"O yokken hayatım simsiyah bir binanın çiçeksiz balkonu gibiydi. Oysa o varken hayatım yine simsiyah bir binaydı ama bir şekilde balkonumda çiçekler yetişiyordu... Ateş, içimde ölen çiçekleri, parlayan gözleriyle ve bana hissettirdikleriyle yeniden hayata bağlıyordu." 🌧️ Babasının birini öldürdüğünü gören Mina bir şekilde korumalardan kaçmayı başarıp ne yapacağını düşünmek için uçurum kenarına gidiyor ve gördüklerinin şokunu üzerinden atmak için uçurumdan aşağı atlıyor. Farkında olmadığı tek şey uçurumda ki bankta onu izleyen birinin olması... Ateş Bora... Mina'nın intihar ettiğini düşünüyor ve arkasından onu kurtarmak için denize atlıyor. Denizin dibinde tanıştıklarında bir daha karşılaşmayacaklarını düşünüyorlar. Ama.... Mina'nın cinayetine şahit olduğu kişi Ateş Bora'nın abisi... Birbirleri için doğru kişi olsalar da yanlış zamanda karşılaştılar... Öğrenilmesi gereken gerçekler ve ortada bir cinayet varken yanlış zamanda karşılaşmalarının bir önemi olacak mı? Her şeye rağmen kazanan taraf aşk mı olacak? 🌧️ Güçlü kadınların ve güzel seven adamların olduğu bir kurgudur. ✨ Yayınlanma Tarihi 13.03.2022 🩹🤍 (+18) Genç Kurgu 🔥 Not: Bölümler uzun olduğundan okumak için bekletmenize gerek yok 🤍

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."