bangbangbang: unutulur gidersin, kaldırırlar rafa. 2021 © 𝐌𝐘𝐏𝐎𝐄𝐓𝐈𝐂𝐂

Nasıl anlatılır? Çok yakınımda sanki, ama dokunmaya kalksam aramıza uçurumlar girecekmiş gibi hissediyorum. Çok uzak, ama bi' elini tutsam her şey tamam olacak. İşte, garip. Tarif bile edemiyorum. Her şey; karşıma çıkan tatil broşürü ile başladı. "SİZ DE EŞİNİZLE EĞLENCELİ BİR TATİL GEÇİRMEYE NE DERSİNİZ? EVLİ ÇİFTLERE ÖZEL ETKİNLİKLERİMİZİN OLDUĞU OTELİMİZE DAVETLİSİNİZ! BU TATİL ÇOK GÜZEL GEÇECEK." Başlarda küfür ettiğim bu reklam broşürü, evliliğimi kurtaran şey olmuştu. 26.09.2021 ©adoyyakli

❝o kadar çaresizim ki nefes alamıyorum, çevrem şeffaflaşıyor.❞ ᐷ angst. ｢160720 □ 140820」

Lee Min Ho, okulun tiyatro kolunun başkanıydı. Park Lu Yin ise onun provalarını bile izlemeyi severdi. Sonunda bir cesaretle Min Ho'ya mesaj attı. Ancak bambaşka bir taktik uygulayarak. Hamlet: Oyunculuğun çok kötü. Neden tiyatro kulübünü seçtin ki? 🎭🎭🎭 ©Adoyyakli 26.07.2020

"Ruminate bir RPG oyunu değildi, zeka gerektiren bir bulmaca oyunuydu ve sende eksik olan şey tam da bu... Lee Felix." Dijital oyun geliştiricisi olma hayalim yaklaşık 3.5 milyon abonesi olan Lee Felix yüzünden suya düşmüştü. Gdesingner'da öyle bir linç edilmiştim ki, sanki lisede görmediğim zorbalığı şimdi tadıyordum. ©adoyyakli 09.28.2020 |Let's Play isimli Webtoondan esinlenilmiştir.|

❝Ellerimi boynuna götürmek, ve yavaşça seni boğarak öldürmek istiyorum.❞ ❀ started: 19.11.2020 ❀ finished: 19.11.2020 ❀ cr: parkjihoontreasure

Bir deniz fenerini izleyerek hayallere daldık. Bir gün bu evden, bu cehennemden kurtulacağımıza inandık. Başta yardım istedik o fenerden. Ama tüm umutlarımız yerle bir olduğunda, beklemekten başka bir çözüm yolu kalmadı elimizde. Biz de sustuk. Bulunduğumuz yer ile ilgili bildiğimiz tek şey; deniz kenarında olmamız. ©adoyyakli 16.02.2021

"Yaz beni." Hyunjin'e, sevgilisinin benim eski sevgilim olduğunu söyleyemiyordum. Söyleyemedikçe içimdeki ateş büyüyordu. Sadece beni yakmayan bu ateş, yazdığım şiirlerin ortaya çıkması ile hepimize cehennemi yaşatmıştı. Ve bana yeryüzündeki cenneti gösterebilecek tek bir kişi vardı... ©adoyyakli 05.05.2021

" Haneul ilk defa paranoya hastalığına ve sakinleştirici ilaçlarına minnet duydu...o gün otobüsteki tek boş koltuğa oturmasaydı...Bangchanla asla tanışamayacağını biliyordu..." ♡♡♡

Yaklaşık yirmi dakikanın ardından okulun önündeki durakta inmiş, büyük binaya girmeden önce kısa bir bakış atıp derin nefes almıştı. "Pekala, işte başlıyoruz." Jisung gülümseyerek etrafa bakınıp okulun bahçesine ilk adımını atmış, ardından hızlı adımlarla okulun idare kısmına ilerlemişti. Sınıf öğretmeniyle tanıştıktan sonra çalan zilin ardından genç öğretmenle beraber sınıfına ilerlemişti. "Günaydın. Bugün aramıza yeni bir öğrenci katıldı." Genç kadın heyecan dolu vir sesle konuştuğunda Jisung onun edebiyat öğretmeni olduğunu düşünmüştü. Gülümseyerek sınıfa tamamen girmiş, hafifçe eğilerek gülümsemişti. "Merhaba, ben Han. Han Jisung." ⁰⁵'⁰¹'²⁰²¹' Bugünlerde tiktokta paylaşılıp çeşitli platformlara yayılan edit için yazılan bir fic'tir. [Angst]