"Και όπου στέκομαι, όπου πάω, τραγουδάω τον ίδιο το σκοπό και ρωτιέμαι: -Σ' αγαπώ; Κι αποκρίνομαι: -Όχι! Σ' αγαπάω!" ~ Κωστής Παλαμάς

Κανείς τους δεν περίμενε ότι θα περνούσαν τις πρώτες ώρες του χρόνου μαζί. Τα κεριά που τρεμόπαιζαν στην αποθήκη απάλυναν λίγο τις σκιές. Μα τι έγινε όταν έσβησαν; Δύο κεφάλαια, δύο πλευρές. Όσα δεν είδαμε από την πρώτη τους νύχτα. [Canon, Two-shot, Rated: M (περιγραφές ερωτικής πράξης), Β69]

Η ιστορία αυτή είναι εμπνευσμένη και βασισμένη σε κάποια σημεία στο fanfiction του @kwstantisstamiris "Μετά τη Φωτιά". Ξεκινά από την στιγμή που η Ελένη, έγκυος, εγκαταλείπει τον τόπο της για να βρεθεί στο πλευρό του εξόριστου Λάμπρου.

Άνοιξη στο Διαφάνι. Η στολισμένη φύση σηματοδοτεί τη χαρά, την αισιοδοξία, την ελπίδα. Στην ψυχή της Ελένης, ένα μικρό ανθάκι παλεύει να κρατήσει τα αισθήματα αυτά ζωντανά. Ευτυχώς, υπάρχει πάντα κάποιος εκεί για να το ποτίζει, στάλα στάλα.

"Ένα αστέρι με πλάνεψε, Γιάννο. Ένα αστέρι είναι εκείνος. Ο Αποσπερίτης έλαμπε αυτό το καλοκαίρι περισσότερο από κάθε άλλο. Αυτός με οδήγησε...„ Διαφάνι 1958 Τι κι αν ο Σέργιος Σεβαστός διάλεγε τη μικρή Σταμίρη; Οι ελπίδες μας εναποτίθεται πια στον Αποσπερίτη, μήπως και καταφέρει να γίνει Αυγερινός. Υ.Γ. "Και τον Κώτσο σαν θα κλαις, θα βρεθείς στις Τζιτζιφιές"

Γυρνώντας από την πρώτη τους έξοδο με το μωρό, ο Κωνσταντής και η Δρόσω κάνουν στάση σε ένα βενζινάδικο. [Canon, OS, Rated: K+, Γ145] Προχτές η φίλη μου η Ανθούλα πρότεινε να κάνουμε ένα challenge οι δυο μας, να γράψουμε από ένα μικρό φανφικ η κάθε μία σχετικό με δυο κοινές λέξεις που θα διαλέγαμε μαζί. Για αυτή τη φορά οι λέξεις ήταν "τρυφερότητα" και "βενζινάδικο". Της είπα για το δικό μου θα γράψω Δρόσω-Κωνσταντή, μου είπε ελεύθερα. Το παρακάτω είναι το αποτέλεσμα.

Μπορούν ένα γλειφιτζούρι και λίγη μαγεία να γίνουν τα καύσιμα για το πιο όμορφο μενεξεδί αεροπλάνο, ώστε να ξεκινήσει το ταξίδι του για τον Παράδεισο; Μάλλον ναι {Από εδώ το πρώτο μου φικ, με το ολόδικό του universe, καθώς έχει αλλάξει πολύ ο τρόπος που βλέπω πλέον την ιστορία τους, τα παιδιά τους... Το κοκοράκι όμως είναι "το ήμισυ του παντός" κι έτσι θα έχει αιώνια μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Ελπίζω και στις δικές σας.♡}

Μπορεί αυτός ο κόσμος να είναι ένα λάθος αλλά οι κερασιές ανθίζουν

Η Δρόσω ράβει το αγαπημένο γιλέκο του Κωνσταντή. [Canon, OS, Rated: Κ, Β90-91]

Καλοκαίρι του 1966 και μια άκρως σημαδιακή ημερομηνία κινεί τα νήματα για τη συνάντηση δύο ανθρώπων που με μια ειλικρινή συζήτηση αφήνουν πίσω τα παλιά...