Park Chaeyoung o gece yaşamını yitirmek istemişti. Küvetin içine tamamen girmeden önce yavaş yavaş son nefesini vermişti. Tıpkı Park Jimin gibi. Ama onların hikayesi kalp atışları bittiği anda başlamıştı.

serseri çocuklar, pembe tozluklu balerinler. judas'ın oğlu ve rüyalarına giren bembeyaz bir kuğu.

"Biz buna aşk değil, saplantı diyoruz..." 210622

co_okie: beyaz tişörtün altına siyah iç çamaşırı giyilmez. start: 30.07.20 finish: 02.04.21 texting.

jendeukie: seni ilk radyoda çalan şarkınla tanıdım. jendeukie: ve o gece sabaha kadar, o şarkının tekrardan çalmasını bekledim. tamamlandı. angst. © yosia, 2019. [ Kim Jennie ✘ Kim Taehyung ]

ghostv: kalbinle bak. ghostv: beni görebiliyor musun?

Koyu gri bir halat vücudumun her yerinde. Bana musallat olmuş gitmek bilmiyor. Yumuşak bir dokusu var. Bazen hissedemiyorum bile. Zamanla değişip sıkılaşıyor. Dikenli bir hâle geliyor. Canımı yakıyor. Çok yakından şahit oluyorum o acıya. Avazım çıktığı kadar bağırıyorum, duyan yok. Göremiyorum etrafı, tanıyamıyorum kişileri. Kimim ben? Kim onlar? Bana mı bakıyorlar? Neden bakıyorlar? Garip miyim? Yoksa nefret mi ediyorlar benden? Bilmiyorum. Kör olmanın verdiği hissiyatı gözlerim etrafı görüyorken anlayabiliyordum ben. Evet, sana bakıyorlar kahverengilerim. Oysa sen var olmamışsın. Babam yanı başımda. Fakat o yok. Anne. Anne! Annem öldü benim. Peki neden yanımda hissediyorum? Yanımda uzanıyor, saçlarımı okşuyor ve yanağıma küçük bir buse konduruyor. Beni dizlerine yatırıp uyutuyor. Öldü o lâkin burada. Ben, Lalisa Manoban. Beni bu hâle kim getirdi? Bana bunu yapan ve yaşatan şey de ne? En önemlisi, etrafımda sürekli olarak gördüğüm o gri saçlı çocuk da kim? Kemikli elleri sanki sürekli arkamda. Vücuduma bağlanan o ipi çıkartıp parçalamak için tam arkamda. Ve sen, katıl bana. Ellerini bağla. Bu hakiyenin ebesini değiştirmeme yardım et. Yardım et!

İntihar eden Kim Jennie'nin telefonu, dedektiflerin eline geçer. ↺ Tamamlandı & 15.08.2021

Bir ruh kol geziyor dört bir yanımda. Bir o kadar tanıdık, bir o kadar yabancı... Zifiri karanlığa gizlenen büyük gözleri sürekli benim üzerimdeyken ağzından akan salyaları silmiyor. Ürpertici nefes alışverişlerini ensemde hissediyorum. Griliği gökyüzümü boyamış, nefes alamıyorum. Sis çöküyor bazen. Anlıyorum ki o geldi. Sonra ölümler yaşanıyor. Acılar feryatlarla karışıp güneşin ışınları gibi süzülüyor penceremden. Öyle bir çukura atılmışım ki çıkmak için çırpındıkça daha çok boyluyorum yeri. Muavenet için derin çukurdan yukarı bakıyorum. Izdırap dolu gökyüzüne. Bir çift göz beni izliyor. Yardım için elini uzatıyor, uzattığı gibi geri çekiyor. Biliyorum bana yardım o edecek. Lâkin korkuyor, çekiniyor. Sonra bana uzattığı elinden kanlar dökülüyor. Soluk yüzümü kaplıyor insanların kanları. Ardından fısıldıyor. "Katilim." Hepimiz katiliz. Hepimiz birbirimizin katiliyiz. Sadece ellerimizdeki kanlar gözükmüyor.

Kırmızı, zorbalık yapan öğrencileri öldüren bir seri katildi.