Gerçek Ailem. "Kalbi atmaz ama nefeste almaz, Gözlerini açmaz ama yüreği de susmaz, Ruhu hiç kanamaz ama ağlamayı da bırakmaz, Başını çevirip onlara bakar ama gerçek ailesinden haberi olmaz..." Ben Günce KARA, bir kere bile gülemeyen ama kendi derdine de dert demeyen bir insanım. Kalbim kırıktır ama ruhum derli topludur benim, gözüm yaşlıdır ama yerindedir merhametim. "Solan çiçekleri yeniden canlandırmak için onu kökünden koparmak gerek. Bende yeniden canlanabilmek için her şeyi baştan yazmaya karar verdim." Günce KARA. -.- Not: Esinlenilme ya da çalınma durumunda yasal işlemler başlatılacaktır. Kitaba saygı duymanızı rica ederim. :)

Bu bir anlaşmalı evlilik kurgusu. En azından onlar öyle sanıyordu. Savaş Ali pusulası bozuk bir gemi. Asude'nin kıyılarına demir atınca öğrenecek pusulasız da yön bulabileceğini. Pamuklara sarılarak büyütülen Asude... Egenin huzurlu kıyılarından Karadenizin hırçınlığına düştüğünde anlayacak oyun oynamanın meşakkatini. Bir denklemde olmaması gereken her şey bir araya geldi. Savaş Ali evlilik baskısından kurtulmak için Asude'ye bir teklifle gitti. Onun için uygun gelin zaten seçilmişti ama Savaş için bu kabul edilemezdi. Madem kaçamıyordu evlilikten, gelinine de kendi karar verebilirdi. Babaannesi bir gelin sahibi olacaktı, onun istediğinin tam tersi özelliklerde olması Savaş'ın suçu sayılmamalıydı. Ya da bu kanıya Asude'yi tanımadan varmasa mıydı? Savaş için bu plan her şeyiyle mükemmeldi aslında. Ayarsız dilini, ipe sapa sığmaz gülümsemelerini, oyunbaz hallerini görene kadar çok da emindi. Sonra onun aslında bir GÖNÜLÇELEN olduğu ile yüzleşti. İKİ OYUNBAZ, VASAT BİR PLAN VE PİYANGODAN ÇIKAN AŞK! Her şeyin karma karışık olması için lazım olan her şey onların elindeydi...

Kütüphanede sessiz olunmalıydı tek bir ses bile onlarca insanın tüm motivasyonunu kaybettirebilirdi. Neredeyse parmak uçlarımda ilerlediğim kütüphane koridorlarında ablamı arıyordum . Dikkatim sadece ablamı bulmaya yönelikti .Ansızın ayaklarıma dolanan bir ayakla yere kapaklandım .kafamı kaldırdığımda ayaklarına dolandığım kişi yaratıcının Evrende yaratmış olduğu en güzel varlık olmalıydı. Kafasını kaldırmadan bir özür mırıldandı ben ise bunu duymuş muydum? Emin değildim .

TAMAMLANDI İLK KURGUM VE BİR ÇOK HATAM VAR BUNU BİLEREK OKUYUN LÜTFEN SİZLERİ SEVİYORUM ❤ 17 yaşında olan Umut gerçek ailesine, evine alışabilecek mi? Karşımda duran, gözlerimin karalığını aldığım adama çevirdim gözlerimi. Çok sert bakıyordu? Ben mi birşey yapmıştım bilmeden? Beni korkuttuğunu bilse böyle yapmaya devam eder miydi? Sert bakışlarını biraz olsun yumuşatmadan " Umut değil mi?" dedi. Açıkçası adımı çok merak ettiğini zannetmiyorum öylesine sorduğu bir soruydu bu çünkü. Ağır ağır başımı sallayıp onu onayladım. Pardon onu değil Araf Karahanlı'yı onayladım. "Bak Umut açık konuşacağım, benim zaten 4 çocuğum var ve bir tane daha istemiyorum. Bir kız çocuğu fikri bana ölümden beter geliyor anlatabiliyorum değil mi?" dedi. Konuşmaya çekindiğim için başımı yere sabitleyip başımla onayladım Araf Karahanlı'yı. Araf Bey konuşmayacağımı anlamış olacak ki " 4 abinin de seni isteyeceğini sanmıyorum. Üvey ailen de seni istemiyor diye biliyorum bu yüzden benimle geliyorsun fakat sana ilgi göstermemizi bekleme" deyip arkasını döndü. Ben buydum işte Umut sadece Umut kimsenin, kendisinin bile, Umudu olmayan bir Umut... Araf Bey hastanenin önünde duran, oldukça lüks Range Rover markalı arabanın arka kapısını açıp binerken bana da başıyla binmemi işaret etti. Yaşayabileceğim en uzun süre ne kadar bilmiyorum ama ben ölmek istemiyorum... Sesimi biri duysun diye yalvarmak istemiyorum, kimsesi olmayan bir kız çocuğu olmak istemiyorum ben... Ben hiçbir şey olmak istiyorum sadece boşluk. Kimsesiz bir boşluk...

Evlenirsin ve hayatını onunla birleştirirsin herkesin yaptığı gibi.. Boşanırsın ve hayatlarınız ayrılır... Peki her şey bu kadar kolay mı? Yaa kaderler bir yazıldıysa? Kadere inanmak gerekir... Çünkü onlar birbirlerinin kaderiydi.

İhanetin gölgesinde yaşanan bir aşk... Gerçek aşkı bulduğunu sanan bir kadın. Ve intikam yemini etmiş bir adam. Aşkın insanı sadece bir defa bulduğuna inanan herkesi derinden sarsacak bir hikaye...

Acar Devran, kendini bozguna uğramış gibi hissediyordu. Yaklaşık 7 saattir yatağındaki güzelliği seyrediyordu. Birlikte olduğu ilk bakire kız değildi ama kızın dokunduğu her yerini bir daha öpme arzusuyla yanıp tutuştuğu ilk kadındı. Böyle bir güzelliğe ilk kendisinin dokunmuş olması onu bir inci tanesi gibi hissetmesine neden olmuştu. *** Kız giderken ona sadece -Teşekkür ederim." Diyebilmişti. Adam şaşkınlıktan küçük dilini yutacaktı. Tanımadığı bir adama bekaretini aldığı için teşekkür ediyordu. Bu kızda bir şeyler vardı. Adam "Adın?" Diye sordu. Sadece bunu söyleyebilmişti. İçinden iyi sövdü kendine. Kız dün neler yaptığını aklından istemeden geçirip en azından bu adama adını söylemek istedi " Elvin." Kız kapıdan çıktı. Adam gülümsedi, tenini hafızasına kazıyan sıcak bir Cennet Çiçeğiydi demek ki. Hayatındaki gökkuşağının her bir tayfıydı Elvin. O teni bırakmaya niyeti yoktu. Kapak Tasarımı: ebrar-ky

Abi operasyonunu resmi bir şekilde başlatıyorum. Artık onların gerçek ailem olduğunu biliyordum. Önce gizlice içlerine girecek, onları tanımaya çalışacaktım. Eğer gerçekten onları kendime yakın hissedersem de gerçekleri söylecektim.

Ve Tanrı kadını yarattı! Erkeğin ağzına s*çsın diye... ( Öğretmenliği bırakan Bige ile Koreli bir iş adamı olan Young İl Han arasında geçen bir aşk hikayesi. Çok uğraştıracaklar birbirlerini....) Neden sonra, nefesinin düzeldiğini fark eden İl Han keskin bakışlarıyla kızın yüzünü inceledi ve " Üzgün değilim Bige sana dokunduğumda hiç üzülmüyorum, hiç pişmanlık duymuyorum. Bir tarafım olması gerekenin bu olduğunu söylüyor. Kahrolası , benim de kafam karışıyor, ben de oyun oynadığımızı unutuyorum..." dedi ve sustu. Karşıdan gelecek hamleyi bekliyor gibiydi.

Kamuflajlı kollarının kızın sarı bukleleriyle oluşturduğu tezata gülümsedi. Sonra gözlerini aşağıya indirdi. Bedeniyle duvar arasında küçücük kalan bir kız. Beyaz dantelin örtemediği göğüslerin arasındaki muhteşem vadi. Kızın kokusuyla sarhoş olmuş burnunu o çukura gömmemek için kıvranırken mırıldandı. "Ben askerim. Barut kokarım." Kızın inip kalkan göğüslerinden gözünü ayıramadan devam etti. "Sen dantelsin, parfümsün." Kendini güçlükle bir adım geri çekip o mavi gözlere baktı. "Bizden bi sikim olmaz. Şimdi git, o ütülü pantolonla evlen."