-ÖZET- Bedenlerimiz bitkin de olsa yaşıyordu, peki ya ruhlarımız ve hayatımız.. Zor değildi, bu kadar kolay olmamalıydı, bu işte bir terslik vardı.. Birden her şey karardı. Görebileceğimiz her şey.. Sonra bir ışık yandı; Yeşil ışık.. O yeşil ışık ya hepimizi kurtaracaktı, ya da hepimizi öldürecekti. Keşke ilk seçenek olsaydı.. Ama değildi. Buradan sadece güçlüler kurtulacaktı, Ve bu güç fiziksel değildi... Bütün ölümler fragman gibi izletilmişti bize.. Belki de biz de fragman olarak izletilecektik. Keşke fragmandan önce anlasaydık; Buranın nasıl bir yer olduğunu.. Ama iş işten geçmişti işte. Şimdi zaman o fragmanı baştan çekmenin zamanıydı. Ve biz bunu başaracaktık.

Tiyatroya gidip, dolaşmıştık Bakırköy'de en son. Gözümü açtığımda mor ışıklı bir odadaydım. Neredeydim ben? Annem merak etmiştir beni şimdi. Yalvardım fakat izin vermediler. Her gün aynı saat , saat 8 de başlıyor 48 saat aynı gitar, aynı keman müziği çalıyor. Çıldırmamak elde değil. Yemek saatlerinde 8 kişi beraber oturuyorduk. Hepimiz farklı işlemler görüyorduk. Benim hikayem belliydi. Onlar kimdi? Neden buradalardı? Şundan eminim ki sonsuza kadar yalnızca biz olacağız. Notaların katliamının 8 kurbanı. Bu katliamı sadece beraber yenebileceğimize inanmak olacaktı birde..

"Denek 0001, lütfen yerinize geçiniz."

"Karanlıkta kalınca gözlerini sımsıkı yumardı çünkü kendi yarattığı karanlık, maruz kaldığı karanlıktan daha vicdanlı gelirdi." 21 Ağustos 2005. Saat 02.53 Sadece eğlenmek için beş arkadaş yola çıktılar. Fakat gecenin sonunda eve dört kişi döndüler. 17 Ağustos 2016 Sır perdesi yeterince kapalı kaldı. Birinin onu aralaması gerek.