Baykuş. Beni her zaman baykuşa benzetti. Bu benzetmesinin nedeni zeki olmam ya da ölüm çağırıştırmamla ilgili değildi. Bizim efsanemiz bir şehir efsanesine dayalıydı. Çok uzun yıllar önce doğan bir yasak aşk. Bizim o yasak aşkın baş kahramanlarına benzememizi istemiyordu. O baş kahramanlar sadece birbirlerini görmemekle cezalandırılmıştı. Oysa ki bizim birbirimizi sevmemiz, olacak şeylerin sadece başlangıcıydı. Ben miydim ruh hastası olan. Onlar beni evlatlık edinmişti, bense onların oğlunu seviyordum. Aptaldım. Çok aptaldım... *********** "Efsanelere inanır mısın" mırıldanmasıyla dirseklerimin üstüne doğruldum. Efsanelere her zaman inanmıştım. En azından iyi olanlara. "Eski bir efsanede baykuşların karanlığa karşılık ışık saçan gözleriyle ve sonsuz sessizliği bozan sesiyle gök taşına benzetilmiş. Başka bir efsanedeyse baykuşun ölüm ve korku getirmesi saçmalığı yasak bir aşktan doğmuş. O ikisinin aşkları bizimkinden bile imkansızmış. Hatta bir hastalık. Çok ama çok yakın akrabalarmış. Ikisi de bunun bir hastalık olduğunun farkında olsa da karşı duramamışlar. Buna güçleri yokmuş. Ve bir gün tamamiyle birbirlerinin olmuşlar. Karşı gelemediklerini anlayınca kimseden korkmamışlar. Yaşadıkları yer küçük olduğu için o olay hızla yayılmış. Kız utancından dışarı çıkamıyormuş. Her zaman ormanda saklanıp günün çabucak bitmesini. Yılların hızla geçmesini ve olayın unutulmasını istiyormuş. O kıza acıyan ve garip yetenekleri olan birisi onu ışıktan kaçan, sadece geceleri ortaya çıkabilen bir baykuşa dönüştürmüş" doğum gününde verdiği kolyeyi yavaşça eline alıp gülümsedi "Seninle öyle olmak istemiyorum maviş. Her ne kadar kabul etmesen de hala annemden ve babamdan saklamak istiyorsun. Bizim aramızda akrabalık yok ki. Biz üvey kardeşiz. Birbirini her ne kadar yasak olsa da seven bir üvey abi ve kardeş"

"Belkide İmkansızın içindeki İmkanı bulmaktır Aşk..." *************************************************** "Seni seviyorum Basketçi kız" "Seni seviyorum Güzelim" "Seni seviyorum deli Kız" "Ne zaman kalbini dinleyeceksin Basketçi kız?Ne zaman kalbine söz hakkı vereceksin?"dedi parmağı ile sol yanımı işaret ederek gözlerimi kaçırdım. "Hiç bir zaman!Ben beynimle karar veririm,kalbimin karışmasına gerek yok onun tek işi kan pompalamak"buruk bir gülümseme belirdi yüzünde "Aşkı nasıl yaşayacaksın o zaman?"biraz düşündüm "Yaşamıcağım istemiyorum"dedim gözlerimi gözlerine dikerek yüzünü yüzüme yaklaştırdı. "Seni seviyorum Basketçi kız" "Seni seviyorum Güzelim" "Seni Seviyorum Deli kız" Hiç bir şey demedim ne gözlerimi kaçırdım nede ağzımı açtım "Aşkı o güzel kalbine tattırmazsan bende mutlu olamam"dedi ve bana doğru bir adım attı "Aklımla sevsem olmaz mı?"diye sordum Masum bir sesle. Kıkırdadı "Bilmem olur mu?"eline baktım ve yavaşça elini elime aldım "Bence oldu bile"diye fısıldadım gözlerimi onun gözlerinden ayırmadan. Affalamış ifadesi bir gülümsemeyle yok oldu "Neydi bu şimdi?"diye sordu inanamıyor muşçasına.Omuz silktim "Aşk itirafı"dedim ve gözlerimi kaçırdım. Çenemi hafifçe kavradı "Kaçırma"gözlerimi yine gözlerine diktim "Neyi?"dedim anlamadığımı belli ederek,yüzünü iyice yüzüme yaklaştırdı "Gözlerini diyorum,kaçırma bırak biraz daha başım dönsün"