"Benden korkmuyor musun, Eliora?" Eliora'nın ailesi aylar önce hiçbir iz bırakmadan ortadan kayboldu. Aradan geçen zamana rağmen ne bir ceset bulur ne de geride kalan sorular cevaplanır. Herkes onların öldüğüne inanırken Eliora, gerçeğin bundan çok daha karanlık olduğundan şüphelenmeye başlar. Çünkü geceleri bir ses onu çağırmaktadır. Önce rüyalarında belirir. Sonra gölgelerin arasında. Sessizliğin içinden gelen bu fısıltı, Eliora'nın dünyasını altüst edecektir. Karanlıkla kurulan bu tuhaf bağ, Eliora'yı hem korkutuyor hem de büyülüyor. Ama bu gölge kim? Onu neden çağırıyor? Ve asıl soru şu: Eliora, ailesine ulaşmak için kendi ruhunun derinliklerine inmeye hazır mı? Gölge, Eliora'ya reddedemeyeceği bir teklif sunar: Ailesini bulmasına yardım edecektir. Karşılığında ise tek bir şey ister. Özgürlüğü. Eliora, gerçeği öğrenebilmek için karanlıkla anlaşma yapmak zorunda kalırken kendisini gölgelerle örülü diyarların ve yüzyıllardır gizlenen kadim sırların ortasında bulur. Attığı her adım onu ailesine biraz daha yaklaştırırken aynı zamanda çok daha büyük bir tehlikenin içine sürükler. Bazı gölgeler, karanlıktan çok daha fazlasını saklar. Ailesini bulmak için çıktığı yolculukta Eliora, yalnızca geçmişiyle değil, kaderiyle de yüzleşmek zorunda kalacaktır. Çünkü gerçeğin bir bedeli vardır. Ve bazı gerçekler, insanın bütün hayatını değiştirebilir.

"Hatta," dedi, sesi odayı inleten bir kahkahaya dönüşürken, "ilk cinayetinden sonuncusuna kadar beni şüpheli göstermesini bizzat ben istedim! Sen bana gel diye... Çünkü ben sana gelemiyordum Afra. O gururun, o savcı kimliğinle bana asla yaklaşmazdın. Ama plan tıkır tıkır işledi; sen bana geldin." Gözlerim kararıyordu. Bir enkaza dönüşmüştüm ve o, bu enkazın üzerinde dans ediyordu. "Sonra," dedi ellerini havaya kaldırarak, "Emir'in ofisinin soyulduğuna dair o yalan ihbarı ben verdim. O yüzü yakılmış fotoğrafı sana ben gönderdim. Sırf bana sormaya gel diye! Sonra sana anahtarı gönderip malikaneye çektim seni. Orada kanıtları buldun, Igor'un yaşadığını öğrendiğinde yine soluğu benim yanımda aldın!" "Hayır! Hayır! Hayır!" "Afra..." diye fısıldadı. Az önceki o canavardan eser kalmamıştı. Kafesin parmaklıklarına tutunarak yere doğru çöktü, dizlerinin üzerine düştü. Bana ulaşmak istiyormuş gibi ellerini demirlerin arasından uzattı. "Seni seviyorum Afra... Yemin ederim, seni seviyorum. Lütfen... Lütfen sen de beni terk etme. Sen de gitme benden." Sesi, hıçkırıklarının arasında boğuluyordu. O, dev adam karşımda küçülmüş, bir merhamet kırıntısı için dileniyordu. "Lütfen Afra... Daha altı ay bile olmadı. Daha birbirimize doymadık, daha her şey yeni başlıyordu. Nazlı gibi yapma bana... Beni bu karanlığın içinde, bu kafeste tek başıma bırakma. Gitme!" "Afra, bak bana! Seni seviyorum dedim! Bir kere olsun inan bana... Lütfen gitme!" "Hayatımdaki tüm kadınlar benden kaçıyor... Önce annem, sonra Nazlı, şimdi de sen! Afra, bunu bana yapma! Lütfen..." "Afra, gitme! Afra, beni yalnız bırakma!" Sesi arkamdan bir kırbaç gibi şaklıyordu. Dar koridorda yankılanan feryadı, her adımımda biraz daha derinden geliyordu ama kelimeleri hala netti: "Burası çok soğuk Afra... Çok karanlık! Beni burada bırakma!"

Sınır bölgesinde görevli bir başsavcının kızını korumak için görevlendirilen Özel kuvvetler askeri bir yüzbaşı. Görevinin tek şartı koruduğu kadına ismi dahil kendisiyle ilgili hiçbir bilgi vermemek. Bilinmezliğin gölgesinde ve satırların arasında filizlenen tehlikeli bir aşk.

Geçmiş, hiçbir zaman geçmiş değildi. Daima kancası bugüne takılıydı. Sırlar, beyaz bir çarşafın üzerinde toz tutmuştu uzun zamandır... Şimdi sert bir rüzgarla savrulan geçmiş, hayatımızdan içeri girdi! Çarşafın altındaki tozlanmış sırlar bütün havayı boğdu. Ela biliyordu. Kaçtığın geçmişin saklanmaya çalıştığın çökmez sokakta tam dibinde bitivermişti. Karanlık sarmaşık gibi bedenini sarmalarken, bunun nefret mi sevgi mi olduğunu henüz fark etmemişti. Uzak durmalıydı siyahtan! İçindeki ışığı yutmasına izin vermemeliydi! Fakat artık çok geçti. Çünkü aşk bir kara delik gibi neyi var neyi yoksa Ela Aydemir'i ve Serkan Karavan'ı içine çekmişti!

Final oldu, tamamlandı. Seri üç kitapla raflarda yerini almıştır. ❝İnsan bir kutu kibrite benzer. Varolur, yanar ve söner.❞ Bu hayatta nasıl bir kibrit olacağına sen karar vereceksin. Yanacak mısın? Yakacak mısın? Yoksa öylece duracak mısın? Ben, benimle yanmanı, gerimizde kalan her şeyi yakmanı istiyorum. Çünkü uzun bir süredir yanlış kişilerle, yalnız hayattasın. Ait olduğun yere dönme vakti. Bil ki; seni almaya geliyorum, Balkan kızı. BİR KİBRİTLE YOK OLMAK

"Kimse bir fahişenin kalbini merak etmezdi. Ama benim kalbim hâlâ atıyordu... kan revan içinde." Inès Suàrez, 21 yaşında. İtalya'da, hayatta kalmaktan başka hiçbir seçeneği olmayan bir İspanyol. Napoli'nin en karanlık yeraltı gece kulüplerinden birinde bedenini satarak yaşıyor. Ama o sadece bir fahişe değil. Çocukluğu elinden alınmış, hayalleri kirletilmiş bir hayalet gibi sürüklendiği hayatın içinde kayıp bir kadın. Kendi geçmişinin gölgesinde, onu kirleten adamlardan biri olan dayısının hâkimiyetinde nefes almaya çalışırken... bir gün, geçmişinden gelen bir isim her şeyi altüst eder: Michelangelo Romano. Inès, ilk kez bir adamın onun için atan kalbine tanıklık edecek. Michelangelo Romano, 32 yaşında. Uluslararası düzeyde tanınan, ancak hiçbir devletin resmen varlığını kabul etmediği bir silah tüccarı. İtalyan yeraltı dünyasında yalnızca gücüyle değil, zekâsı ve acımasızlığıyla da hükmeden bir adam. Adı fısıldandığında, Napoli susar. İkisi de cehennemle yoğrulmuş iki bedende geçmişin izlerini taşırken, Michelangelo ilk kez hissettiği duygulara sadık kalacak. Aşka. Inèz her seferinde geçmişinden kaçmaya çalışsa da artık bir umudu kalmamıştır. Kimseye, hiçbir şeye. Ama onları bir araya getiren şey tesadüf değil, kanla yazılmış bir kaderdir.

Her gerçeğin bir bedeli, her sessizliğin bir yankısı vardır. Bu hikaye, adalet ile intikam arasındaki o ince çizgide yürüyen kırık ruhların hikayesi. Erikli'de yaşayan küçük Hilye ve ailesinin huzuru, babasının annesinin en yakın arkadaşıyla aşk yaşamaya başlamasıyla yavaş yavaş son bulacaktır. Üstelik babası mafyanın içine girip, onları yarı yolda bırakmaya çoktan hazırlıklıdır. Giderken yanına alacağı tek kadınsa annesinin kardeş bildiği Zühre... Ancak Zühre, çocuklarını bırakamayacağını, daha kötüsü bu pis işleri yüzünden başına çok feci bir belanın gelebileceğini söylemesine rağmen Cengiz Karan kendisi hariç kimseyi dinlemiyordu. Üstelik Cengiz, bu kadını karısının, çocuklarının önüne koymasına rağmen kendisiyle beraber gelemeyeceğini söyleyen Zühre'yi anlamak istemiyordu. Cengiz'inse aklı ve kalbi hastalıklıydı. Kendisinin olamayan bir şeyin var olmasını mantıklı bulmuyordu. Bu yüzden Zühre ölmeliydi. Zühre eğer Cengiz'in değilse başka kimsenin olamazdı. "Gittiğin yerde bana da yer ayır Zühre'm, en azından orada kavuşabilelim..." Hilye ve Aral'ın yazgısı o gece bir kadının acımasızca öldürülmesiyle başlamıştı. Hilye'nin babası o gün, Aral'ın annesini öldürmüştü. Daha küçücük bir erkek çocuk annesiz bırakılırken, küçücük bir kız hayranı olduğu babasını kaybetmişti.