Uyarı: Bu kitap; şiddet, küfür, psikolojik gerilim, travmatik olaylar ve bazı okurlar için rahatsız edici olabilecek unsurlar içermektedir. Eserde yer alan olaylar ve karakter davranışları tamamen kurgusaldır. Hassasiyeti bulunan okurların bunu göz önünde bulundurarak okumaya başlamaları tavsiye edilir. BU KURGU 2024 YILINDA YAZILDI, 2026 YILINDA 0'DAN DÜZENLENDİ. Bende onlarla birlikte ayaklandım ve kapıya doğru ilerlemeye başladım. Güneş yüzümün yarısını aydınlatınca gülümsedim ve arabama doğru ilerledim. Arabama vardım, kapıyı açıp içeri oturdum. Daha kontağa bile uzanmamıştım ki kapılar kendi kendine kilitlendi. O an arabada benden başka birinin daha nefes aldığını duydum. Aklım başıma gelince boyuma bir el sarıldı. O an anladım ki her şey benim için bitmişti. Çığlığıma karışan kahkaha sesi tüylerimi ürpertti.

"Yanlışlık falan yok." Bir elini başımın hemen yanından koltuğa bastırıp yüzüme eğildi. "Sen benim karımsın." Lila, nikâh tarihi aldığı patronunun zaten evli olduğunu öğrendiğinde takipçilerine anlatacağı eğlenceli bir hikâye bulduğundan emindi çünkü patronuyla evlenen kadının kendisi olduğuna dair en ufak bir fikri yoktu.

Dağhan Kırca bey komşu; Bakın Ufuk Bey Dağhan Kırca bey Komşu; dairenizden biraz daha müzik aleti sesi gelirse Dağhan Kırca bey Komşu; gitarın tellerini ayrı ayrı ayırır oldukça münhasır bir yerinize ben DO RE Mİ'lerim. Dağhan Kırca bey Komşu; oldukça kibar olduğumu düşünüyorum Dağhan Kırca bey Komşu; Bir daha gecenin vakti do re mi demeye başlarsanız Dağhan Kırca bey Komşu; o notaları üzerinizde baştan yazarım Dağhan Kırca bey Komşu; iyi geceler. Sorun şu ki; ben ne Ufuk'tum ne de dairemden müzik sesi geliyordu, üstelik çatı katında oturuyordum. Aylardır hoşlandığım adam ansızın bana sen Ufuksun diyerek yazmaya başladı. Peki ben bu şansı kaçırır mıydım? Asla. Biraz Mahalle kurgusu, biraz polis, biraz dram hepsinden bir tutam✨ Tüm hakları bana aittir.

Ben ilk kez onun yangınında onunla yanarken bulmuştum kendimi. ''Alacalı...'' dedi büyülenmiş gibi. Alnı alnıma yaslandı. ''Alacalı Ahuşan... Bana yazılmış gibisin.'' Kaç kere döndü durdu parmakları tenimde sayamadım. ''Sabrın sonu selametse...'' Elleri benden ayrılıp bir iki adım karşıma geçse de sözleriyle beni kendine mühürledi sanki. ''Yemin ederim benim selametim bir sen, tek sen olacaksın.'' Bu hikaye bir kadının kocaman bir adamın kalbine düşüp büyümesinin hikâyesiydi.

"Bu dudakları tatmayı bırakırsam eğer,"dedi, gözleri dudaklarımdayken. "Bu kokuyu solumazsam,bu tene,"derken parmak uçlarını kadınlığımda hissettim. "Dokunmazsam eğer,buna sebep olan her şeye düşman olurum, güzel karım,"diye devam etti. "Seni, benden koparmaya kim kalkışırsa mahrum kaldığım yerden onu mahrum ederim,onun da nefesini keserim." O, sağanak bir yağmur. Ben ise ona savunmasız bir Diphylleia. Belki de beni görmesi için yağması gerekir. Nefretin büyüttüğü iki bedene vuran kasırga, duyguları bertaraf ettiğinde nefretten peyda olan güçlü duygu aklı köle;duyguları hükümdar yapar. Nefret güçlü bir duygu. Tutku,nefreti öldürebilecek daha güçlü bir silah. Yıldızlar, bir bir parladığında nefret ve tutku birlikte oldu. O gece birbirlerine çıkan yolun temeli atıldı. Birbirlerine karıştılar. Kızıl saçlı bir kadının ve kömür karası gözlü bir adamın tenine işleyen mühür, duygularının damgalarıydı. ℤ𝔸𝕐ℕ𝔸ℍ𝔸ℝ𝔸'𝔻𝔸ℕ CEVHER SERİSİNİN İLK KİTABIDIR. (Kitabın ismi şahsıma aittir. Herhangi bir kitapta kullanılmasına müsadem yoktur. )

"Uyuyamadım," dedi. Onu uyandıran kişi olmadığım için rahatlarken iki avucumu kupaya sardım. Nemli saç tellerime değen ayaz tenimdeki soğuğu derinleştirdiğinde derin bir nefes aldım. Azer'in fısıltısıyla o nefes boğazıma takıldı. "Sen sekiz yıl nasıl uyudun?" Benim yüzümden uyuyamadığını o an anladım. Onu uyandıran ben değildim ama uyutmayan bendim. *** *FANTASTİK HİKÂYE DEĞİLDİR. **Bu hikâyede geçen mekânlar, kurumlar, kuruluşlar ve kişiler tamamen kurgudur; herhangi bir gerçek kurum, kuruluş veya kişiyle bağlantısı yoktur. *** Bu kitapta bazı bölümlerde şiddet ve ölüm gibi tetikleyici unsurların tasvirleri yer almaktadır. Hassas okuyucuların bunu göz önünde bulundurması önerilir.

Bugün gelmeyeceğim, yarında Hakeza.

Annesinin katilini bulmak için patronuyla anlaşan genç gazeteci, aldığı gizli görev üzerine bir boksörün hayatını gizlice sızdırmaya başlar. Fakat bilmediği bir şey vardır; hayatını gizlice işgal edeceği boksör, herkesin korkulu rüyası haline gelen ve daha evvel hiçbir yenilgisi olmayan Cengiz Ertekin'den başkası değildir. Kollarını bana doladı, bir an bile sorgulamadan bana sarıldığında "Kim ağlattı seni?" diye sordu sert sesiyle. Geriye çekildi, yüzüme baktığında öylesine sertti ki bakışları, bir an için ben bile korktum. "Sana ne demiştim hatırlıyor musun?" diye soludu. Yutkundum, ellerini yanaklarıma yerleştirip parmaklarıyla gözyaşlarımı sildi. "İlk ve son demiştim, bir kez daha seni ağlarken görürsem tek ağlayanın sen olmayacağını söylemiştim." Bir şey yapacaktı, hiç iyi şeyler yapacak gibi durmuyordu. "Cengiz," dedim. "Nur," dediğinde ise kaskatı kesildim. Kulağım uğuldadı, kafamdan aşağıya kaynar su dökülmüş gibi hissediyordum. O ise çok rahattı, yüzüme doğru eğilerek "Bana engel olma," dedi. "İstesen de olamazsın artık çünkü senin gözyaşlarını akıtanın bizzat ben kanını akıtırım." ⚠️ Yetişkin okurlar içindir.

"Bir canavar öldürmeyi bilirdi yalnızca, yaşatmayı değil. Ben ona ellerimi kana bulayarak öğreteceğim sevgiyi çünkü delilerde hak eder sevilmeyi." Bengi Ernan normal bir üniversite öğrencisidir. Ancak kendisi de dahil ailesinin bilmediği şey, Bengi'nin on beş yıldır beyninde bir çip ile yaşadığıdır. Bengi, onu sevdiğini sandığı sevgilisi ile nikah masasına oturduğunda başkasıyla evli olduğunu öğrenerek hayatının şokunu yaşar. Evli olduğu kişiyse, yeraltı dünyasında ün salmış olan dört deli raporlu Korkut Kurgan'dır. Birçok mafya babasının peşine düştüğü çipte ne saklandığı bilinmezken, Korkut Kurgan ve Bengi Ernan'ın yolları kesişir, ya da kesişmek zorunda kalır... Ben Bengi Ernan. Üstünü karala gitsin, yanlış yazdım. Ben Bengi Kurgan. ☘︎☘︎☘︎ GAZELE VURGUN | EVLİLİK

Acının ve dengesizliğin etkisiyle sırtüstü sertçe yere düştüm. Acıyla inledim. "Ah!" Sırtım ve kalçam çok acımıştı. Başım kaldırıma çarptığında dünyam sarsıldı, görüşüm bulanıklaştı. Şapkam başımdan koptu, saçlarım bir örtü gibi yere yayıldı. Yağmur damlaları yüzüme çarparken baş ucumda dikilen devasa silüetin karaltısı gökyüzünü kapattı. Bana üstten bir bakış attığını hissettim ama acıdan yerde kıvranıyordum. Bileğim çok acıyordu, başımın içinde bir uğultu vardı. ​Adam, ayaklarımın ucunda bana bakarak ceketinin kol düğmesini sakince ilikledi. Eğilmedi, elini uzatmadı. Sadece o buz gibi, ruhsuz sesiyle sokağın sessizliğini parçaladı: ​"Bugünü günlüğüne yaz küçük katil." Söylediği sözler bedenimin baştan aşağı titremesine sebep oldu. O yağmurun altında yerde sırtüstü iki büklüm yatarken kulağıma gelen sesler tenimden yayılıp kalbimin içine girdi. Kolunu kaldırarak kol saatine göz ucuyla baktı ve ardından gözlerini tekrardan bana çevirdi: "Bugün 24 Ocak 2026, saat 21.43." ​Bana doğru bir adım daha attı. Başımın ucuna doğru geldi ve durdu. Hafifçe eğilerek gözlerimin içine baktı. Gölgesi üzerime bir kefen gibi serildi. ​"Bugün celladınla karşılaştın." ... Nefsi müdaafanın sonucu ölüm oldu. Bir çocuk öldü. Günah keçisi ilan edilen kadın, ölen çocuktan daha masumdu. Ama kader ondan yana değildi. Sonuçları ağır oldu; geride kalan şey, saçlarının yerde bıraktığı enkazın izleri oldu. Celladının ölüm kokan gözleri merhametsizdi; kadın intikam ateşinin cayır cayır yandığı celladının kollarına sığındı, kül oldu. Adam yerdeki enkazına baktı, intikamın verdiği hazla izledi yerdeki kadını. Artık onun istediği portreye yerleşmişti, ona bağımlıydı. Yeni kimliğini o yaratmıştı.