vuruldum.'' Bir eşikten öbürüne atlarken anladım; kanatları siyah benekli, kırmızı zehirli kelebek, ben senin dağlanan yarana vurgundum. Eğer bir gün ümit etmekten vazgeçecek olursan hatırla; göğsünün içindeki ağrılar seni bulduğum uçurumun kalbinde sızlamaya başlar. 🌨

"Sizce bu dünya adil mi?."