«Εκείνο το πρόσωπο σου, που όλοι πίστευαν πως ψυχρό και ανέκφραστο παρατηρούσε τον κόσμο πίσω από τους καπνούς του τσιγάρου του, εκείνο το πρόσωπο σου αγάπησα. Γιατί στο βλέμμα σου μπόρεσα να δω αυτό που οι υπόλοιποι δεν κατάφεραν να διακρίνουν, ένα αγόρι με μια ψυχή ζωντανή και πολύχρωμη, που έψαχνε με αγωνία και λαχτάρα το νόημα αυτής της τόσο γλυκόπικρης ζωής.» ~Χόουπ~ «Εκείνο το χαμόγελο σου, που σαν ανοιξιάτικος ήλιος ακτινοβολούσε και άγγιζε δειλά δειλά τις παγωμένες από το κρύο του χειμώνα ψυχές, εκείνο το χαμόγελο σου αγάπησα. Γιατί στο χαμόγελο σου κρυβόταν, σαν μικρό και ξέγνοιαστο παιδί που παίζει κρυφτό, κάθε τι υπέροχο που μπορούσα να γνωρίσω σε αυτή την μία και μοναδική ζωή που μου δόθηκε.» ~Σον~ Επιτεύγματα: #39 Στην ΕΦΗΒΙΚΉ ΦΑΝΤΑΣΊΑ 21/08/2017 #55 Στην ΕΦΗΒΙΚΉ ΦΑΝΤΑΣΊΑ 19/08/2017 #67 Στην ΕΦΗΒΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ 23/06/2018 {Νικήτρια Ιστορία των βραβείων Royal Awards στην κατηγορία 'Εφηβική Φαντασία'} Copyrights 2016-2018 Written by @RainbowManiacF (Ακούει και στο Ουράνιο Τόξο) [UNEDITED CRAP STORY, WRITTEN BY MY 16-17 YEARS OLD SELF; READ AT YOUR OWN RISK]

Μου το είχε πει... Μια πεταλούδα κρύβει καταβαθος το γκρίζο... Μπορεί να έχει πολύχρωμα φτερά μα αν τα αγγίξεις η σκόνη θα χαθεί... Το χρώμα θα καταστραφεί πάνω στα δάχτυλα σου... Δεν θα μπορέσει να πετάξει ξανά χωρίς ώθηση Και τότε, τότε θα μείνει μόνο το γκρι... Ένα γκρί που πονάει... Που πληγώνει... Ένα γκρι που μόνο εκείνος μπορει να το επαναφέρει και να το γεμίσει με χρώματα... Τι να τα κάνω τώρα πια ; Τώρα έμεινα με εκείνο το γκρίζο, τα φτερά έσπασαν, ξεθωριασα, έκανα την επιλογή.... Εκείνος μου το είπε, μόνο που εγώ δεν τον πίστεψα... Don't copy Ζέτα Ορφανού ©2018 all rights reserved Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Ήταν αργά το απόγευμα όταν συναντήθηκαν. Εκείνα τα λεπτά που ο ήλιος ανταμώνει για λίγο τη σελήνη. Περπατούσε αργά με τα χέρια στις τσέπες, όταν την είδε. Καθισμένη σε κάτι μαρμάρινα σκαλάκια, ανάμεσα σε μερικά αδιάφορα πρόσωπα. Τα κατακόκκινα μάτια του καρφώθηκαν πάνω της. Εκείνη, σαν από ένστικτο, γύρισε να τον κοιτάξει. Το μαύρο εγκλώβισε στα δίχτυα του το καφέ. Το ρούφηξε ως το μεδούλι και το φυλάκισε μέσα του. Ώσπου έγιναν ένα. Και η ανατολή έσμιξε με τη δύση. Και ο ήλιος αγκάλιασε το φεγγάρι. Και η Αυγή συνάντησε τον Lucas. Η άσπρη σκόνη φαινόταν τιποτένια πλέον στα μαύρα μάτια του. Και τα σκοτεινά σοκάκια της ψυχής του, φωτίστηκαν από το χαμόγελο της. Γιατί αυτό έκανε. Έδωσε όλο το φως που κρυβόταν τόσο μέσα της όσο και στο όνομα της. Και εκείνος ανταπέδωσε με το δικό του όνομα. Όσο, βέβαια, η γη, φωτίζεται απ'το φεγγάρι.

Μέρος (Ι) : Ενεστώτας "Πιστευω γλυκια μου Κυβέλη πως διατηρεις απεναντι μου μια ακραδαντη σταση αγάπης-μισους. Απλως δυσκολευομαι να αποφασίσω για το αν αγαπάς να με μισεις ή μισεις το οτι με αγαπας" Μέρος (ΙΙ) : Παρατατικός "Πάντα επιστρέφουμε ο ένας στον άλλον ο,τι και αν γινει. Λες και κάποια μυστήρια μαγνητική δύναμη υπάρχει ανάμεσα μας. Φταίει βέβαια και το ότι τα μέτρια δεν ήταν ανέκαθεν για εμάς. Ή όλα ή τίποτα" Μέρος (ΙΙΙ) : Μέλλοντας "Δεν καταλαβαίνεις. Είναι μάταιο. Όταν μπορείς να σταματήσεις δεν θες και όταν θες να σταματησεις, δεν μπορείς." "Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά, θυμάσαι; Μου απλωσες το χέρι και μου χαμογελασες τόσο τρυφερά σαν να με γνώριζες από χρόνια. Σε κοιταξα και σκεφτηκα...Θεε μου τι αποτομη ευτυχια ειναι αυτη.'' Κυβέλη - Ορέστης.

Η Έλενα Βελισσαρίδη, μισεί τους άντρες. Μισεί τους συμπαρουσιαστές της, μισεί τους ηχολήπτες, μισεί τους καμεραμάν, μισεί κάθε έναν φαλλοκράτη που αντιμετωπίζει συνεχώς ως αθλητικογράφος, στην ανδροκρατούμενη Κυριακάτικη βραδινή εκπομπή Χατ Τρικ. Ο Δημήτρης Δρακάκης είναι το νέο μεγάλο μεταγραφικό απόκτημα στην πρωταθλήτρια ομαδα της Θεσσαλονίκης. Γεννημένος στο Ηράκλειο της Κρήτης, μεγαλωμένος στις ακαδημίες του ΟΦΗ, εγκαταλείπει την Αθήνα και την ομάδα του Παναθηναϊκού, για να συνεχίσει την καριέρα του στη Θεσσαλονίκη. Τα δίχτυα του αδιαπέραστα. Το ίδιο και η καρδιά του. Η θέληση της να αντισταθεί, μεγάλη... Η επιμονή του να την κατακτήσει, σκληρή... Σύντομα όμως θα καταλάβουν πως σε αυτό το ντέρμπι, κανείς δε μπορεί να βγει νικητής.